ÓMÓ-vefurinn – Textasafn
Uppfært 23.apríl 2011
Vinsamlegast látið mig vita ef þið finnið villur í
textunum. Eins ef þið vitið höfund að ljóði, þar sem hans er ekki getið.
Höfundunum þakka ég fyrir textana og vona að þeim mislíki ekki að sjá þá hér.
Ef svo ólíklega skyldi vilja til bið ég þá að láta mig vita og mun ég þá
fjarlægja texta þeirra úr safninu.
A Á B C
D E É F G H I Í
J K L M N
Abba-labba-lá
Að biðja sem mér bæri
Að krossinum vil ég koma
Kristur
Að lífið sé skjálfandi
lítið gras
Af litlum neista
Afi minn og amma mín
Afmælisdigtur
Allir hafa
eitthvað til að ganga á
Allir hanar gala
Allir þrá þig að sjá
Allir þurfa að
eiga vin
Allt fram streymir
Alparós
Amazing grace
Amma kveður
Angelía
Anna í Hlíð
Anna litla
Austurstræti (Tómas
Guðmundsson)
Ágústnótt (JÁ)
Á hörpunnar óma
Á íslensku má alltaf finna
svar
Án þín
(Páll Ólafsson)
Án þín (Jónas Árnason)
Ást
Ástardúett (Ég er
dáinn úr ást)
Ástardúett
(Heiðursstúlka heitir Gunna)
Besti vinur bak
við fjöllin háu
Bílavísur (Ertu_að_koma)
Bílavísur (Halló,
þarna, bíllinn ekki bíður)
Dagar og nætur
Dagfinnur dýralæknir
Ding dong sagði
lítill grænn froskur
Eftirköstin
Ef væri ég söngvari
Einhversstaðar
einhverntíma aftur
Einn skakkur
og skrýtinn maður
En það sólskin um mýrar og móa
Er sumarið kom yfir
sæinn
Eyþór
Ég eignaðist fádæma
úrillan mann
Ég heiti eftir afa
mínum
Ég heiti Óli rauði
Ég heyri svo vel
Ég hringdi
um daginn í Drottinn
Hér stóð bær með burstir
fjórar
Hjarta mitt
er við heiminn bundið
Hríseyjar-Marta
Hver hefur skapað
blómin björt
Ísland (Ó, fögur er vor
fósturjörð)
Ísland (Þú álfu
vorrar yngsta land)
Ísland ögrum skorið
Íslensk sumarnótt
Kall sat undir kletti
Kannastu við hvað
Keli káti karl
Kenndu mér að
kyssa rétt
Komdu niður
Komdu nú og kysstu
mig
Kvöldljóð (Stefán frá Hvítadal)
Kvöldljóð ( Ólafur Gaukur)
Nú fellur laufið
Nú geng ég með
á gleðifund
Óðurinn um árans kjóann
hann Jóhann
Ó, vertu sæll ég kveð þig kæri
vinur
Ríðum, ríðum, rekum yfir
sandinn
Rósin (Guðmundur
Halldórsson)
Segðu ekki nei
Seljadalsrósin
Selja litla
Seltjarnarnesið er lítið og lágt
Snert hörpu mína himinborna
dís
Sofðu litla ljúfa barn
Sofðu litli sonur
minn
Sólskríkjan (Þorsteinn
Erlingsson)
Sólskríkjan (Páll Ólafsson)
Stína var lítil
stúlka í sveit
Stund milli stríða
Stundum halda
kýrnar knall
Sýnir
Söknuður (Tómas Guðmundsson)
Söknuður (Vilhjálmur Vilhjálmsson)
Söngur gamla garðyrkjumannsins
Tilfinningablús
Tommi fjallabúi
Útlaginn (Uppi undir
Eiríksjökli)
Útlaginn (Útlægur
geng ég)
Vertu nú yfir og allt um kring
Vér göngum svo
léttir í lundu
Við byggjum landið
Vor við sæinn
Vorvindar
Vorvindar glaðir
Það
blanda allir landa upp til stranda
Það er draumur að vera með
dáta
Það gerðist hér suður með
sjó
Það gerir ekkert
til
Það vex eitt blóm fyrir
vestan
Þú ert yndið mitt yngsta og
besta
Öræfin
Öxar við ána
Af litlum
neista
Oft má finna atvik smátt
sem
orsök nýrra kynna.
Það
markar oft þá meginátt
sem
mannsins örlög þráðinn spinna.
Sígarettu
hafði hann
í
hendi milli fingra sinna,
en
eldspýturnar eigi fann,
þær
einhversstaðar varð að finna.
Ástin
er eins og sinueldur.
Ástin
er segulstál.
Af
litlum neista verður oft mikið bál.
Ástin
er eins og hvítigaldur,
gagntekur
líkama’ og sál.
Af
litlum neista verður oft mikið bál.
Brátt
hann leit á bjarta mey
við
borð í salnum aðeins innar.
Hann
óðamála sagði ókey!
Hún er
yndisfögur með rjóðar kinnar.
Hann
slátt í brjósti sínu kenndi
er sá
hann þessa fögru snót,
og
beina leið á borðið renndi
með
bros á vör og hljóp við fót.
Ástin
er eins og sinueldur...
En
ekki bara eld á spýtu
einan
fékk hjá snótinni.
Því
sjá þar mátti svart á hvítu
hvað
skein frá hjartarótinni.
Nú
boga amors englar spenntu,
örvahríðin
óx nú fljótt.
Í
hvolf og gátt þær hiklaust lentu,
já,
himnahersveit brást við skjótt.
Ástin
er eins og sinueldur...
Ég hitti litla dömu
í parís var að hoppa
sippað getur líka
fer heim með rifna sokka.
Teiknar fínar myndir
býður mér að þiggja.
Eina af sér og eina af mömmu
skrifar undir Sigga.
Samt heilla hana fínir kjólar
þegar augun í þá rekur
með maskalit og púðri
andlit sitt hún þekur.
Dansað getur líka,
tja tja tja og tangó.
Liðug eins og ormur
vinnur mig í limbó.
Hún á það til að hlæja
getur líka grátið
en oftast brýst í gegnum tárin
sæta litla brosið.
Teiknar skrýtnar myndir
býður mér að þiggja.
Eina af sér og eina af mömmu
skrifar undir Sigga.
Bubbi Morthens
Afmælisdiktur
Í Skólavörðuholtið hátt
hugurinn skoppar núna.
Þar var áður kveðið kátt
og kalsað margt um trúna.
Þar var herligt. Þar var smúkt.
Þar skein sól í heiði.
þar var ekki á hækjum húkt
né hitt gert undir leiði.
Ef þú ferð á undan mér
yfrí sælli veröld,
taktu þá á móti mér
með þín sálarkeröld.
En ef ég fer á undan þér
yfrí sælustraffið,
mun ég taka á móti þér.
Manga gefur kaffið
Þórbergur
Þórðarson
Allir hanar
gala
:/:Allir
hanar, gala,
allir
hanar, gala,
vindhaninn
galar ei.
Vindhaninn
galar ei
segi
ég, ónei. :/:
Meló,
meló, meló,
meló,
meódý
þú
ert mitt svermerí.
Meló,
meló, meló,
meló,
meódý
þú
ert mitt svermerí.
:/:Allir
boltar velta,
allir
boltar velta,
strauboltinn
veltur ei.
Strauboltinn
veltur ei
segi
ég, ónei.:/:
Meló,
meló............
:/:Allir
fiskar synda,
allir
fiskar synda,
plokkfiskur
syndir ei.
Plokkfiskur
syndir ei
segi
ég, ónei.:/:
Meló,
meló............
:/:Allir
karlar hlaupa,
allir
karlar hlaupa,
járnkarlinn
hleypur ei.
Járnkarlinn
hleypur ei
segi
ég, ónei.:/:
Meló, meló............
:/:Allir
jaxlar tyggja,
allir
jaxlar tyggja,
grænjaxlar
tyggja ei.
Grænjaxlar
tyggja ei
segi
ég, ónei.:/:
Meló,
meló............
Höf ókunnur
Allir
þurfa’ að eiga vin,
allir
þurfa’ að eiga vin.
Leggjum
núna hönd í hönd
og
hnýtum okkar vinabönd.
Þegar
bjátar eitthvað á
allt
það segja vini má,
ýta
sorgum öllum frá
og
aftur gleði sinni ná.
Allir
þurfa að.........
Vináttan
hún færir frið,
friður
bætir mannkynið.
Öðrum
sýnum ást og trú
og
eflum vináttuna nú.
Allir
þurfa að..........
Margrét Ólafsdóttir
Allt fram streymir
Allt
fram streymir endalaust,
ár og
dagar líða.
Nú er
komið hrímkalt haust,
horfin
sumars blíða.
Fölna
grös, en blikna blóm,
af
björkum laufin detta.
Dauðalegum
drynur róm
dröfn
við fjarðar kletta.
Allt
er kalt og allt er dautt,
eilífur
ríkir vetur.
Berst
mér negg í brjósti snautt
en
brostið ekki getur.
Kristján Jónsson, fjallaskáld
Ekki
gráta unginn minn
amma
kveður við drenginn sinn,
gullinhærðan
glókoll þinn
geymdu’
í faðmi mínum,
elsku
litli ljúfurinn,
líkur
afa sínum.
Afi
þinn á Barði bjó,
bændaprýði,
ríkur nóg.
Við
mér ungri heimur hló.
Ég
hrasaði fyrr en varði.
Ætli
ég muni ekki þó
árið
mitt á Barði.
Man ég
víst hve hlýtt hann hló,
hversu
augað geislum sló
og hve
brosið bað og dró,
blendin
svör og fyndin.
Ég
lést ei vita’ en vissi þó
að
vofði yfir mér syndin.
Dýrt
varð mér það eina ár.
Afi
þinn er löngu nár.
Öll
mín bros og öll mín tár
eru
þaðan runnin,
gleðin
ljúf og sorgin sár
af
sama toga spunnin.
Elsku
litli ljúfur minn
leiki
við þig heimurinn.
Ástin
gefi þér ylinn sinn
þótt
einhver fyrir það líði.
Vertu
eins og afi þinn
allra
bænda prýði.
Örn Arnarson
Ég fór
að smala kindum hér
eitt
kvöldið fram í dal,
og
kominn var ég lengst
inn í
bláan fjallasal.
Þá
ungri mætti ég blómarós
með
augun djúp og blíð,
og er
ég spyr að nafni
hún
ansar, „Anna í Hlíð”.
Anna í
Hlíð, Anna í Hlíð,
með
augun blá svo yndisfríð.
Af
ástarþrá ég kvalir líð.
Anna í
Hlíð, Anna í Hlíð,
nei,
engin er eins fríð
og hún
Anna mín í Hlíð.
Ég
örmum vafði Önnu
svo
hún andann varla dró.
Mig
ástin var að kæfa
og
ákaft hjartað sló.
Svo
kyssti ég hennar mjúka munn
og
augun djúp og blíð
og
mælti milli kossa;
„Ó,
Anna mín í Hlíð”.
Anna í
Hlíð, Anna í Hlíð,
ég
elska mun þig alla tíð
og
örmum vefja ár og síð.
Anna í
Hlíð, Anna í Hlíð,
þú ert
svo ung og fríð
elsku
Anna mín í Hlíð.
Eiríkur K. Eiríksson
Álfareiðin
Stóð ég úti í tungsljósi, stóð ég út við skóg,
stórir komu skarar, af álfum var þar nóg.
Blésu þeir á sönglúðra, og bar þá að mér fljótt,
bjöllurnar gullu á heiðskírri nótt.
Hleyptu þeir á fannhvítum hestum yfir grund,
hornin jóa gullroðnu blika við lund,
eins og þegar álftir af ísa grárri spöng
fljúga suður heiði með fjaðraþyt og söng.
Heilsaði hún mér drottningin og hló að mér um leið,
hló að mér og hleypti hestinum á skeið.
Var það út af ástinni ungu, sem ég ber?
Eða var það feigðin, sem kallaði að mér?
Jónas
Hallgrímsson
Ja,
ja, ja, biri, ja, ja, ja, biri,
ja,
ja, ja, biri, ja, ja, ja.
Ja,
ja, ja, biri, ja, ja, ja, biri,
ja,
ja, ja, biri, ja, ja, ja.
Allan
daginn ég vinn og vinn
því ég
verð að losa um jarðveginn,
svo að
komist sólin inn,
kátur
sagði ánamaðkurinn.
Ja,
ja, ja, biri, ja, ja, ja, biri, o.s.frv.
Bráðum
fara blóm á stjá
því að
blessað vorið flýgur hjá.
Þegar
víkur veturinn
stöðugt
vinnur ánamaðkurinn.
Á Sprengisandi
Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn,
rennur sól á bak við Arnarfell.
Hér á reiki' er margur óhreinn andinn
úr því fer að skyggja á jökulsvell.
:,:Drottinn leiði drösulinn minn,
drjúgur verður síðasti áfanginn.:,:
Þei þei, þei þei. Þaut í holti tófa,
þurran vill hún blóði væta góm,
eða líka einhver var að hóa
undarlega digrum karlaróm.
:,:Útilegumenn í Ódáðahraun
eru kannski' að smala fé á laun.:,:
Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn,
rökkrið er að síga' á Herðubreið.
Álfadrotting er að beisla gandinn,
ekki' er gott að verða' á hennar leið.
:,:Vænsta klárinn vildi' ég gefa til
að vera kominn ofan í Kiðagil.:,
Bangsímon
Sit ég
hér á grænni grein
og
geri fátt eitt annað
en éta
hunang borða brauð,
að
bíta allt er bannað.
Dropar
detta stórir hér,
dropar
detta, hvað finnst þér?
dropar
detta allt í kring
og
dinga-linga-ling.
Vatnið
vex nú ótt og ótt
ég
verð að flýja’ úr húsum.
Hér
sit ég í alla nótt
og
borða’ úr mínum krúsum.
Dropar
detta á minn koll,
dropar
detta oní poll.
Dropar
detta allt í kring
og
dinga-linga-ling.
Ég var
lítið barn
og ég
lék mér við ströndina.
Tveir
dökkklæddir menn
gengu
fram hjá
og
heilsuðu:
Góðan
dag, litla barn,
góðan
dag!
Ég var
lítið barn
og ég
lék mér við ströndina.
Tvær
ljóshærðar stúlkur
gengu
fram hjá
og
hvísluðu:
Komdu
með, ungi maður,
komdu
með!
Ég var
lítið barn
og ég
lék mér við ströndina.
Tvö
hlæjandi börn
gengu
fram hjá
og
kölluðu:
Gott
kvöld, gamli maður,
gott
kvöld!
Steinn Steinar
Bátasmiðurinn
Ég
negli og saga
og
smíða mér bát
og
síðan á sjóinn
ég
sigli með gát.
Og
báturinn vaggar
og
veltist um sæ.
Ég
fjörugum fiskum
með
færinu næ.
Birgir Sigurðsson
Bí bí
og blaka
álftirnar
kvaka.
Ég læt
sem ég sofi
en
samt mun ég vaka.
Bíum
bíum bamba,
börnin
litlu ramba
fram á
fjallakamba
að
leita sér lamba.
Bjallan
hringir, búin stundin,
hæ-fadderí-fadde-ra-la-la
Ærslafull
og létt er lundin
hæ-fadderí-fadde-ra-la-la
Við
erum ung og æskuglöð,
eigum
samt að ganga’ í röð.
Hæ-fadderí,
hæ-faddera,
hæ-fadderí-fadde-ra-la-la.
Margrét Jónsdóttir
Hver
ekur eins og ljón
með
aðra hönd á stýri?
Bjössi
á mjólkurbílnum,
Bjössi
á mjólkurbílnum.
Hver
stígur bensínið
í botn
á fyrsta gíri?
Bjössi
á mjólkurbílnum,
hann
Bjössi kvennagull.
Við
brúsapallinn bíður hans mær,
Hæ,
Bjössi keyptirðu þetta í gær?
Og
Bjössi hlær, ertu öldungis ær,
alveg
gleymdi’ ég því.
Þér
fer svo vel að vera svona’ æst
æ,
vertu nú stillt ég man þetta næst.
Einn
góðan koss, svo getum við sæst á ný.
Hann
Bjössi kann á bil og svanna tökin.
Við
brúsapallinn fyrirgefst mörg sökin.
Hver
ekur eins og ljón
með
aðra hönd á stýri?
Bjössi
á mjólkurbílnum,
Bjössi
á mjólkurbílnum.
Hver
stígur bensínið
í botn
á fyrsta gíri?
Bjössi
á mjólkurbílnum,
hann
Bjössi kvennagull.
Loftur Guðmundsson
Blátt
lítið blóm eitt er,
ber
nafnið gleymdu’ ei mér.
Væri
ég fuglinn frjáls
flygi’
ég til þín.
Svo
mína sálu nú
sigraða
hefur þú
engu
ég unna má
öðru
en þér.
Þýsk þjóðvísa
Sigling
Blítt og létt báran skvett
bátnum
gefur.
Ljúfur
blær, landi fjær
leiðir
gnoð.
Ekkert
hik, árdagsblik
örmum
vefur
hlíð
og grund, haf og sund,
hvíta
voð.
Hæ,
skútan skríður
skínandi
yfir sæ,
sem
fugl á flugi
ferskum
í sunnanblæ.
Blítt
og létt báran skvett
bátnum
gefur.
Ljúfur
blær landi fjær
leiðir
gnoð.
Árni úr Eyjum
:/:Létt
dansa litlir blómálfar
ljómandi
á fögru vorkvöldi.
Tra la
la la la – tra la la la la,
álfar
í aftansól.
Létt
dansa litlir blómálfar
ljómandi
á fögru vorkvöldi.
Tra la
la la la – tra la la la la,
álfar
í aftansól.:/:
:/:Blaktandi,
blikandi
blómknöppum
hringjandi,
ljósálfar,
ljúflingar
leika’
úti’ á hól.
Blaktandi,
blikandi
blómknöppum
hringjandi,
ljósálfar,
ljúflingar
leika’
úti’ á hól.:/:
Margrét Jónsdóttir
Dagný
Er sumarið kom yfir sæinn
og sólskinið ljómaði um bæinn
og vafði sér heiminn að hjarta,
ég hitti þig, ástin mín bjarta.
Og saman við leiddumst og sungum
með sumar í hjörtunum ungu,
- hið ljúfasta, úr lögunum mínum,
ég las það í augunum þínum.
Og húmi um hauður og voga,
mun himinsins stjörndýrð loga
um ást okkar, yndi og fögnuð,
þótt andvarans söngrödd sé þögnuð.
Tómas Guðmundsson
Dagur
er liðinn og komið er kveld.
Kofann
minn rökkrið hylur.
Dreymandi
sit ég við arineld.
Úti er
svartasti bylur.
Bleikrauður
geisli’ af brakandi glóð
blandast
við hljóðlát gítarsins ljóð.
Ómarnir
þagna allt er svo hljótt.
Eldurinn
kulnar senn. Góða nótt.
Ólafur B. Guðmundsson
Dansa
ei við ungfrú Línu mína,
annars
skal ég kyssa Stínu þína.
Best
er að hver eigi sitt,
elsku
bróðir mundu hitt:
Dansa
ei við ungfrú Línu mína.
Höf ókunnur
Dansi dansi dúkkan mín
Dansi,
dansi dúkkan mín,
dæmalaust
er stúlkan fín
með
voða fallegt hrokkið hár,
hettan
rauð og kjóllinn blár.
Svo er
hún með silkiskó,
sokka
hvíta, eins og snjó.
Heldurðu’
ekki’ að hún sé fín,
dansi,
dansi dúkkan mín.
Þýð. G.E.
Ég held það leiki varla neinn vafi' á því
að nú
er vorið komið með kurt og pí.
Það
heilsar blítt að gömlum og góðum sið
og
dátt er blessað lognið um lágnættið.
Í túni
sefur kýrin og kálfurinn.
Í gili
sefur krummi með gogginn sinn.
Í
lautu sefur tófan með loðið skinn.
Í rúmi
sefur barnið með rjóða kinn.
Í
fjalli sefur örninn á efstu brún.
Í
hólma sefur æður í æðardún.
Í
skógi sefur þröstur með þreyttan væng
og
heima sefur barnið með hlýja sæng.
Á
priki sefur haninn með hanastél.
Á
steini sefur krían á kríumel.
Í haga
sefur folinn og hann er grár,
og
heima sefur barnið með glóbjart hár.
Í
fjöru sefur máfur við fjöruborð.
Í
hylnum sefur lontan með lítinn sporð.
Á þúfu
sefur spói á spóamó.
Á
kodda sefur barnið í kyrrð og ró.
Jónas Árnason
Do er
tónn sem fyrstur fer.
Re í
röðinni er næst.
Mí er
sá sem milli er.
Fa í
fylgd með honum slæst.
So er
sífellt númer fimm.
La er
líkt og nóttin dimm.
Tí er
síðastur og svo
við
syngjum lagið upp á
do –
so – mí – re,
Do er
tónn sem fyrstur fer.
Re í
röðinni er næst.
Mí er
sá sem milli er.
Fa í
fylgd með honum slæst.
So er
sífellt númer fimm.
La er
líkt og nóttin dimm.
Tí er
síðastur og svo
við
syngjum lagið upp á do.
DO RE
MÍ FA SO LA TÍ
DO
Guðmundur Guðbrandsson
Dvel ég í draumahöll
Dvel
ég í draumahöll
og
dagana lofa.
Litlar
mýs um löndin öll
liggja
nú og sofa.
Sígur
ró á djúp og dal,
dýr
til hvílu ganga.
Einnig
sofna skolli skal
með
skottið undir vanga.
Thorbjörn Egner - Kristján frá Djúpalæk
Einn
lítill, tveir litlir, þrír litlir dvergar,
fjórir
litlir, fimm litlir, sex litlir dvergar,
sjö
litlir, átta litlir, níu litlir dvergar,
tíu
litlir dvergar úr björgum.
Steingrímur Arason
Ef væri ég
söngvari
Ef
væri ég söngvari syngi ég ljóð
um
sólina vorið og land mitt og þjóð.
En
mömmu ég gæfi mín ljúfustu ljóð,
hún
leiðir mig verndar og er mér svo góð.
Ef
gæti ég farið sem fiskur um haf
ég
fengi mér dýrustu perlur og raf.
Og
rafið ég geymdi og gæfi’ekki braut
en
gerði’ henni mömmu úr perlunum skraut.
Ef
kynni’ ég að sauma ég keypti mér lín
og
klæði ég gerði mér snotur og fín.
En
mömmu úr silki ég saumaði margt
úr
silfri og gulli, hið dýrasta skart.
Páll J. Árdal
Ef þú giftist
Ég skal kaupa
þér kökusnúð
með kardímommum og sykurhúð,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.
Ég skal gefa þér gull í tá
og góða skó til að dansa á,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.
Ég skal elska þig æ svo heitt
að aldrei við þurfum að kynda neitt,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.
Ég skal syngja þér ljúflingslög
og leika undir á stóra sög,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.
Ég skal fela þig fylgsnum í,
svo finni þig ekkert pólití,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.
Jónas Árnason
Ef þú
kætist áttu að klappa fyrir því,
ef þú
kætist áttu að klappa fyrir því.
Ef þú
kætist áttu að sýna
öllum
glaðværðina þína.
Ef þú
kætist áttu að klappa fyrir því.
Ef þú
kætist áttu að stappa fast í gólf,
ef þú
kætist áttu að stappa fast í gólf.
Ef þú
kætist áttu að sýna
öllum
glaðværðina þína.
Ef þú
kætist áttu að stappa fast í gólf.
Ef þú
kætist áttu að klappa kollinn á,
ef þú
kætist áttu að klappa kollinn á.
Ef þú
kætist áttu að sýna
öllum
glaðværðina þína.
Ef þú
kætist áttu að klappa kollinn á.
Ef þú
kætist áttu að skella létt í góm,
ef þú
kætist áttu að skella létt í góm.
Ef þú
kætist áttu að sýna
öllum
glaðværðina þína.
Ef þú
kætist áttu að skella létt í góm.
Ef þú
kætist áttu’ að hrópa “Jibbý” hátt,
ef þú
kætist áttu’ að hrópa “Jibbý” hátt.
Ef þú
kætist áttu að sýna
öllum
glaðværðina þína.
Ef þú
kætist áttu’ að hrópa “Jibbý” hátt.
Stæling úr ensku: Margrét Ólafsdóttir
Ein
fögur eik hjá fossi stóð,
sem
féll af bergi háu,
og
sumarröðuls geislaglóð
þar
gyllti blöðin smáu.
Við
næturkylju köldum leik
þar
klettur greinum hlúði
og
fossinn vökvun færði eik
í
fögru sumarskrúði.
Og
fossinn kunni ljóðaleik
sem
lék hann daga’ og nætur
og
söng hann blítt við svása eik
er
sínar hafði rætur
þar
fest hjá dimmu djúpi hans,
og
dafnað hans við síðu,
og lét
nú brosa laufa krans
við
ljósi sólar blíðu.
Páll J. Árdal
Einu sinni á ágústkvöldi
Einu sinni á ágústkvöldi
austur í Þingvallasveit
gerðist í dulitlu dragi
dulítið sem enginn veit,
nema við og nokkrir þrestir
og kjarrið græna inn í Bolabás
og Ármannsfellið fagurblátt
og fannir Skjaldbreiðar
og hraunið fyrir sunnan Eyktarás.
Þó að æviárin hverfi
út á tímans gráa rökkurveg,
við saman munum geyma þetta
ljúfa leyndarmál,
landið okkar góða, þú og ég.
Jónas Árnason
Eldgamla Ísafold
Eldgamla
Ísafold,
ástkæra fósturmold,
fjallkonan fríð.
Mögum þín muntu kær,
meðan lönd girðir sær
og gumar girnast mær,
gljáir sól á hlíð.
Eldgamla
Ísafold,
ástkæra
fósturmold,
fjallkonan
fríð.
Ágætust
auðnan þér
upplyfti,
biðjum vér,
meðan
að uppi er
öll
heimsins tíð.
Bjarni Thorarensen
Elskulega mamma mín
Elskulega
mamma mín
mjúk
er alltaf höndin þín.
Tárin
þorna sérhvert sinn
sem þú
strýkur vanga minn.
Þegar
stór ég orðin er
allt
það skal ég launa þér.
Sig. Júl. Jóhannesson
Meðan veðrið er stætt
berðu höfuðið hátt
og hræðstu ei skugga á leið.
Bak við dimmasta él
glitrar lævirkjans ljóð
upp við ljóshvolfin björt og
heið.
Þó steypist í gegn
þér stormur og regn
og þó byrðin sé þung sem þú
berð
þá stattu fast og vit fyrir
víst
þú ert aldrei einn á ferð.
Höf.ókunnur
Endurvinnslan
Núna ættum við að leggja niður ljótan sið
því að lífríkið hættu er í.
:/: Ef ruslafjallið stóra endurvinnum við
þá verður náttúran svo fín á ný :/:
Já, nú ruslið allt í fötur margar flokkum við
bæði fernur og pappírinn – því
:/: ef ruslafjallið stóra endurvinnum við
þá verður náttúran svo fín á ný :/:
Margrét Ólafsdóttir
En það
sólskin um mýrar og móa,
merki
vorsins um haga og tún gróandi tún.
Dýrðin,
syngur í loftinu lóa.
Lyftast
tekur á Íslandi brún, lyftist vor brún.
Nú er
glatt og gaman. Syngjum fjörugt ha ha hæ,
svo að
hljómi’ úr bæ út á víðan sæ.
Tröllum
hæ, nú taka mun úr fjöllum allan snæ,
tra la
la læ, tra la la læ, tra la la læ.
Aðalsteinn Sigmundsson
Epli og perur
Epli
og perur
vaxa á
trjánum.
Þegar
þau þroskast
þá
detta þau niður.
Höf. ókunnur
Er faðir barna og blóma
Er
faðir barna og blóma
gaf
blómi hverju nafn
þau
gengu glöð í burtu
á Guðs
síns mikla safn.
Til
baka kom ein bláeyg,
svo
blíð og feimnisleg,
og
sagði; „Guð ég gleymdi,
ó,
Guð, hvað heiti ég?“
Þá
brosti faðir blóma
sem
barn í morgunþey
og sól
í sumarljóma
og
sagði: - „Gleym mér ei.“
Höf ókunnur
Erla, góða Erla
Erla,
góða Erla,
ég á
að vagga þér.
Svíf
þú inn í svefninn
í söng
frá vörum mér.
Kvæðið
mitt er kveldljóð
því
kveldsett löngu er.
Úti
þeysa álfar
um ísi
lagða slóð.
Bjarma
slær á bæinn
hið
bleika tunglskinsflóð.
Erla,
hjartans Erla,
nú
ertu þæg og góð.
Æskan
geymir elda
og
ævintýraþrótt.
Tekur
mig með töfrum
hin
tunglskinsbjarta nótt.
Ertu
sofnuð, Erla?
Þú
andar létt og rótt.
Hart
er mannsins hjarta
að
hugsa mest um sig.
Kvöldið
er svo koldimmt
ég
kenni’ í brjósti’ um mig.
Dýrlega
þig dreymi
og
Drottinn blessi þig.
Stefán frá Hvítadal
Ég á lítinn skrýtinn skugga
Ég á
lítinn skrýtinn skugga,
skömmin
er svo líkur mér,
hleypur
með mér úti’ og inni,
alla
króka sem ég fer.
Allan
daginn lappaléttur
leikur
hann sér kringum mig.
Eins
og ég hann er á kvöldin,
uppgefinn
og hvílir sig.
Það er
skrýtið, ha ha ha ha,
hvað
hann getur stækkað skjótt,
ekkert
svipað öðrum börnum,
enginn
krakki vex svo fljótt.
Stundum
eins og hugur hraður
hann í
tröll sér getur breytt.
Stundum
dregst hann saman, saman
svo
hann verður ekki neitt.
Sig. Júl. Jóhannesson
Ég bið að heilsa
Nú andar suðrið sæla vindum þýðum.
Á sjónum allar bárur smáar rísa
og flykkjast heim að fögru landi Ísa,
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum.
Ó,
heilsið öllum heima rómi blíðum
um hæð og sund í Drottins ást og friði.
Kyssið þið, bárur, bát á fiskimiði.
Blásið þið, vindar, hlýtt á kinnum fríðum.
Vorboðinn ljúfi, fuglinn trúr sem fer,
með fjaðrabliki háa vegaleysu
í sumardal að kveða kvæðin þín,
Heilsaðu einkum, ef að fyrir ber
engil með húfu og rauðan skúf, í peysu.
Þröstur minn góður, það er stúlkan mín.
Jónas Hallgrímsson
Ég er fæddur
ferðamaður
(Lag:
Volga, Volga )
Ég er
fæddur ferðamaður,
frjáls
sem örn, er hæstur fer.
Alltaf
hress og ætíð glaður
aðrir
þó að barmi sér.
Þegar
langa leið skal fara,
læra
margt og stæla fjör,
tjáir
eigi táp að spara,
telja
spor og letja för.
Þó að
renni röðull fagur,
ránar
til í nætur frið,
aftur
rís úr dimmu dagur,
dáða
til, er hvetur lið.
Áfram,
áfram ungi maður.
Á þig
mænir tímans von.
Vertu
djarfur, vertu glaður,
vorsins
barn og óskason.
Ég á
augu, ég á eyru,
ég á
lítið skrýtið nef.
Ég á
augnabrúnir, augnalok
sem
lokast þegar ég sef.
Ég á
kinnar og varir rauðar,
og á
höfi hef ég hár,
eina
tungu og tvö lungu
og
heila sem er klár.
Ég á
tennur og blóð sem rennur
og
hjarta sem að slær,
tvær
hendur og tvo fætur,
tíu
fingur og tíu tær.
Ég get
gengið ég get hlaupið
kann
að tala mannamál.
Ég á
bakhlið ég á framhlið
en
innst inni hef ég sál.
Því ég
er furðuverk,
algert
furðuverk,
sem að
Guð bjó til.
Ég er
furðuverk,
algert
furðuverk,
lítið
samt ég skil.
Í
heilanum spurningunum
ég
velti fyrir mér
og
stundum koma svörin
svona
eins og af sjálfu sér.
En
sumt er margt svo skrýtið
sem ég
ekki skil,
en það
gerir ósköp lítið
því
mér finnst gaman að vera til.
Því ég
er furðuverk..............
Jóhann G. Jóhannsson
Ég
á gamla frænku
sem
heitir Ingeborg.
Við
eftir henni hermum
er
hún gengur niður á torg.
Og svo
sveiflast fjöðu’rin
og
fjöðu’rin sveiflast svo.
Og svo
sveiflast fjöðu’rin
og
fjöðu’rin sveiflast svo.
Ég á
gamla...........
Og svo
sveiflast hatturinn....
Ég á
gamla...........
Og svo
sveiflast sjalið......
Ég á
gamla...........
Og svo
sveiflast karfan.....
Ég á
gamla...........
Og svo
sveiflast pilsið.......
Ég á
gamla...........
Og svo
sveiflast frænkan.......
Höf ókunnur
Ég á
lítinn kátan kött,
kátan
kött, kátan kött.
Hann
er grár með hvítan hött,
grár
með hvítan hött.
Mjaaaaaá,
mjaaaaaaá,
Svona
mjálmar kisi minn,
mjaaaaaaá,
mjaaaaaaá,
daginn
út og inn.
Snati
litli hoppar hér,
hoppar
hér, hoppar hér.
Leggst
svo fram á lappir sér,
fram á
lappir sér.
Vooooooooff,
vooooooff.
Svona
geltir Snati minn,
voooooooff,
vooooooff,
daginn
út og inn
Margrét Ólafsdóttir
Ég get
klappað, ég get gengið hratt.
Ég get
séð og hlustað, það er satt.
Lykt
af öllu finn ég og fæ mér hollan mat
og
fylli krafti líkamann, já það er ekkert plat.
Ég á
hendur, ég á fætur,
augu,
eyru, nef og munn.
Ég á
hendur, ég á fætur,
augu,
eyru, nef og munn.
Margrét Ólafsdóttir
Ég
heiti eftir afa mínum er því nefndur Jón.
Ennþá
er ég agnarsmár og ofurlítið flón.
Ég
oftast er í gallabuxum, blautur upp á haus,
í blárri
skyrtu, berhentur og húfu og trefillaus.
Ég
allan daginn úti er á hlaupum til og frá,
er
iðinn við að leika mér og sitthvað nýtt að sjá.
En oft
er ég með bíladellu, bruna þá af stað.
Ég
býst nú við að fleiri geti verið til í það.
Hún
mamma sagði einmitt svona, eins og trúlegt er:
„Æ,
elsku Nonni, reyndu nú að dunda hér hjá mér.”
En á
ég kannski að sitja eins og stelpa uppi’ á stól,
í
blúnduskjörti, totuskóm og ermalausum kjól?
Ég
sagði ekkert annað, en veit þó hvað ég syng,
ég
skaust því út að leika mér með krökkunum í kring.
Því
þar var líf og leikur fyrir venjulegan dreng.
Ég lá
því ekki’ á liði mínu’ en tók í sama streng.
En
þegar ég verð þreyttur, þá er gott að koma inn
og
þurrka af sér bleytuna og borða grautinn sinn.
Já,
ósköp lítill mömmudrengur er ég orðinn þá,
því
aldrei get ég hugsað mér að fara henni frá.
Hrefna Tynes
Ég heyri svo vel
Ég
heyri svo vel, ég heyri grasið gróa,
ég
heyri svo vel, ég heyri snjóinn snjóa,
ég
heyri svo vel, ég heyri orminn mjóa,
heyri
hárið vaxa, heyri neglurnar lengjast, heyri hjartað slá.
Þú
finnur það vel, allt færist nær þér,
þú
finnur það vel þú kemur nær mér,
þú
finnur það vel, allt fæðist í þér,
andlitin
lifna, og húsin dansa
og
vindurinn hlær.
Ég
heyri svo vel...................
Ólafur Haukur Símonarson
Ég
beið þín lengi lengi
mín
liljan fríð,
stillti
mína strengi
gegn
stormum og hríð.
Ég
beið þín undir björkunum
í
Bláskógarhlíð.
Ég
leiddi þig í lundinn
mín
liljan fríð.
Sól
skein á sundin
um
sumarlanga tíð.
Og
blærinn söng í björkunum
í
Bláskógarhlíð.
Leggur
loga bjarta
mín
liljan fríð
frá
hjarta til hjarta,
um
himinhvelin víð.
Og
blítt er undir björkunum
í
Bláskógarhlíð.
Davíð Stefánsson
Ég
leitaði blárra blóma
að
binda þér dálítinn sveig,
en
fölleit kom nóttin og frostið kalt
á
fegurstu blöðin hneig.
Og ég
gat ei handsamað heldur
þá
hljóma sem flögruðu’ um mig
því
það voru allt saman orðlausir draumar
um
ástina, vorið og þig.
En
bráðum fer sumar að sunnan
og
syngur þér öll sín ljóð
sem ég
hefði kosið að kveða þér einn
um
kvöldin sólbjört og hljóð.
Það
varpar á veg þinn rósum
og
vakir við rúmið þitt
og
leggur hóglátt að hjarta þínu
hvítasta
blómið sitt.
Ég
veit að ég öfunda vorið
sem
vekur þig sérhvern dag,
sem
syngur þér kvæði og kveður þig
með
kossi hvert sólarlag.
Þó get
ég ei annað en glaðst við
hvern
geisla’ er á veg þinn skín
og
óskað að söngur, ástir og rósir
sé
alla tíð saga þín.
Tómas Guðmundsson
Ég
stundum er á ferð um dimma dali
Og
dags og nætur veit ég ekki skil
Mig
dreymir þá um allt sem auðgar lífið
Og
óska þess að bráðum rofi til.
Þú
styrkir mig ég stend á hæstu tindum
Þú
styður mig í gegnum hverja þraut.
þú
gefur þyrstum veig af lífsins lindum
Þú
leiðir mig á gæfunnar minnar braut.
En
stundum er ég undra ljóma vafinn
Og
allt í kring er fagurt bjart og nýtt.
Ég er
sem upp í æviheima hafinn
Og
hugsun mín er ást og gæska þín.
Ég skal syngja um allt
Ég
skal syngja’ um allt sem mér er kært
þá
aftur kemur vor.
Ég
skal láta hljóma hátt og skært
um
holt og klettaskor.
Ég
skal syngja með þér lækur
er þú
leikur þér við stein
og
hlæja eins og þrösturinn
sem
hoppar grein af grein.
Og er
regnið fellur þungt og þétt
á
þyrstan kaldan svörð
skal
ég syngja’ um hvern þann blómsturblett
sem
bráðum grær á jörð.
En er
sólin aftur á mig skín
og
yljar vanga smá
þá
skal ég kveða kvæðin mín,
þau
kærstu sem ég á.
Iðunn Steinsdóttir
Ég veit þú kemur
Ég veit þú
kemur í kvöld til mín
þótt kveðjan væri stutt í gær.
Ég trúi ekki á orðin þín,
ef annað segja stjörnur tvær.
Og þá mun allt verða eins og var
sko áður en þú veist, þú veist.
Og þetta eina sem út af bar
okkar á milli í friði leyst.
Og seinna, þegar tunglið hefur tölt um langan veg,
þá tölum við um drauminn sem við elskum, þú og ég.
Ég veit þú kemur í kvöld til mín
þótt kveðjan væri stutt í gær.
Ég trúi ekki á orðin þín,
ef annað segja stjörnur tvær.
Ási í Bæ
Ég vil stilla mína strengi
Ég vil
stilla mína strengi, ég vil syngja lítið ljóð
um
þann ljúfa draum sem út í bláinn fló.
Ég vil
syngja mína söngva um hið fagra, unga fljóð
sem að
forðum ég unni meir en nóg.
Ó, þú
kærastan mín kær,
litla,
káta Víkurmær,
þinna
kossa ég minnist enn í dag.
Þér
til dýrðar vil ég stilla mína strengi þetta kvöld.
Þú ert
stúlkan sem átt mitt kvæðalag.
Ó, ég
man þá dýrðardaga og þau dásamlegu kvöld
og þær
draumanætur við þinn heita barm.
Og ég
man þá björtu fegurð þegar vorið hafði völd
og þú
vafðir mig hvítum, mjúkum arm.
Hún er
engu öðru lík þessi æskurómantík,
þegar
unga hjartað slær svo villt og fljótt.
Þá er
guðdómlegt að vaka tvö og vera saman
ein
úti’ í
vorljósri, heitri júnínótt.
Hverju
vori fylgir sumar, hverju sumri fylgir haust
og hið
sama lögmál réði þinni ást.
Það
var naumast hægt að segja að hún entist endalaust,
nú er
of seint um slíkan hlut að fást.
Því að
kærastan mín kær, þessi káta Víkurmær,
er nú
konuefni stórútgerðarmanns.
Ég er
ráðinn fyrir skolli drjúgan skilding annað kvöld
til að
skemmta í brúðkaupinu hans.
Jón frá Ljárskógum
Ólafía,
hvar er Vigga,
Ólafía,
hvar er Vigga?
Hún
fór upp í sveit
að
elta gamla geit.
Ólafía,
hvar er Vigga?
Ólafía,
hvar er Vigga,
Ólafía,
hvar er Vigga?
Hún
fór út í lönd
að
kaupa axlabönd.
Ólafía,
hvar er Vigga?
Ólafía,
hvar er Vigga,
Ólafía,
hvar er Vigga?
Hún
fór oní bæ
að
kaupa blómafræ.
Ólafía,
hvar er Vigga?
Höf. ókunnur
Fann
ég á fjalli fallega steina.
Faldi
þá alla, vildi þeim leyna.
Huldi
þar í hellisskúta heillasteina,
alla
mína unaðslegu óskasteina.
Langt
er nú síðan leit ég þá steina.
Lengur
ei man ég óskina neina
er
þeir skyldu uppfylla um ævidaga.
Ekki
frá því skýrir þessi litla saga.
Gersemar
mínar græt ég ei lengur,
geti
þær fundið telpa' eða drengur,
silfurskæra
kristalla með grænu' og gráu,
gullna
roðasteina rennda fjólubláu.
Hildigunnur Halldórsdóttir
Kæri Jón, er þér berst þetta bréf,
kæri Jón, burtu farin þá ég er.
Ég þig einu sinni elskaði
en örlög réðu því
að ástfangin ég orðin er á ný.
Kæri Jón, kveðjan innpökkuð er.
Já, kæri Jón, ég endursendi hringinn
þér.
Sérhver tilraun þín að trufla mig
er tilgangslaus í reynd
því ég gifti mig á morgun með leynd.
Höf.ókunnur
Ef að
nú hjá pabba einn fimmeyring ég fengi,
fjarskalega
hrifin og glöð ég yrði þá.
Ég
klappa skyldi pabba og kyssa vel og lengi
og
kaupa síðan allt sem mig langar til að fá.
Fyrst
kaupi ég mér brúðu sem leggur aftur augun
og
armbandsúrið fína af fallegustu gerð.
Og af
því hvað hún mamma er orðin þreytt á taugum
þá
ætla ég að kaupa bíl í hverja sendiferð.
Hjólhest
og járnbraut ég ætla að gefa Geira,
gríðarstóra
flugvél ég kaupi fyrir Finn.
Svo
kaupi ég mér döðlur og súkkulaði’ og fleira
og
síðan skal ég gefa pabba allan afganginn.
Höf. ókunnur
Hafið
þið heyrt söguna um fiskana tvo
sem
ævi sína enduðu í netinu svo.
Þeir
syntu og syntu og syntu’ út um allt,
en
mamma þeirra sagði; vatnið er kalt.
Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba,
Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba.
Þeir
syntu og syngu og syntu’ út um allt,
en
mamma þeirra sagði; vatnið er kalt.
Annar
hét Gunnar en hinn hét Geir,
þeir
voru ósköp smáir, báðir tveir.
Þeir
syntu og syngu og syntu’ út um allt,
en
mamma þeirra sagði; vatnið er kalt.
Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba,
Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba.
Fljúga
hvítu fiðrildin
fyrir
utan glugga.
Þarna
siglir einhver inn
ofurlítil
dugga.
úti’ á
Bakka búa,
þau
eru bæði sæt og fín,
þangað
vil ég flúa.
eitthvað
suður’ á bæi,
sækja
bæði sykur og brauð,
sitt
af hvoru tagi.
situr
úti’ í götu,
er að
mjólka ána sín
í
ofurlitla fötu.
heitir
annað Stína,
hún er
að láta lítið bréf
í
litlu nösina sína.
Gamlar vísur
Foli,
foli fótalipri,
flýttu
þér nú heim á bæ.
Foli,
foli fótalipri,
flýttu
þér nú heim á bæ.
Tra-rí,
ra-la-la,
flýttu
þér nú heim að bæ.
Heima
mun þín heyið bíða
en hjá
mömmu koss ég fæ.
Heima
mun þín heyið bíða
en hjá
mömmu koss ég fæ.
Tra-rí,
ra-la-la,
en hjá
mömmu koss ég fæ.
Herðir
hlaupin hlaupagarpur
hreint
ei telur sporin sín.
Herðir
hlaupin hlaupagarpur
hreint
ei telur sporin sín.
Tra-rí,
ra-la-la,
hreint
ei telur sporin sín.
Aldrei
hef ég heldur Jarpur,
hafrastráin
talið þín.
Aldrei
hef ég heldur Jarpur,
hafrastráin
talið þín.
Tra-rí,
ra-la-la,
hafrastráin
talið þín.
Hildigunnur Halldórsdóttir
Fram í
heiðanna ró
Fram í
heiðanna ró fann ég bólstað og bjó
þar
sem birkið og fjalldrapinn grær.
Þar er
vistin mér góð, aldrei heyrist þar hnjóð,
þar er
himininn víður og tær.
Heiðarbóli
ég bý,
þar
sem birkið og fjalldrapinn grær.
Þar
er vistin mér góð, aldrei heyrist þar hnjóð,
þar
er himininn víður og tær.
Mörg
hin steinhljóðu kvöld upp í stjarnanna fjöld
hef ég
starað í spyrjandi þrá.
Skyldi’
ei dýrðin í geim bera’ af dásemdum þeim
sem
vor draumfagri jarðheimur á.
Heiðarbóli
ég.................
Þetta
loft er svo tært. Finnið þytmjúkan þey
hve
hann þyrlar upp angan úr mó.
Nei,
ég vildi’ ekki borgir né blikandi torg
fyrir
býlið í heiðanna ró.
Heiðarbóli
ég..................
Friðrik A. Friðriksson
Frost
er úti fuglinn minn
ég
finn hvað þér er kalt.
Nærðu
engu’ í nefið þitt
því nú
er frosið allt.
En ef
þú bíður augnablik
ég
ætla’ að flýta mér
og
biðja hana mömmu mína
um
mylsnu handa þér.
Hver
gengur þarna eftir Austurstræti
og
ilmar eins og vorsins blóm,
með
djarfan svip og ögn af yfirlæti,
á
ótrúlega rauðum skóm?
Ó, það
er stúlka engum öðrum lík,
það er
hún Fröken Reykjavík,
sem
gengur þarna eftir Austurstræti
á
ótrúlega rauðum skóm.
Og því
er eins og hafi vaxið
vorsins
blóm á stræti.
Hver
situr þar með glóð í gullnum lokkum
í
grasinu á Arnarhól,
svo
ung og djörf í ekta nælonsokkum
og
nýjum, flegnum siffonkjól?
Ó, það
er stúlka engum öðrum lík,
það er
hún Fröken Reykjavík
sem
situr þar með glóð í gullnum lokkum
í
grasinu á Arnarhól,
svo
æskubjört og fríð og nett
í
nýjum kjól- og sokkum.
Hver
svífur þarna suður tjarnarbakka
til
samfundar við ungan mann,
sem
bíður einn á brúnum sumarjakka
hjá
björkunum við Hljómskálann?
Ó, það
er stúlka engum öðrum lík,
það er
hún Fröken Reykjavík
sem
svífur þarna suður Tjarnarbakka,
til
samfundar við ungan mann
sem
bíður einn hjá björkunum
við Hljómskálann, Hljómskálann.
Jónas Árnason
Fuglinn
í fjörunni
hann
heitir már.
Silkibleik
er húfan hans
og
gult undir hár.
Er sá
fuglinn ekki smár,
bæði
digur og fótahár,
á
bakinu svartur, á bringunni grár.
Bröltir
hann oft í snörunni,
fuglinn
í fjörunni.
Fuglinn í fjörunni
hann er bróðir þinn.
Ekki get ég stigið við þig
stuttfótur minn.
Theodóra Thoroddsen
Fuglinn
segir bí, bí, bí,
bí,
bí, segir Stína.
Kveldúlfur
er kominn í
kerlinguna
mína.
Komdu
litli ljúfur,
labbi,
pabba stúfur,
látum
draumsins dúfur
dvelja
inni’ um sinn,
-
heiður er himininn.
Blærinn
faðmar bæinn,
býður
út í daginn.
Komdu,
Kalli minn.
Göngum
upp með ánni,
inn
hjá mosaflánni,
fram
með gljúfragjánni,
gegnum
móans lyng,
-
heyrirðu hvað ég syng,-
líkt
og lambamóðir
leiti’
á fornar slóðir
innst
í hlíðahring.
Héðan
sérðu hafið,
hvítum
ljóma vafið,
það á
geymt og grafið
gull
og perluskel,
ef þú
veiðir vel.
En
frammi á fjöllum háum,
fjarri
sævi bláum,
sefur
gamalt sel.
Glitrar
grund og vangur,
glóir
sund og drangur.
Litli
ferðalangur
láttu
vakna nú
þína
tryggð og trú.
- Lind
í lautu streymir,
lyng á
heiði dreymir,
þetta
land átt þú.
Hér
bjó afi’ og amma
eins og pabbi’ og
mamma.
Eina ævi skamma
eignast hver um
sig,
- stundum þröngan
stig.
En þú átt að muna
alla tilveruna
að þetta land á
þig.
Ef að
illar vættir
inn um
myrkragættir
bjóða
svika sættir,
svo
sem löngum ber
við í
heimi hér,
þá er
ei þörf að velja:
Þú
mátt aldrei selja
það úr
hendi þér.
Göngum
langar leiðir,
landið
faðminn breiðir.
Allar
götur greiðir
gamla
landið mitt,
sýnir
hjarta sitt.
Mundu,
mömmu ljúfur,
mundu,
pabba stúfur,
að
þetta er landið þitt
Guðmundur Böðvarsson
Fyrir átta
árum
Ennþá brennur mér í muna
meir en nokkurn skyldi gruna,
að þú gafst mér undir fótinn.
Fyrir sunnan Fríkirkjuna
fórum við á stefnumótin.
En ég var bara, eins og gengur
ástfanginn og saklaus drengur.
Með söknuði ég seinna fann, að
við hefðum getað vakað lengur
og verið betri hvort við annað.
Svo var það fyrir átta árum,
að ég kvaddi þig með tárum,
daginn sem þú sigldir héðan.
Harmaljóð úr hafsins bárum
hjarta mínu fylgdi á meðan.
En hver veit nema ljósir lokkar,
lítill kjóll og stuttir sokkar
hittist fyrir hinumegin.
Þá getum við í gleði okkar
gengið suður Laufásveginn.
Tómas Guðmundsson
Landið
rétt fyrir ofan regnbogann
raulað
var um í barnagælu sem vel ég kann.
Landið
bláum og heiðum himni næst,
hjartans
vonir og þrár og draumar þar geta ræst.
Ég
óska þess af heilum hug
að
héðan gæti’ ég lyfst á flug til skýja.
Sem
brjóstsykur í munni mér
þá
mundi bráðna vandi hver og burtu flýja.
Fuglar
renna sér yfir regnbogann,
rétt
mér fyndist að einnig ég kæmist yfir hann.
Hversvegna
má ég ekki fljúga eins og fuglinn yfir regnbogann?
Fyrr var oft í
koti kátt
Fyrr
var oft í koti kátt
krakkar
léku saman.
Þar
var löngum hlegið hátt,
hent
að mörgu gaman.
Úti’
um stéttar urðu þar
einatt
skrýtnar sögur
þegar
saman safnast var
sumarkvöldin
fögur.
Eins
við brugðum okkur þá
oft á
milli bæja
til að
kankast eitthvað á
eða
til að hlæja.
Margt
eitt kvöld og margan dag
máttum
við í næði
æfa
saman eitthvert lag
eða
syngja kvæði.
Bænum
mínum heima hjá,
Hlíðar
brekkum undir,
er svo
margt að minnast á
margar
glaðar stundir.
Því
vill hvarfla hugurinn,
heillavinir
góðir,
heim í
gamla hópinn minn,
heim á
fornar slóðir.
Þorsteinn Erlingsson
Gamla gatan
Ó,
gamla gatan mín,
ég glaður vitja þín,
og horfnar stundir heilsa mér.
Hér gekk ég gullin spor,
mín glöðu æskuvor
sem liðu burt í leik hjá þér.
Í sól og sumaryl,
hve sælt að vera til,
við þekktum hvorki boð né bann,
en kveiktum ástareld
sem öll hin rauðu kveld
í ungum hjörtum okkar brann.
Dagarnir
liðu með draumsins þyt,
dóu mín sumarblóm.
Nú geymi ég þeirra ljós og lit
sem lifandi helgidóm.
Það
berast ómar inn
ég opna gluggann minn
og um
mig leikur andi hlýr
því æskan fram hjá fer,
til fundar hraðar sér
að yrkja lífs síns ævintýr.
Ási í Bæ
Hvað vitið þið fegra
Hvað
vitið þið fegra en Vínarljóð,
hvað vermir
svo hjartað og örvar blóð.
Jafnt
ríkum sem snauðum það fögnuð fær,
vér
fljúgum á vængjum þess himni nær.
Hið
syngjandi, klingjandi, sálirnar yngjandi,
svellandi,
hvellandi Vínarljóð.
Björn Franzson
Hver á sér fegra föðurland
Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand,
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð?
Með friðsæl býli, ljós og ljóð,
svo langt frá heimsins vígaslóð.
Geym, drottinn, okkar dýra land
er duna jarðarstríð.
Hver á sér meðal þjóða þjóð,
er þekkir hvorki sverð né blóð
en lifir sæl við ást og óð
og auð, sem friðsæld gaf?
Við heita brunna, hreinan blæ
og hátign jökla, bláan sæ,
hún unir grandvör, farsæl, fróð
og frjáls - við ysta haf.
Ó, Ísland, fagra ættarbyggð,
um eilífð sé þín gæfa tryggð,
öll grimmd frá þinni ströndu styggð
og stöðugt allt þitt ráð.
Hver dagur líti dáð á ný,
hver draumur rætist verkum í
svo verði Íslands ástkær byggð
ei öðrum þjóðum háð.
Svo aldrei framar Íslands byggð
sé öðrum þjóðum háð.
Hulda
Sögu
vil ég segja stutta
sem að
ég hef nýskeð frétt.
Reyndar
þekkið þið hann Gutta,
það er
alveg rétt.
Óþekkur
er ætíð anginn sá,
út um
bæinn stekkur hann
og
hoppar til og frá.
Mömmu
sinni unir aldrei hjá,
eða
gegnir pabba sínum.
Nei,
nei það er frá.
Allan
daginn, út um bæinn
eilíf
heyrast köll í þeim:
Gutti,
Gutti, Gutti, Gutti,
Gutti
komdu heim.
Andlitið
er á þeim stutta
oft
sem rennblautt moldarflag.
Mædd
er orðin mamma hans Gutta,
mælir
oft á dag:
Hvað
varst þú að gera, Gutti minn?
Geturðu
aldrei skammast þín
að
koma svona inn?
Réttast
væri að flengja ræfilinn.
Reifstu
svona buxurnar
og
nýja jakkann þinn?
Þú
skalt ekki þræta Gutti,
það er
ekki nokkur vörn.
Almáttugur!
En sú mæða
að eiga
svona börn.
Gutti
aldrei gegnir þessu,
grettir
sig og bara hlær,
orðinn
nærri að einni klessu
undir
bíl í gær.
O’n af
háum vegg í dag hann datt.
Drottinn
minn! Og stutta nefið
það
varð alveg flatt
eins
og pönnukaka. Er það satt?
Ó, já,
því er ver og miður,
þetta
var svo bratt.
Nú er
Gutta nefið snúið,
nú má
hafa það á tröll.
Nú er
kvæðið næstum búið,
nú er
sagan öll.
Stefán Jónsson
Gömul kynni
Hin gömlu kynni gleymast ei,
enn
glóir vín á skál!
Hin
gömlu kynni gleymast ei
né gömul
tryggðamál.
Ó,
góða, góða gamla tíð
með
gull í mund!
Nú
fyllum bróðir bikarinn
og
blessum liðna stund.
Við
leiddumst fyrst um laut og hól,
er
lóan söng í mó.
En
draumar svifu, söngur hvarf
úr
Silfrastaða skóg.
Ó,
góða, góða gamla tíð.................
Við
óðum saman straum og streng
og
stóðumst bylgjufall.
En
seinna hafrót mæðu' og meins
á
millum okkar svall.
Ó,
góða, góða, gamla tíð...............
Þótt
sortnað hafi sól og lund
ég
syng und laufgum hlyn
og
rétti mund um hafið hálft
og
heilsa gömlum vin!
Ó,
góða, góða gengna tíð
með
gull í mund!
Nú
fyllum bróðir bikarinn
og
blessum liðna stund.
Árni Pálsson þýddi.
Göngum, göngum
Göngum,
göngum,
göngum
upp í gilið
gljúfrabúann
til að sjá.
Þar á
klettasyllu svarti krummi
sínum
börnum liggur hjá.
Þórður Kristleifsson
Hafaldan
háa hvað viltu mér,
hafaldan
háa hvað viltu mér.
Berðu
bátinn smáa á brjósti þér
meðan
út á máa miðin ég fer.
Ertu
að koma, já elskan mín góða,
alveg hreint
á mínútunni, ha, ertu’ í nýjum bíl.
Alveg
ertu ágætur, agalega sætur,
að
ætla að bjóða mér það er alveg hreint í stíl.
Og ef
að það snjóar þá eru til nógar
keðjur
sem að koma okkur óhultum alla leið.
Elskan
hann Dóri minn, sterki og stóri,
hann
stýrir svo vel þó gatan sé ekki breið.
Ó,
þarna er hann, já flott skal það vera,
Fordinn
módel 1900 og ég veit ekki hvað.
Upp í
hann stíg ég, á ástarvængjum flýg ég,
og upp
í Mosfellssveit fer í ævintýraleit.
Með
handtösku stóra ég hallast að Dóra,
æ,
gormurinn í framsætinu stakk mig á versta stað.
En það
er nú svona að þreyja og vona,
en
þetta lagast skjótt, Dóri minn sér um það.
Keðjan
er slitin, það skellur í bílnum,
“Skríddu
undin bílinn Dóri, greyið mitt flýttu þér.
Ertu
alveg óður, ó, je minn góður.
Þarna
reyfstu sokkinn minn, álfurinn þinn;
ég fer
aldrei aftur út með þér, alein, um það sver ég.
Ég hef
aldrei á ævi minni ekið með slíkum draug.
Ó,
núna springur og í honum syngur
og á
endanum stingst ofan’ í moldarhaug.”
Jón Sigurðsson
Hann
Ari er lítill,
hann
er átta’ ára trítill
með
augu mjög falleg og skær.
Hann
er bara sætur,
jafnvel
eins er hann grætur
og
hugljúfur þegar hann hlær.
En
spurningum Ara
er ei
auðvelt að svara:
Mamma,
af hverju’ er himininn blár?
Sendir
Guð okkur jólin?
Hve
gömul er sólin?
Pabbi,
því hafa hundarnir hár?
Bæði
pabba og mömmu
og afa
og ömmu
þreytir
endalaust spurninga suð:
Hvar
er sólin um nætur?
Því er
sykurinn sætur?
Afi,
gegndu, hver skapaði Guð?
Hvar
er heimsendir, amma?
Hvað
er eilífðin, mamma?
Pabbi,
af hverju vex á þér skegg.
Því er
afi svo feitur?
Því er
eldurinn heitur?
Því
eiga’ ekki hanarnir egg?
Það
þykknar í Ara
ef þau
ekki svara
og þá
verður hann ekki rór,
svo
heldur en þegja
þau svara
og segja;
þú
veist það er verðurðu stór.
Fyrst
hik er á svari,
þá
hugsar hann Ari,
og
hallar þá kannske’ undir flatt
og
litla stund þegir,
að
lokum hann segir:
Þið
eigið að segja mér satt.
Stefán Jónsson
Hann
Davíð var lítill drengur,
á
Drottins vegum hann gekk.
Hann
fór til að fella risann
og
fimm litla steina hann fékk.
Einn
lítinn stein í slönguna lét
og
slangan fór hring eftir hring.
Einn
lítinn stein í slönguna lét
og
slangan fór hring eftir hring.
Hring
eftir hring og hring eftir hring
og
hring eftir hring eftir hring.
Upp í
loftið hentist hann
og
hæfði þennan risamann.
Höf. ókunnur
Hann
Fúsi er latur að læra
og
líklegast er hann með horn
því
alltaf ef á hann að stafa
hver
einasti stafur er þ.
Tra-la-la-la,
hver
einsati stafur er þ, þ, þ.
Tra-la-la-la,
hver
einasti stafur er þ.
Hún
Helga er helmingi betri.
Og hún
er nú montin af því
að H
er hún hárviss að þekkja.
En
hitt dótið kallar hún í.
Tra-la-la-la,
en
hitt dótið kallar hún í, í, í.
Tra-la-la-la,
en
hitt dótið kallar hún í.
Hann
Lalli er ljósið í bekknum,
og
líklegast í þessum bæ,
því l,
m, n, o, p hann þekkir.
En
allt hitt er b eða æ.
Tra-la-la-la,
en
allt hitt er b eða æ, æ, æ.
Tra-la-la-la,
en
allt hitt er b eða æ.
Höf. ókunnur
Hann
Tumi fer á fætur
við
fyrsta hanagal
að
sitja yfir ánum
lengst
inni í Fagradal.
Hann
lætur hugann líða
svo
langt um dali’ og fjöll
því
kóngur vill hann verða
í voða
stórri höll.
Og
Snati hans er hirðfífl
og
hrútur ráðgjafinn
og
smalahóll er höllin. –
En
hvar er drottningin?
Freysteinn Gunnarsson
Heylóarvísa
Snemma lóan litla í
lofti bláu „dírrindí“
undir sólu syngur:
„lofið gæsku gjafarans -
grænar eru sveitir lands,
fagur himinhringur.
Ég á bú í berjamó,
börnin smá í kyrrð og ró
heima´ í hreiðri bíða;
mata ég þau af móðurtryggð,
maðkinn tíni þrátt um byggð
eða flugu fríða.“
Lóan heim úr lofti flaug
- ljómaði sól um himinbaug,
blómi grær á grundu, -
til að annast unga smá.
Alla étið hafði þá
hrafn fyrir hálfri stundu!
Jónas Hallgrímsson
Hún
rís úr sumarsænum
í silkimjúkum blænum
með fjöll í feldi grænum
mín fagra Heimaey.
Við
lífsins fögnuð fundum
á fyrstu bernskustundum
er sólin hló á sundum
og sigldu himinfley.
Hér
réri hann afi á árabát
og undi sér best á sjó,
en amma hafði á öldunni gát
og aflann úr fjörunni dró.
Er
vindur lék í voðum
og vængir lyftu gnoðum
þeir höfðu byr hjá boðum
á blíðvinar fund.
Og enn
þeir fiskinn fanga
við Flúðir, Svið og Dranga,
þó stormur strjúki vanga
það stælir karlmannslund.
Og
allt var skini skartað
og skjól við móðurhjartað.
Hér leið mín bernskan bjarta
við bjargfuglaklið.
Er
vorið lagði að landi
var líf í fjörusandi,
þá ríkti unaðsandi
í ætt við báru klið.
Þegar
í fjarska mig báturinn ber
og boðinn úr djúpinu rís,
Eyjan mín kæra, ég óska hjá þér
eigi ég faðmlögin vís.
Þó
löngum beri af leiðum
á lífsins vegi breiðum
þá finnst á fornum eiðum
margt falið hjartamein.
En
okkar æskufuna
við ættum þó að muna
á meðan öldur una
í ást við fjörustein.
Ási í Bæ
Heitir
Valur hundur minn
hann
er falur varla.
Einatt
smalar auminginn
upp um
dali fjalla.
Heyr himnasmiður
Heyr
himnasmiður
hvers
skáldið biður.
Komi
mjúk til mín
miskunnin
þín.
Því
heiti’ eg á þig,
þú
hefur skaptan mig,
ég er
þrællinn þinn,
þú ert
Drottinn minn.
Guð,
heit eg á þig,
að
græðir mig.
Minnst
mildingur mín,
mest
þurfum þín.
Ryð þú
röðla gramur,
ríklyndur
og framur,
hölds
hverri sorg
úr
hjarta borg.
Gæt,
mildingur mín,
mest
þurfum þín,
helst
hverja stund
á
hölda grund.
Set,
meyjar mögur,
málsefni
fögur.
Öll er
hjálp af þér
í
hjarta mér.
Kolbeinn Tumason
Tilvera
okkar er undarlegt ferðalag.
Við erum
gestir og hótel okkar er jörðin.
Einir
fara og aðrir koma í dag
því
alltaf bætast nýir hópar í skörðin.
Og til
eru ýmsir sem ferðalag þetta þrá,
en þó
eru margir sem ferðalaginu kvíða.
Og
sumum liggur reiðinnar ósköp á,
en
aðrir setjast við hótelgluggann og bíða.
En það
er margt um manninn á svona stað
og
meðal gestanna' er sífelldur þys og læti.
Allt
lendir í stöðugri keppni' um að koma sér
og
krækja sér í nógu þægilegt sæti.
En þó
eru margir sem láta sér lynda það
að
lifa' úti' í horni óáreittir og spakir,
því
það er svo misjafnt sem mennirnir leita að
og
misjafn tilgangurinn sem fyrir þeim vakir.
En
mörgum finnst hún dýr þessi hóteldvöl
þó
deilt sé um hvort hótelið sjálft muni græða.
En við
sem ferðumst eigum ei annars völ,
það er
ekki um fleiri gististaði að ræða.
Að
vísu eru flestir velkomnir þangað inn
og
viðbúnaður er gestirnir koma' í bæinn.
Og
margir í allsnægtum una þar fyrst um sinn,
en
áhyggjan vex er menn nálgast burtferðardaginn.
Þá
streymir sú hugsun um oss sem ískaldur foss
að
allt verði loks upp í dvölina tekið frá oss,
er
dauðinn, sá mikli rukkari, réttir oss
reikninginn
yfir það sem skrifað var hjá oss.
Þá
verður oss ljóst að framar ei frestur gefst
né
færi á að ráðstafa nokkru betur.
Því
alls sem lífið lánaði dauðinn krefst
í líku
hlutfalli' og Metúsalem og Pétur.
Tómas Guðmundsson
Hraun í Öxnadal
Þar sem háir hólar
hálfan dalinn fylla
lék í ljósi sólar,
lærði hörpu að stilla,
hann sem kveða kunni
kvæðin ljúfu, þýðu,
skáld í muna og munni,
mögur sveitablíðu.
Rétt við háa hóla,
hraunastalli undir,
þar sem fögur fjóla
fegrar sléttar grundir,
blasir bær við hvammi
bjargarskriðum háður.
Þar til fjalla frammi
fæddist Jónas áður.
Brosir laut og leiti,
ljómar fjall og hjalli.
Lækur vætu veitir,
vökvast bakka halli.
Geislar sumarsólar
silungsána gylla
þar sem háir hólar
hálfan dalinn fylla.
Hannes Hafstein
Hver hefur skapað blómin björt
Hver
hefur skapað blómin björt,
blómin
björt, blómin björt?
Hver
hefur skapað blómin björt?
Guð á
himninum.
Hver
hefur skapað fuglana,
fuglana,
fuglana?
Hver
hefur skapað fuglana?
Guð á
himninum.
Hver
hefur skapað stjörnurnar,
stjörnurnar,
stjörnurnar?
Hver
hefur skapað stjörnurnar?
Guð á
himninum.
Hver
hefur skapað þig og mig,
þig og
mig, þig og mig?
Hver
hefur skapað þig og mig?
Guð á
himninum.
Hver
hefur skapað blómin björt,
fuglana,
stjörnurnar?
Hver
hefur skapað þig og mig?
Guð á
himninum.
Hvert er horfið laufið
Hvert
er horfið laufið sem var grænt í gær?
Þótt
ég um það spyrji verð ég engu nær.
Blöðin
grænu hafa visnað,orðin gul og rauð.
Ef ég
horfi miklu lengur verður hríslan auð.
Nú er
ís á vatni sem var autt í gær.
Yfir
landið hélugráum ljóma slær.
Ég
brýt heilann um það, segðu mér hvað heldur þú,
kemur
haustið fyrst á morgun, er það komið nú?
Nú er
grettin jörðin, eins og gamalt skar.
Sjást
nú gráar hærur þar sem grasið var.
Yfir
fyrrum gróna bala liggja frosin spor.
Ég
verð kuldatíð að þola þar til kemur vor.
Þýð:Herdís Egilsdóttir
Inn milli fjallanna
Inn milli fjallanna hér á ég heima,
hér liggja smaladrengsins léttu spor.
Hraun þessi leikföng í hellunum geyma,
hríslan mín blaktir enn í klettaskor.
Við þýðan þrastaklið
og þungan vatnanið,
æska mín leið þar sem indælt vor.
Guðmundur Magnússon
Í birkilaut hvíldi ég bakkanum á,
þar
bunaði smálækjarspræna.
Mig
dreymdi’ að í sólskini sæti ég þá
hjá
smámey við kotbæinn græna.
Og
hóglega’ í draumnum með höfuð ég lá
í
hnjám hinnar fríðustu vinu
og
ástfanginn mændi’ ég í augun hin blá
sem
yfir mér ljómandi skinu.
Úf
fíflum og sóleyjum festar hún batt,
þær
fléttur hún yfir mig lagði.
Þá
barðist mér hjartað í brjóstinu glatt
en
bundin var tungan og þagði.
Loks
hneigir hún andlitið ofan að mér
svo
ilmblæ af vörum ég kenni.
Ó,
fagnaðaryndi, hve farsæll ég er,
nú fæ
ég víst kossinn frá henni.
En
rétt þegar nálgaðist munnur að munn,
að
meynni var faðmur minn snúinn,
þá
flaug hjá mér þröstur svo þaut við í runn
og þar
með var draumurinn búinn.
Steingrímur Thorsteinsson
Í fjalladal
Í fjalladal, í fjalladal
er fagurt oft á vorin
er grænkar hlíð og gróa blóm
og glymur loft af svanahljóm.
Í fjallasal, í fjallasal
er fagurt oft á vorin.
Í fjalladal, í fjalladal
er fagurt oft á haustin
er hrímgað tindrar lauf og lyng
og ljómar tunglskin allt í
kring.
Í fjallasal, í fjallasal
er fagurt oft á haustin.
Guðmundur Guðmundsson
Í Hlíðarendakoti
Fyrr var oft í koti kátt,
krakkar léku saman,
þar var löngum hlegið hátt,
hent að mörgu gaman.
Úti' um stéttar urðu þar
einatt skrítnar sögur,
þegar saman safnast var
sumarkvöldin fögur.
Eins við brugðum okkur þá
oft á
milli bæja
til að
kankast eitthvað á
eða
til að hlæja.
Margt
eitt kvöld og margan dag
máttum
við í næði
æfa
saman eitthvert lag
eða
syngja kvæði.
Bænum
mínum heima hjá
Hlíðar brekkum undir
er svo margt að minnast á,
margar glaðar stundir.
Því vill hvarfla hugurinn,
heillavinir góðir,
heim í gamla hópinn minn,
heim á fornar slóðir.
Þorsteinn Erlingsson
Gamalt ævintýri
Það
greinir gömul saga
hvar
gamall risi bjó.
Hann
átti enga niðja
en
ótal hallarsali.
Og
roðans geislagliti
á
gullsins dyngjur sló.
En
langt af öllu öðru
hans
aldingarður bar.
Þar
uxu rauðar rósir
og
reynitré og bjarkir.
Og
fleygir fuglar sungu
um
fegurð lífsins þar.
Það
komu eitt sinn krakkar
með kátum
ærslabrag
og hentust inn um
hliðið
og hoppuðu um
garðinn.
Þeir voru’ að
fagna frelsi
einn fagran
sólskinsdag.
Þeir
sulgu sumarloftið
og
sungu’ og hlógu dátt.
En
þeim að baki þeyttist
í
þykkum mekki rykið
og
hvarf í gráum hnyklum
í
heiðið fagurblátt.
Þá
blés af bræði risinn.
En
börnin tóku’ á rás.
Og
hópinn hláturmilda
hann
hrakti’ úr garði sínum
af
vorsins græna grasi.
Og
grindin skall í lás.
Þá
flugu burtu fuglar.
Það
fauk í sérhvert skjól.
Og
blómin brugðu liti.
Og
blöðin hrundu’ af trjánum.
Og í
þeim aldingarði
skein
aldrei framar sól.
Heiðrekur Guðmundsson
Gamli Nói
Gamli
Nói, gamli Nói,
guðhræddur
og vís.
Mikils
háttar maður,
mörgum
velviljaður.
Þótt
hann drykki, þótt hann drykki
þá
samt bar hann prís.
Aldrei
drakk hann, aldrei drakk hann
of
mikið í senn.
Utan
einu sinni
á hann
trúi’ ég rynni.
Glappaskotin,
glappaskotin
ganga
svo til enn.
Séra Eiríkur Brynjúlfsson þýddi.
Gangbrautarsöngur
Viðlag:
Já,
bílarnir þeir æða hér um borgina hratt,
þeir
bensínstybbuframleiðendur, víst er það satt.
Því
kunna verðum heldur meir en kálfar og naut
er
komin erum við að gangbraut.
Því
voðaleg í borginni umferðin er,
það
ætíð skaltu muna og gæta að þér,
og
áður en þú gengur yfir götu af stað
þá
gáðu vel til hægri’ og vinstri, mundu nú það.
Við
götur hérna víða eru gangbrautarljós,
já,
göturnar í Reykjavík, en ekki’ uppi’ í Kjós,
og
krakkar allir verða að kunna þau á
svo
komist yfir gangbrautirnar - hlustaðu
á.
Ef
ýtir þú á takkann og æðir af stað
þú ert
að gera vitleysu og hættir á það
að
verða fyrir bílum sem ekið er um
og
ekki’ er hægt að stöðva svona hreint á punktinum.
Nei,
fyrst skal ýta’ á takkann og fylgjast með því
er
fagurgræni karlinn birtist luktinni í,
til
beggja handa líta og ef brautin er greið
og
bílar allir stansaðir við höldum okkar leið.
Margrét Ólafsdóttir
Á
hjóli, hjóli, hjóli margt ég fer,
á
hjóli kemst ég næstum hvert sem er.
Ég
hjóla úti’ á plani og hliðargötunum,
þó
helst til mikið sé þar oftast nær af bílunum.
Já, ég
hjóla og hjóla bæði heima’ og í skóla.
Fyrst
ég lærði reglur hér sem að löggan kenndi mér
og mig
langar til að rifja upp með þér.
(Hér á
milli ræðum við um umferðarreglurnar)
Á
hjóli, hjóli, hjóli margt ég fer,
á
hjóli kemst ég næstum hvert sem er.
Ég
hjóla úti’ á plani og hliðargötunum,
þó helst
til mikið sé þar oftast nær af bílunum.
Já, ég
hjóla og hjóla bæði heima’ og í skóla.
Núna
reyndari ég er, því ég rifjaði’ upp með þér
allar
reglurnar sem löggan kenndi mér.
Margrét Ólafsdóttir
Umferðarljósin
Hér á gatnamótunum umferð mikil er,
þú átt að horfa á ljósið sem að snýr á
móti þér.
Varúð, varúð, vegfarandi gáðu’ að þér,
varúð allir þurfa’ að sýna’ í
umferðinni hér.
Ég er rauða ljósið og ræð nú öllu hér.
Ég ráðlegg þér að stansa því annars
illa fer.
Rauða, rauða, rauða ljósið logar nú,
lögum þess við skulum hlýða bæði ég og
þú.
Ég er gula ljósið, nú vertu viðbúinn,
en varastu’ allan flýti er þú keyrir
bílinn þinn.
Gula, gula, gula ljósið logar nú,
lögum þess við skulum hlýða bæði ég og
þú.
Ég er græna ljósið og gef nú merki’ um
það
að ganga skuli umferðin, farðu strax af
stað.
Græna, græna, græna ljósið logar nú,
lögum þess við skulum hlýða bæði ég og
þú.
Hér á gatnamótunum umferð mikil er,
þú átt að horfa á ljósið sem að snýr á
móti þér.
Varúð, varúð, vegfarandi gáðu’ að þér,
varúð allir þurfa’ að sýna’ í
umferðinni hér.
Margrét Ólafsdóttir
Góða
mamma gefðu mér
góða
mjólk að drekka.
Ég
skal vera aftur þér
elsku
barnið þekka.
Farðu’
að skammta mamma mín.
Mér er
kalt á tánum.
Askur,
diskur, ausan þín
eru’ á
drykkjarsánum.
Gamlir húsgangar
Innan
sleiki’ ég askinn minn,
ekki
fyllist maginn.
kannast
ég við kreistinginn
kóngs-
á bænadaginn.
Sr. Magnús Einarsson á Tjörn.
Græna gengið
(Lag:
Hey Baby)
:/:Hei,
græna gengið, uhh-ahh,
gerist
umhverfisvænt, hér í Fossvogi:/:
Við
flokkum ruslið sem að fellur til hér
og fáu
hendum sem að nýtanlegt er.
Lífrænan
úrgang við urðum á ný
og
endurvinnslu sendum pappírinn í.
:/:Hei,
græna gengið, uhh-ahh,
gerist
umhverfisvænt, hér í Fossvogi:/:
:/: Á
grænum hnetti reisum grænfánann nú
og
græna daga höldum ég og þú.
Við
skulum gleðjast hér við gaman og söng
og
græna daga halda vordægrin löng:/:
:/:Hei,
græna gengið, uhh-ahh,
gerist
umhverfisvænt, hér í Fossvogi:/:
Margrét Ólafsdóttir
Þeir
sem bara borða kjöt
og
bjúgu alla daga
þeir
feitir verða’ og flón af því
og fá
svo illt í maga.
En
gott er að borða gulrótina,
grófa
brauðið, steinseljuna,
krækiber
og kartöflur
og
kálblöð og hrámeti.
Þá fá
allir nettan maga,
menn
þá verða alla daga
eins
og lömbin ung í haga
laus
við slen og leti.
Sá er
fá vill fisk og kjöt
hann
frændur sína étur
og
maginn sýkist molnar tönn
og melt
hann ekki getur.
En
gott er að borða gulrótina,
grófa
brauðið, steinseljuna,
krækiber
og kartöflur
og
kálblöð og tómata.
Hann
verður sæll og viðmótsljúfur,
vinamargur,
heilladrjúgur
og fær
heilar, hvítar tennur.
Heilsu
má ei glata.
Kristján frá Djúpalæk þýddi
Guð sem elskar
Guð,
sem elskar öll þín börn,
ætíð,
faðir, sért mín vörn.
Hjá
mér vertu úti’ og inni,
allt
mitt fel ég miskunn þinni.
Friðrik Friðriksson
Í skólanum
Í
skólanum, í skólanum
er
skemmtilegt að vera.
Við
lærum þar að lesa strax
og
leirinn hnoðum eins og vax.
Í
skólanum, í skólanum
er
skemmtilegt að vera.
Ísland
Ísland er land
þitt, og ávallt þú geymir
Ísland í huga þér, hvar sem þú ferð.
Ísland er landið sem ungan þig dreymir,
Ísland í vonanna birtu þú sérð,
Ísland í sumarsins algræna skrúði,
Ísland með blikandi norðljósa traf.
Ísland að feðranna afrekum hlúði,
Ísland er foldin, sem lífið þér gaf.
Íslensk er þjóðin sem arfinn þinn geymir
Íslensk er tunga þín skír eins og gull.
Íslensk er sú lind,sem um æðar þér streymir.
Íslensk er vonin, af bjartsýni full.
Íslensk er vornóttin, albjört sem dagur,
Íslensk er lundin með karlmennskuþor.
Íslensk er vísan, hinn íslenski bragur.
Íslensk er trúin á frelsisins vor.
Ísland er land þitt, því aldrei skal gleyma
Íslandi helgar þú krafta og starf
Íslenska þjóð, þér er ætlað að geyma
íslenska tungu, hinn dýrasta arf.
Ísland sé blessað um aldanna raðir,
íslenska moldin, er lífið þér gaf.
Ísland sé falið þér, eilífi faðir.
Ísland sé frjálst, meðan sól gyllir haf.
Margrét Jónsdóttir
Íslands lag
Heyrið vella’ á heiðum hveri,
heyrið
álftir syngja’ í veri.
:/:
Íslands er það lag :/:
Heyrið
fljót á flúðum duna,
foss í
klettaskoru bruna.
:/:
Íslands er það lag :/:
Eða
fugl í eyjum kvaka,
undir
klöpp og skútar taka.
:/:
Íslands er það lag :/:
Heyrið
brim á björgum svarra.
bylja
þjóta svipi snarra,
:/:
Íslands er það lag :/:
Og í
sjálfs þíns brjósti bundnar
blunda
raddir náttúrunnar.
:/:
Íslands eigið lag :/:
Innst
í þínum eigin barmi,
eins í
gleði’ og eins í harmi
:/:
ymur Íslands lag :/:
Grímur Thomsen
Íslandsminni
(brot)
Eitt er landið ægi girt
yst á Ránar slóðum,
fyrir löngu lítils virt,
langt frá öðrum þjóðum.
Um þess kjör og aldarfar
aðrir hægt sér láta,
sykki það í myrkan mar,
mundu fáir gráta.
Eitt
er landið, ein vor þjóð,
auðnan sama beggja;
eina tungu, anda, blóð
aldir spunnu tveggja;
Saga þín er saga vor,
sómi þinn vor æra,
tár þín líka tárin vor,
tignar landið kæra.
Fóstra,
móðir, veröld vor,
von og framtíð gæða,
svíði oss þín sáraspor,
svívirðing og mæða!
Burt með lygi, hlekk og hjúp,
hvað sem blindar andann;
sendum út á sextugt djúp
sundurlyndis fjandann!
Matthías Jochumsson
Ísland ögrum skorið
Ísland
ögrum skorið
eg vil
nefna þig
sem á
brjóstum borið
og
blessað hefur mig,
fyrir
skikkun skaparans.
Vertu
blessað, blessi þig
blessað
nafnið hans.
Ísland
ögrum skorið
eg vil
nefna þig
sem á
brjóstum borið
og
blessað hefur mig.
Eggert Ólafsson
Íslenskt vögguljóð á Hörpu
Ég
skal vaka og vera góð
vininum
mínum smáa,
meðan
óttan rennur rjóð,
roðar
kambinn bláa,
og
Harpa syngur hörpuljóð
á
hörpulaufið smáa.
Stundum
var í vetur leið
veðrasamt
á glugga.
Var
ekki’ eins og væri’ um skeið
vofa’
í hverjum skugga?
Fáir
vissu að vorið beið
og
vorið kemur að hugga.
Sumir
fóru fyrir jól,
- fluttust burt úr landi,
heillum snauðir heims um ból
hús þeir byggja á sandi.
Í útlöndum er ekkert skjól,
- eilífur stormbeljandi.
Þar er
auðsýnt þurradramb
þeim
sem út er borinn,
eingin
sól rís yfir kamb
yfir
döggvuð sporin.
Þar
sést hvorki lítið lamb
né
lambagras á vorin.
Þá er
börnum betra hér
við
bæjarlækinn smáa,
í
túninu þar sem trippið er.
Tvævetluna gráa
skal
ég góði gef þér
og
gimbilinn hennar fráa.
Og ef
þig dreymir ástin mín
Oslóborg
og Róma,
vængjaðan
hest sem hleypur og skín,
hleypur
og skín með sóma,
eg
skal gef þér uppá grín
alt
með sykri og rjóma.
Eins
og hún gaf þér íslenskt blóð,
ungi
draumsnillíngur,
megi
loks hin litla þjóð
leggja’
á hvarm þinn fíngur
á
meðan Harpa hörpuljóð
á
hörpulaufið sýngur.
Halldór Laxness
Í
snörunni fuglinn var fastur
og
fóturinn þrútinn og sár.
Hann
titraði’ af angist og ótta,
í
augunum glitruðu tár.
Og
tíminn var leiður og langur,
hann
langaði frelsi að ná.
Því
brúði og börn átti’ hann heima
og
best var að dvelja þeim hjá.
Hann
flaug út að afla þeim fæðu,
og
flýtti sér eins og hann gat,
því
aumingja ungarnir litlu
þeir
æptu og báðu um mat.
Að æti
hann leitaði lengi
og
lúinn og þreyttur hann var.
Í
fjörunni fann það um síðir
og
fagnandi settist hann þar.
Hann
bita með nefinu náði
og nú
vildi’ hann flýta sér heim,
en
snörurnar fjötruðu fætur,
hann
fékk ekki losnað úr þeim.
Hann
neytti þess afls sem hann átti,
af
engum er heimtandi meir,
en
kraftarnir voru svo veikir.
Æ,
vesalings fuglinn, hann deyr.
Nei,
Fúsi um fjöruna gengur
og
fuglinn í lífshættu sér.
Af
meðaumkun hjarta hans hrærist,
hann
hníf sinn á snöruna ber.
Ó,
hugsið hve fuglinn er feginn
er
frelsaður leitaði’ hann heim.
Og
Fúsi með fögnuði starir
á
ferðir hans langt út í geim.
En Guð
sér af himninum háa
hve
hjálpsamur drengurinn er
sem
fuglinn úr lífshættu leysti.
Hann
letrar því nafn hans hjá sér.
Höf. ókunnur
Játning
Enn birtist mér í draumi sem dýrlegt
ævintýr,
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.
Svo morgunbjört og fögur í mínum huga býr
hver minning um vor sumarstuttu kynni.
Og ástarljóð til þín verður ævikveðja mín,
er innan stundar lýkur göngu minni
þá birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr,
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.
Tómas Guðmundsson
Jörðin
hún snýst um sjálfa sig
sólarhringsferð,
með þig og mig.
Umhverfis
sólu á ári hún fer
og
ávallt á leiðinni vaggar sér.
Að
möndlinum skaltu á myndinni gá,
möndullinn
liggur aðeins á ská.
Jörðinni
vaggar hann vor jafnt sem haust,
vetur
og sumar, endalaust.
Endi
hans nemur við norðurpól.
Nálega’
að vetrinum hverfur þar sól.
Skáhallir,
gráfölvir gægjast þó um
geislar
sem blikna í stórviðrum.
Suðurpól
mættirðu muna vel,
möndulsins
enda við suðurhvel.
Næturlangt
skærast skín þarna sól
þá
skammdegið ríkir við norðurpól.
Kalli kálormur
Ég er
Kalli kálormur,
í kál
og rófur gráðugur.
Naga,
naga alla daga,
namm,
namm, namm.
En
Gulli, sá sem garðinn á,
gremjulegur
kemur þá.
Ormur,
ormur eins og gormur
burt,
burt, burt.
Herdís Egilsdóttir
Keli káti karl
Ég
heiti Keli káti karl
og
kraftajötunn er.
Þegar
ég fer út, út
hrökkva’
allir í kút, kút.
Ég
heiti Keli káti karl,
tra-la-la-la-la-la.
Kirkjuhvoll
Hún
amma mín það sagði mér: „Um sólarlagsbil
á
sunnudögum gakk þú ei Kirkjuhvols til.
Þú
mátt ei trufla aftansöng álfanna þar,
þeir
eiga kirkju’ í hvolnum og barn er ég var
í
hvolnum kvað við samhljómur klukknanna’ á kvöldin.‛‛
Hún
trúði þessu’ hún amma mín, ég efaði ei það
að
allt það væri rétt er hún sagði’ um þann stað.
Ég
leit því jafnan hvolsins með lotningu til
og lék
mér ei þar nærri, um sólarlagsbil.
Ég
þóttist heyra samhljóminn klukknanna’ á kvöldin.
Guðmundur Guðmundsson
Klappa saman
lófunum
Klappa
saman lófunum,
reka
féð úr móunum,
tölta
eftir tóunum,
tína
egg úr spóunum.
Gamall húsgangur
Ég er
kokkur á kútter frá Sandi.
Ég fæ
kjaftshögg hvern einasta dag,
og
ekki líður mér betur í landi
er ég
lendi við konuna í slag.
Hún er
tvígild að afli hún Tóta,
að ég
tali' ekki um sé hún reið,
enda
tek ég þá fljótast til fóta,
því
flótti er mín einasta leið.
Ég var
ungur er Tóta mig tældi,
okkar
trúlofun samstundist birt.
Og í
hjónaband þvínæst mér þvældi,
það
var óveðursblandið og stirt.
Því
þegar frá leið hljóp fjandinn í svínið
og er
fædd voru ellefu börn
þá var
búið með gaman og grínið,
þá var
grátur mín einasta vörn.
Ef ég
lifað fæ lengur en Tóta,
er hún
leggur á eilífðarbraut
skal
ég dansa og daganna njóta,
elda
dýrindis rúsínugraut.
En mig
hryllir ef hittumst við aftur
er ég
héðan af jörðinni fer
nema'
að einhver mér ókunnur kraftur
komi
óðar og liðsinni mér.
Örnólfur í Vík
Komdu inn í kofann minn
Komdu inn í kofann minn,
er kvölda og skyggja fer.
Þig skal aldrei iðra þess
að eyða nótt hjá mér.
Við ævintýraeldana
er ýmislegt að sjá,
og glaður skal ég gefa þér
allt gullið sem ég á,
tíu dúka tyrkneska
og töfraspegla þrjá
níu skip frá Noregi
og naut frá Spáníá,
austurlenskan aldingarð
og íslenskt höfuðból
átta gráa gæðinga
og gylltan burðarstól,
fjaðraveifu fannhvíta
og franskan silkikjól,
eyrnahringi, ennisspöng
og alabastursskrín,
hundrað föt úr fílabeini
full með þrúguvín
og lampa þann, sem logaði
og lýsti Aladdín.
Komdu inn í kofann minn,
er kvölda og skyggja fer.
Alltaf brennur eldurinn
á arninum hjá mér.
Ég gleymdi einni gjöfinni,
og gettu, hver hún er.
Ég gleymdi bestu gjöfinni,
ég gleymdi sjálfum mér.
Davíð Stefánsson
Komdu kisa mín
Komdu
kisa mín
kló er
falleg þín
og
grátt þitt gamla trýn.
Mikið
malar þú,
mér
það líkar nú.
Víst
ertu vænsta hjú.
Banar
margri mús,
mitt
þú friðar hús,
ekki’
er á þér lús,
oft þú
spilar brús.
Undra
sniðug, létt og liðug
leikur
bæði snör og fús.
Kvæðið um fuglana
Snert hörpu mína, himinborna dís,
svo hlusti englar guðs í Paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
og festi á hann streng og rauðan skúf.
Úr furutré, sem fann ég út við sjó
ég fugla skar og líka' úr smiðjumó.
Í huganum til himins oft ég svíf
og hlýt að geta sungið í þá líf.
Þeir geta sumir synt á læk og tjörn,
og sumir verða alltaf lítil börn.
En sólin gyllir sund og bláan fjörð
og sameinar með töfrum loft og jörð.
Ég heyri' í fjarska villtan vængjaþyt.
Um varpann leikur draumsins perluglit.
Snert hörpu mína himinborna dís,
og hlustið, englar guðs í Paradís.
Davíð Stefánsson
Konan sem kyndir ofninn minn
Ég finn það gegnum svefninn,
að einhver læðist inn
með eldhúslampann sinn,
og veit, að það er konan,
sem kyndir ofninn minn,
sem út með ösku fer
og eld að spónum ber
og yljar upp hjá mér,
læðist út úr stofunni
og lokar á eftir sér.
Ég veit að hún á sorgir,
en segir aldrei neitt,
þó sé hún dauða þreytt,
hendur hennar sótugar
og hárið illa greitt.
Hún fer að engu óð
er öllum mönnum góð
og vinnur verk sín hljóð -
Sumir skrifa í öskuna
öll sín bestu ljóð.
Ég veit að þessi kona
er vinafá og snauð
af veraldlegum auð,
að launin, sem hún fær,
eru last og daglegt brauð.
En oftast er það sá,
sem allir kvelja og smá,
sem mesta mildi á. -
Fáir njóta eldanna,
sem fyrstir kveikja þá.
Davíð Stefánsson
Krummi krunkar úti
Krummi
krunkar úti,
kallar
á nafna sinn;
ég
fann höfuð af hrúti,
hrygg
og gæruskinn.
Komdu
nú og kroppaðu með mér
krummi
nafni minn.
Krumminn
í hlíðinni
hann
fór að slá.
Þá kom
lóa lipurtá
og fór
að raka ljá.
Hann
gaf henni hnappa þrjá
en
bannaði henni að segja frá.
En
hann spói spíssnefur
hann
sagði frá,
prakkarinn
sá.
Þó var
ljáin ekki nema
hálft
annað puntstrá.
Gömul þula
Kumbaya
my Lordy, Kumbaya.
Kumbaya
my Lordy, Kumbaya.
Kumbaya
my Lordy, Kumbaya.
Kumbaya.
--------------------------------
Sjá,
hve færist yfir húmsins hönd
svo að
hljóðna fer um sæ og lönd.
Meðan
sól til viðar sígur hljótt,
sofðu
rótt.
Standi
allar góðar vættir vörð,
færi
veikum styrk og frið á jörð.
Megi
Guð á hæðum gefa drótt
góða
nótt.
Jóhannes
Benjamínsson
Kveikjum eld
Kveikjum
eld, kveikjum eld,
kátt hann brennur.
Sérhvert kveld, sérhvert kveld
syngjum dátt.
Örar blóð, örar blóð
um æðar rennur.
Blikar glóð, blikar glóð,
brestur hátt.
Hæ, bálið brennur,
bjarma á kinnar slær.
Að logum leikur
ljúfasti aftanblær
Kveikjum eld, kveikjum eld,
kátt hann brennur.
Sérhvert kveld, sérhvert kveld
syngjum dátt.
Árni úr Eyjum
Kvöldblíðan lognværa
Kvöldblíðan
lognværa kyssir hvern reit.
Komið
er sumar og hýrt er í sveit.
Sól er
að kveðja við bláfjalla brún.
Brosa
við aftanskin fagurgræn tún.
Seg
mér hvað indælla auga þitt leit
íslenska
kvöldinu’ í fallegri sveit.
Guðmundur Guðmundsson
Kveldið er fagurt
Kveldið er fagurt, sól er sest
og sefur fugl á grein.
Við skulum koma vina mín
og vera saman ein.
Ég þekki fagran lítinn lund,
hjá læknum upp við foss.
Þar sem að gróa gullin blóm,
þú gefur heitan koss.
Þú veist að öll mín innsta þrá
er ástarkossinn þinn,
héðan af aðeins yndi ég
í örmum þínum finn.
Ég leiði þig í lundinn minn,
mín ljúfa, komdu nú.
Jörðin þó eigi ófá blóm,
mín eina rós ert þú.
Ingólfur
Þorsteinsson
Eitt
sinn gekk ég einn yfir Rauðatorg
og mér
fylgdi undarleg sorg.
Ég var
ungur þá, haldinn ungri þrá.
Það
var maíkvöld í Moskvuborg.
Seinna
sat ég einn grænum garði í,
fuglar
sungu dirrindidí.
Ég var
ungur þá, haldinn ungri þrá.
Það
var maíkvöld í Moskvubý.
Allt í
einu ég unga stúlku sá,
sem
þar stóð og starði mig á,
bak
við rósarunn með sinn rósamunn.
Það
var maíkvöld í Moskvu þá.
Jónas
Árnason
Bátur
líður út um eyjasund,
enn er vor um haf og land.
Syngur blærinn einn um aftanstund,
aldan niðar blítt við sand.
Ævintýrin eigum ég og þú,
ólgar blóð og vaknar þrá.
Fuglar hátt á syllum byggja bú,
bjartar nætur vaka allir þá.
Hvað
er betra en vera ungur og ör,
eiga vonir og æsku fjör,
geta sungið, lifað, leikið sér,
létt í spori hvar sem er
og við öldunið um aftanstund
eiga leyndarmál og ástarfund.
Jón Sigurðsson
Kötukvæði
Það var um kvöld eitt að Kötu ég mætti.
Hún var að koma af engjunum heim.
Það var í ágúst að áliðnum slætti
og nærri aldimmt á kvöldunum þeim.
Hún var svo ung eins og angandi rósir.
Ég hafði aldrei séð hana fyrr.
Um vanga dönsuðu lokkarnir ljósir
og augun leiftruðu þögul og kyrr.
Hlýtt
ég tók í hönd á Kötu,
horfði í augun djúp og blá.
Gengum síðan burt af götu,
geymdi okkur náttmyrkrið þá.
En
þegar eldaði aftur og birti
í hjarta ákafan kenndi ég sting,
og fyrir augum af angist mér syrti.
Hún var með einfaldan giftingarhring
Sigurður
Ágústsson
Lagið um það
sem er bannað
Það má
ekki pissa bak við hurð
og
ekki henda grjóti on’í skurð.
ekki
fara’ í bæinn og kaupa popp og tyggjó,
ekki
nota skrúfjárn fyrir sleikjó.
Það má
ekki vaða út í sjó
og
ekki fylla húfuna af snjó,
ekki
tína blómin sem eru úti’ í beði,
ekki
segja ráddi heldur réði.
Þetta
fullorðna fólk er svo skrýtið,
það er
alltaf að skamma mann.
Þó
maður geri ekki neitt,
það er
alltaf að skamma mann.
Það má
ekki skoða lítinn kall
og
ekki gefa ketti drullumall,
ekki
skjóta pabba með byssunni frá ömmu,
ekki
tína orma handa mömmu.
Það má
ekki hjóla inni’ í búð
og
ekki gefa litla bróður snúð,
ekki
fara að hlæja þó einhver sé að detta,
ekki
gera hitt og ekki þetta.
Þetta
fullorðna fólk er svo skrýtið,
það er
alltaf að skamma mann.
Þó
maður geri ekki neitt,
það er
alltaf að skamma mann.
Sveinbjörn I.Baldvinsson
Land
míns föður, landið mitt,
laugað
bláum straumi,
eilíft
vakir auglit þitt
ofar
tímans glaumi.
Þetta
auglit elskum vér,
ævi
vor á jörðu hér
brot
af þínu bergi er,
blik
af þínum draumi.
Hvíslað
var um hulduland
hinst
í vestanblænum,
hvítan
jökul, svartan sand,
söng í
hlíðum grænum.
Ýttu
þá á unnarslóð
Austmenn,
vermdir frelsisglóð,
fundu
ey og urðu þjóð
úti´í
gullnum sænum.
Nú
skal söngur hjartahlýr
hljóma’
af þúsund munnum,
þegar
frelsisþeyrinn dýr
þýtur
í fjalli og runnum.
Nú
skal fögur friðartíð
fánann
hefja ár og síð,
varpa
nýjum ljóma’ á lýð
landsins
sem vér unnum.
Hvort
sem krýnist þessi þjóð
þyrnum
eða rósum,
hennar
sögur, hennar ljóð,
hennar
líf vér kjósum.
Ein á
hörpu íss og báls
aldaslag
síns guðamáls
æ hún
leiki,ung og frjáls,
undir
norðurljósum.
Jóhannes úr Kötlum
Landmannalaugar
Það
var hérna' um daginn að mig dreymdi
svo
dásamlega öræfanótt,
ég
alein var og um mig gleðin streymdi
og
allt var svo kyrrt og hljótt.
Í
Landmannalaugum
ég
lifði frjáls í öræfareit.
Með
undrun í augum
ég
alla þeirra fegurð leit.
En
veruleikinn vakti mig af draumi
og vék
í burtu öræfa sýn.
Þá
ákvað ég að læðast burt í laumi
og
leita' uppi fjöllin mín.
Í
Landmannalaugum
ég
lifði frjáls í öræfareit.
Með
undrun í augum
ég
alla þeirra fegurð leit.
Hvert
sem munu leiðir mínar liggja
þá
lofað hef ég sjálfri mér því
að er
mig taka stórborgir að styggja
þá
stefni ég Laugar í.
Margrét Ólafsdóttir
Láttu
smátt en hyggðu hátt,
heilsa
kátt ef áttu bágt.
Leik
ei grátt við minni mátt,
mæltu
fátt og hlæðu lágt.
Einar Benediktsson
Leit
ég litla mús
læðast
inn í hús.
Kötturinn
að krækja’ í hana
kannske
verður fús.
Músin
fékk sér mat,
matinn
við hún sat.
Þegar
kisi þarna birtist
þaut
hún o’n um gat.
„Heyrðu
heillin smá”
hvæsti
kisi þá,
„í þig
hef ég heillin góða
hugsað
mér að ná”.
Hopp
og hopp og hí,
hann
varð samt af því.
Þótt
fljótur væri’ að finna gatið
festi’
hann sig í því.
Þórhallur Hróðmarsson
Lengjast
skuggar, lækkar sól,
leggjum
út á mið.
Óþarft
er að gefa
þeim
gula næturfrið.
Köstum
voð, tökum tak,
togum
út við hraun.
Aldrei
bregðast aflamönnum
erfiðis
laun.
Gestur
Létt
og kátt, létt og kátt
leikum
við og hlæjum dátt.
Öll í
röð, öll í röð,
erum stillt
og glöð.
Syngjum
fallegt, lítið lag,
lesum,
skrifum vel í dag.
Förum
öll, förum öll
fljótt
nú út á völl.
Hannes Flosason
Litavísur
Grænt,
grænt, grænt
er
grasið úti’ í haga.
Grænt,
grænt, grænt
er
gamla pilsið mitt.
Allt
sem er grænt, grænt
finnst
mér vera fallegt
fyrir
vin minn, litla Jón á Grund.
Gul,
gul, gul
er
góða appelsínan.
Gul,
gul, gul
er
gamla húfan mín.
Allt
sem er gult, gult
finnst
mér vera fallegt
fyrir
vin minn, litla Kínverjann.
Rauð,
rauð, rauð
er
rósin hennar mömmu.
Rauð,
rauð, rauð
er
rjóða kinnin mín.
Allt
sem er rautt, rautt
finnst
mér vera fallegt
fyrir
vin minn, litla indíánann.
Svart,
svart, svart
er sjalið hennar ömmu.
Svart, svart, svart
er litla lambið mitt.
Allt
sem er svart, svart
finnst
mér vera fallegt
fyrir
vin minn, litla svertingjann.
Örn Snorrason
Blátt,
blátt, blátt
er hafið bláa hafið.
Blár, blár, blár
er blái himininn.
Allt sem er blátt, blátt
finnst mér vera fallegt
fyrir vin minn, litla sjómanninn
Hvít,
hvít, hvít
er hvíta snjókerlingin.
Hvít, hvít, hvít
eru skýin sem ég sé.
Allt sem er hvítt, hvítt
finnst mér vera fallegt
fyrir vin minn, litla snjókarlinn
Litla flugan
Lækur tifar létt um máða steina.
Lítil fjóla grær við skriðufót.
Bláskel liggur brotin milli hleina.
Í bænum hvílir íturvaxin snót.
Og ef ég væri orðin lítil fluga
Ég inn um gluggann þreytti flugið mitt.
Og þó ég ei til annars mætti duga
Ég eflaust gæti kitlað nefið þitt.
Sigurður Elíasson
Ég
legg mig oft og læt mig um þig dreyma.
Í
litla bænum allt er kyrrt og hljótt.
Myndir
af þér minningarnar geyma,
ég man
þær, finn þær allar hverja nótt.
En ef
ég ætla að sofna sætt á daginn,
er
sífellt fluga að kitla nefið mitt.
Ég
stekk á fætur, flý um allan bæinn,
en
flugan suðar látlaust nafnið þitt:
Fúsi,
Fúsi, Fúsi, nafnið þitt.
Vilhjálmur Sigurjónsson
Litla
Jörp með lipran fót
labbar
götu þvera.
Hún
mun seinna’ á mannamót
mig í
söðli bera.
Litla kvæðið um litlu hjónin
Við lítinn vog, í litlum bæ
er :,: lítið hús. :,:
Í leyni inní lágum vegg
er :,:lítil mús.:,:
Um litlar stofur læðast hægt
og lítil hjón,
því lágvaxin er litla Gunna
og litli Jón.
Þau eiga lágt og
lítið borð
og :,:lítinn disk :,:
og litla skeið og lítinn hníf
og :,:lítinn fisk :,:
og lítið kaffi, lítið brauð
og lítil grjón. -
því lítið borða litla Gunna
og litli Jón,
Þau eiga bæði létt og lítil
:,: leyndarmál :,:
og lífið gaf þeim lítinn heila
og :,: litla sál. :,:
Þau miða allt sitt litla líf
við lítinn bæ
og lágan himin, litla jörð
og lygnan sæ.
Þau höfðu lengi
litla von
um :,:lítil börn :,:
sem léku sér með lítil skip
við :,:litla tjörn, :,:
en loksins sveik sú litla von
þau litlu flón,
og lítið elskar litla Gunna
hann litla Jón.
Davíð Stefánsson
Lífsgleði
njóttu
Lífsgleði
njóttu
svo
lengi kostur er.
Fríða
les blómrós
fyrr
en hún þverr.
Menn
oft sér skapa þraut og þrá
að
þyrnum leita og finna þá,
en
fríðri rós ei gefa gaum
sem
grær á þeirra leið.
Lífsgleði
njóttu
svo
lengi kostur er.
Fríða
les blómrós
fyrr
en hún þverr.
Steingrímur Thorsteinsson
Lítill drengur
Óðum steðjar að sá dagur,
afmælið þitt kemur senn.
Lítill drengur, ljós og fagur
lífsins skilning öðlast senn.
Vildi ég að alltaf yrðir
við áhyggjunar laus sem nú
en allt fer hér á eina veginn:
Í átt til foldar mjakast þú.
Ég
vildi geta verið hjá þér
veslings barnið mitt.
Umlukt þig með örmum mínum.
Unir hver með sitt.
Oft ég hugsa auðmjúkt til þín
einkum, þegar húmar að.
Eins þótt fari óravegu
átt þú mér í hjarta stað.
Man ég munað slíkan,
er morgunn rann með daglegt stress,
að ljúfur drengur lagði á sig
lítið ferðalag til þess
að koma í holu hlýja,
höfgum pabba sínum hjá.
Kúra sig í kotið hálsa,
kærleiksorðið þurfti fá.
Vilhjálmur Vilhjálmsson
Þar er
gott að vera sem gleðin býr
þar
sem gerast sögur og ævintýr.
Svona
er veröldin okkar
sem
laðar og lokkar
svo
ljúf og hýr.
Lítill
heimur, ljúfur hýr,
lítill
heimur, ljúfur hýr,
lítill
heimur, ljúfur hýr
eins
og ævintýr.
Friðrik Guðni Þórleifsson
Ljósið
loftin fyllir
og
loftin verða blá.
Vorið
tánum tyllir
tindana
á.
Dagarnir
lengjast
og
dimman flýr í sjó.
Bráðum
syngur lóa
í
brekku og mó.
Og
lambagrasið ljósa
litkar
mel og barð
og
sóleyjar spretta
sunnan
við garð.
Þá
flettir sól af fjöllunum
fannanna
strút.
Í
kaupstað verður farið
og
kýrnar leystar út.
Bráðum
glóey gyllir
geimana
blá.
Vorið
tánum tyllir
tindana
á.
Þorsteinn Gíslason
Ljúfa Anna
Ljúfa
Anna, láttu mig vissu fá.
Þú ein
getur læknað mín hjartasár.
Í
kvöld er ég sigli’ á sænum
í
svala, ljúfa blænum,
æ,
komdu þá svo blíð á brá
út í
bátinn mér einum hjá.
Höf. ókunnur
Lóan er komin
Lóan
er komin að kveða burt snjóinn,
að
kveða burt leiðindi, það getur hún.
Hún
hefur sagt mér að senn komi spóinn,
sólskin
í dali og blómstur í tún.
Hún
hefur sagt mér til syndanna minna,
ég
sofi of mikið og vinni ekki hót.
Hún
hefur sagt mér að vaka og vinna,
vonglaður
taka nú sumrinu mót.
Páll Ólafsson
Ó, hve
létt er þitt skóhljóð
og hve
lengi ég beið þín,
það er
vorhret á glugga,
napur
vindur sem hvín,
en ég
veit eina stjörnu,
eina
stjörnu sem skín
og nú
loks ertu komin,
þú ert
komin til mín.
Það
eru erfiðir tímar,
það er
atvinnuþref,
ég hef
ekkert að bjóða,
ekki
ögn sem ég gef
nema
von mína og líf mitt
hvort
ég vaki eða sef,
þetta
eitt sem þú gafst mér
það er
allt sem ég hef.
En í
kvöld lýkur vetri
sérhvers
vinnandi manns
og á
morgun skín maísól,
það er
maísólin hans,
það er
maísólin okkar,
okkar
einíngarbands,
fyrir
þér ber ég fána
þessa
framtíðarlands.
Halldór Laxness
Maja
átti lítið lamb
og lék
sér oft við það.
Ef
farið var í ferðalag
þau
fylgdust jafnan að.
Maja
gekk einn góðan dag
í
gamla skólann sinn.
En
lítið varð um lærdóm þá
því
lambið ruddist inn.
Kennslukonan
sagði svei
og sú
var æst og reið.
Lambið
út á stétt þá stökk
og
stóð þar eitt og beið.
Stundin
þótti lambi löng
en
loksins klukkan sló.
Og
glöð varð Maja, glatt varð lamb,
þau
gengu heim í ró.
Kristján frá Djúpalæk
Með blik í
auga
Með blik í auga, bros á vör
þú birtist mér á gönguför.
Af kæti þá minn hugur hló
í hljóðri aftanró.
En
báran lék við sjávarsand
og sólin kvaddi vog og land.
Í brjóstum hjörtun bærðust ótt
og bráðum komin nótt.
Svo
tókumst við í hendur hljótt
og hægt við sögðum, góða nótt.
En síðan æ í muna mér
þín minning fögur er.
Þorsteinn Halldórsson
Með
vindinum þjóta skúraský,
drýpur
dropp, dropp, dropp,
drýpur
dropp, dropp, dropp,
og
droparnir hníga og detta’ á ný,
drýpur
dropp, dropp, dropp,
drýpur
dropp, dropp, dropp.
Nú
smáblómin vakna’ eftir vetrarblund,
drýpur
dropp, dropp, dropp,
drýpur
dropp, dropp, dropp,
þau
augun sín opna er grænkar grund,
drýpur
dropp, dropp, dropp,
drýpur
dropp, dropp, dropp.
Margrét Jónsdóttir
Meistari
Jakob, meistari Jakob,
sefur
þú, sefur þú?
Hvað
slær klukkan, hvað slær klukkan?
Hún
slær þrjú, hún slær þrjú.
Mér er alveg sama
Það
var dós, dós, fiskibolludós
úti' í
skúr, úti' í skúr,
úti' í
skúr, úti' í skúr.
Það
var dós, dós, fiskibolludós
á hillu
úti' í skúr.
Mér
er alveg sama hvar hún er,
hún
má vera' í friði þar fyrir mér,
hún
má vera' í friði þar fyrir mér.
Það
var fat, fat, gamalt vaskafat
úti´í
læk, úti´í læk,
úti´í
læk, úti´í læk.
Það
var fat, fat, gamalt vaskafat
á
hvolfi úti' í læk.
Mér er
alveg sama..............
Það
var skór, skór, gamall strigaskór
úti'
við tjald, úti' við tjald,
úti'
við tjald, úti' við tjald.
Það
var skór, skór, gamall strigaskór
að
þvælast úti' við tjald.
Mér er
alveg sama.............
Það
var rokk, rokk, rokkabilly-rokk
úti' í
búð, úti' í búð,
úti' í
búð, úti' í búð.
Það
var rokk, rokk, rokkabilly-rokk
úti' í
Breiðfirðingabúð.
Mér er
ekki sama hvar það er,
ég vil
vera þar sem rokkið er,
ég vil
vera þar sem rokkið er.
Höf. ókunnur
Mér um
hug og hjarta nú
hljómar
sætir líða.
Óma,
vorljóð óma þú
út um
grundir víða.
Hljóma,
þar við hús þú sér
hýrleg
blómin skína.
Fríðri
rós, ef fyrir ber,
færðu
kveðju mína.
Steingrímur Thorsteinsson
Lýsti sól stjörnustól,
stirndi’
á Ránarklæði.
Skemmti
sér vor um ver,
vindur
lék í næði.
Heilög
sjón. Hló við Frón.
Himinn,
jörð og flæði
fluttu
landsins föður heillakvæði.
Himinfjöll,
földuð mjöll,
fránu
gulli brunnu.
Fram
til sjár silungsár
sungu
meðan runnu.
Blóm á
grund, glöð í lund,
gull
og silki spunnu
meðan
fuglar kváðu allt er kunnu.
Blíð
og fríð frelsistíð,
frægur
steig á grundu
Ingólfur
Arnarbur,
íturhreinn
í lundu.
Dísafjöld
hylltu höld,
heill
við kyn hans bundu.
Blessast
Ingólfs byggð frá þeirri stundu.
Matthías Jochumsson
Þar
sem áður við sátum saman,
í
sólar mildum yl,
föl af
trjánum nú falla blöðin
í
fljótsins kalda hyl.
Nöktum
fótum til fundar við þig
ég fór
um grænan svörð,
þar
sem grúfir nú grámi haustsins
og
gnestur frost í jörð.
Ást
þín var mínu unga hjarta
eins
og blátær lind
þar
sem á náttmálum þorsta svalar
hin
þreytta skógarhind.
Um þig
geymist í muna mínum
minning
björt og hrein,
eins
og merli í mánaskini
mjöll
á furugrein.
Jónas Árnason
Nátthrafnar
Ég hef verið oft hér áður
og ég veit hvað það er sem bíður.
Eitthvað sem aldrei kemur,
meðan einmana nóttin líður.
Í skugga ég hími úti í horni,
horfi á andlitin eitt og eitt.
Andrúmsloftið er afslappað,
eitraðri dásemd skreytt.
Inn kemur miðaldra maður,
í myrkrinu nálgast mitt borð.
Spyr hvort hann megi setjast
- ég segi ekki orð.
Hann talar um veðravítið,
hvort verði hér fjölmennt í kvöld,
hve nöturlegt er í nepjunni,
því nóttin er svo köld.
Þú getur verið vinur minn,
við getum setið hér saman um sinn
og sungið þann söng sem okkur er kær.
Ég hef séð þig oft hér áður
og ég veit hverju þú ert háður.
Ég sá þig seinast í gær.
Húsið fyllist af fólki,
í fríkuðum næturleik.
Mannhafið er mergjað,
mettað af skvaldri og reyk.
Sá gamli segir mér sögur,
það sefar hans einmana sál.
Allar heimsins hörmungar,
eru honum hjartans mál.
Þú getur verið vinur minn....
Fer ég brátt að fara,
feginn að komast heim.
kveð minn vin með virktum
og hans vonir um batnandi heim.
Hann stendur uppfrá stólnum,
stefnir á annað borð,
spyr hvort hann megi setjast,
það segir enginn orð.
Halli Reynis
Ég var
einu sinni sæt og fín
þá
sást hér ekkert dót,
en nú
flýtur draslið út um allt;
ég er
svo voða ljót.
En ef
náttúrunni leggið lið,
um
lífið standið vörð
og um
allt af gætni gangið þið
þið
góða eignist jörð.
Margrét Ólafsdóttir
Nú blánar yfir berjamó
og börnin smá í mosató
og lautum leika sér.
Þau koma, koma kát og létt,
á kvikum fótum taka sprett
að tína, tína ber,
að tína, tína ber.
En heima situr amma ein,
að arni hvílir lúin bein
og leikur bros um brá
er koma þau með körfur inn
og kyssa ömmu á vangann sinn
og hlæja berjablá
og hlæja berjablá.
Nú
blika við sólarlag sædjúpin köld.
Ó,
svona’ ætti að vera hvert einasta kvöld,
með
hreinan og ljúfan og geislandi blæ
og
himininn bláan og speglandi sæ.
Og
fjallhnjúka raðirnar rísa í kring
sem
risar á verði við sjóndeildarhring.
Og
kvöldroðinn brosfagur boðar þar drótt
hinn
blíðasta dag eftir ljúfustu nótt.
Þorsteinn Erlingsson
Oft
við Amor hef ég átt í erjum
en
aldrei hlotið slíkan skell.
Hann
sínum örvum að mér beindi
og það
var ég sem féll.
Oft
við Amor hef ég átt í erjum
en
hann mig töfrum hefur beitt.
Ástin
á nú hug minn og aftur get ég
ekki
minnsta viðnám veitt.
Ég
féll að fótum þér
fyrirgefðu
mér að ég skuli unna þér.
Ég
yfirunnin alveg er
og
ekkert getur bjargað mér
Oft
við Amor hef ég átt í erjum
en
aldrei hlotið slíkan skell.
Ástin
á nú hug minn og ég er bundin
af því
það var ég sem féll.
Karl Eiríksson
Nú er glatt hjá álfum öllum
Nú er
glatt hjá álfum öllum,
hæ,
faddi-rí, faddi rallala.
Út úr
göngum, gljúfrahöllum
hæ,
faddi-rí, faddi rallala.
Fyrir
löngu sest er sól,
sjaldan
eru brandajól.
Hæ,
faddi-rí, hæ, faddi-ra,
hæ,
faddi-rí, faddi rallala.
Dönsum
dátt á víðum velli.
Dunar
hátt í hól og felli.
Álfasveinninn
álfasnót
einni
sýnir blíðuhót.
Dönsum
létt með lipra fætur.
Stígum
nett um stirndar nætur.
Dönsum
blessuð brandajól
björt
uns rennur morgunsól.
Höf.ókunnur
Nú er sumar
Nú er
sumar, gleðjist gumar,
gaman
er í dag.
Brosir
veröld víða,
veðurlagsins
blíða
eykur
yndishag.
Látum
spretta, spori létta
spræka
fáka nú.
Eftir
sitji engi.
Örvar
víf og drengi
sumarskemmtun
sú.
Tíminn
líður, tíminn býður
sælan
sólskinsdag.
Yndi’
er úti’ á grundum,
yndi
heim þá skundum
seint
um sólarlag.
Steingrímur Thorsteinsson
Nú fellur laufið
Nú
fellur laufið af flestum trjánum,
því
fyrr en varir er komið haust,
en
krakkar syngjandi tipla’ á tánum
og
tralla lagið sitt endalaust.
Tra-la-la............
Margrét Ólafsdóttir
Nú tjaldar foldin fríða
Nú tjaldar foldin fríða
sinn fagra blómasal.
Nú skal ég léttur líða
um lífsins táradal.
Mér finnst oss auðnan fái
þar fagra rósabraut,
þótt allir aðrir sjái
þar aðeins böl og þraut.
Þorsteinn Erlingsson
Oft er hermannshvíld í dimmum skóg
Oft er hermannshvíld í dimmum skóg,
honum nóg.
Harður klettur höfðalagið er,
hvílunautur sverðið sem nann ber.
Oft er hermannshvíld í skóg,
honum nóg.
Steingrímur Thorsteinsson
Ó, blessuð vertu sumarsól
Ó, blessuð vertu sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðavötnin blá.
Nú fossar, lækir, unnir, ár
sér una við þitt gyllta hár.
Nú fellur heitur haddur þinn
á hvíta jökulkinn.
Þú klæðir allt í gull og glans,
þú glæðir allar vonir manns,
og hvar sem tárin hvika' á kinn
þau kyssir geislinn þinn.
Þú fyllir dalinn fuglasöng,
nú finnast ekki dægrin löng,
og heim í sveitir sendirðu' æ
úr suðri hlýjan blæ.
Þú fróvgar, gleður, fæðir allt
um fjöll og dali' og klæðir allt,
og gangirðu' undir gerist kalt,
þá grætur þig líka allt.
Ó, blessuð vertu sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðavötnin blá.
Páll Ólafsson
Óbyggðirnar kalla
Hoppa kátur út um dyrnar
við blasir himininn,
himinblár er bláminn,
himneskur jökullinn.
Óbyggðirnar kalla
og ég verð að gegna þeim,
ég veit ekki hvort eða hvernig
eða hvenær ég kem heim.
Bergmál óbyggðanna
svo bjart í huga mér,
leiður á öllu og öllum
hundleiður á sjálfum mér.
Óbyggðirnar
kalla
og ég verð að gegna þeim,
ég veit ekki hvort eða hvernig
eða hvenær ég kemst heim.
Pípan
Ég sá hana fyrst á æskuárum,
ósnortin var hún þá.
Hún fyllti loftið af angan og ilmi,
æsandi losta og þrá.
Síðla á kvöldin við fórum í felur,
mér fannst þetta svolítið ljótt,
en alltaf var þetta meiri og meiri
munaður hverja nótt.
Ég ætlaði seinna að hætta við hana
ég hélt að það yrði létt.
En ég varð andvaka næstu nætur
því nú voru takmörk sett.
Endurminningin örvaði blóðið,
ástin villti mér sýn.
Innan skamms fór ég aftur til hennar
og eftir það varð hún mín.
Hún fylgir mér ennþá svo trygg og trú,
svo tágrönn og hnakkakerrt.
Aldrei hefur hún öðrum þjónað
né annarra varir snert.
Hvenær sem grípur mig hugarangur
hún huggar mig raunum í,
þá treð ég í hana tóbaksmoði
og tendra svo eld í því.
Ragnar Ingi Aðalsteinsson
Regnvísur
Dropar
á þökunum dansa létt,
drýpur
nú rigningin, jafnt og þétt,
vökvar
blómin og birkitré.
Blessuð
rigningin ætíð sé!
Gróðurinn
angar og grær svo vel.
Glæðist
nú lífið á þurrum mel.
Regnið
þvær bæði lauf og lyng,
liti
skírir í fjallahring.
Börnin
nú una sér úti við.
Öslar
í pollunum krakkalið,
siglir
bátum og byggir sér
brýr
og stíflur og orkuver.
Dropar
á þökunum dansa létt,
drýpur
nú rigningin, jafnt og þétt,
vökvar
blómin og birkitré.
Blessuð
rigningin ætíð sé!
Margrét Ólafsdóttir
Ríðum heim til Hóla
Ríðum
heim til Hóla.
Pabba
kné er klárinn minn,
kistill
mömmu fákur þinn.
Ríðum
heim til Hóla.
Ríðum
út að Ási.
Ef við
höfum hraðan á
háttum
þar við skulum ná.
Ríðum
út að Ási.
Ríðum
heim að Hofi.
Senn
er himni sólin af,
sigin
ljós í vesturhaf.
Ríðum
heim að Hofi.
Guðmundur Guðmundsson
Rokkarnir eru þagnaðir
Rokkarnir
eru þagnaðir
og
rökkrið orðið hljótt.
Signdu
þig nú barnið mitt
og
sofnaðu fljótt.
Signdu
þig og láttu aftur
litlu
augun þín
svo
vetrarmyrkrið geti ekki
villt
þér sýn.
Lullu
lullu bía,
litla
barnið mitt.
Bráðum
kemur dagurinn
með
blessað ljósið sitt.
Bráðum
kemu dagurinn
með
birtu og stundarfrið.
Þá
skal mamma syngja
um
sólskinið.
Davíð Stefánsson
Ryksugan á fullu
Ryksugan á fullu étur alla drullu,
lalalala, lalalala, lalalala.
Skúra skúbb´ og bóna ríf´ af öllum skóna,
lalalala, lalalala, lalalala.
Ef þú
getur ekki sungið reyndu þá að klappa.
Og ef þú getur ekki klappað reyndu þá að stappa.
Svo söngflokkurinn haldi sínu lagi.
og syngi ekki sitt af hvoru tagi.
Ryksugan á fullu étur alla drullu,
lalalala, lalalala, lalalala.
Sópa burtu rykið með kúst og gömlu priki.
lalalala, lalalala, lalalala.
Ef þú getur ekki sungið reyndu þá að klappa.
Og ef þú getur ekki klappað reyndu þá að stappa.
Svo söngflokkurinn haldi sínu lagi.
og syngi ekki sitt af hvoru tagi.
Ryksugan á fullu étur alla drullu,
lalalala, lalalala, lalalala
Þrífa
allan skítinn svo einhver vilji líta inn.
lalalala, lalalala, lalalala.
Ef þú getur ekki sungið reyndu þá að klappa,
og ef þú getur ekki klappað reyndu þá að stappa.
Svo söngflokkurinn haldi sínu lagi.
Og syngi ekki sitt af hvoru tagi.
Ólafur Haukur Símonarson
Þetta
er sagan af Siggu gömlu
sem
seldi blöðrur á hátíðum.
Fullar
af gasi gular, rauðar,
grænar,
bláar í smáspottum.
Uns
dag einn hún tók með sér
of
margar blöðrur,
samt
vildi’ hún ei sleppa
en
sveif upp frá jörðu.
Hátt
yfir húsunum sveif hún Sigga
og
stefndi beint upp í himininn.
Fuglarnir
sögðu’ henni: Farðu niður
og
sumir settust á pilsfaldinn,
uns
kom hún að tunglinu
og
tunglið það hló,
það
hafði’ aldrei séð svona götótta skó.
Og
tunglið það rétti fram gular hendur
og
greip í Siggu þar sem hún flaug,
setti’
hana á magann og spurði hvort að
hún
væri amerísk galdraflaug.
En
Sigga hún kjökraði
mig
langar niður,
ég
ætlaði alls ekki að ónáða yður.
Og
tunglið það gaf henni stein í fangið
og
sagði: Stökktu nú niður á við.
Og
Sigga hún sveif eins og kall í fallhlíf
og kom
loks niður á mitt torgið.
Og
fólkið það kallaði’ og æpti af kæti
svo
Sigga var hálfhrædd við öll þessi læti.
Þetta
var sagan af Siggu gömlu
sem
seldi blöðrur á hátíðum
Jón
Hallur
Hljótt er nú í húsum inni,
harmur býr í allra sinni.
Hvar er litla Píla pína?
Sárt er að missa sína.
Burt hún hvarf og brekkan grætur,
birtist mér í draumi nætur,
veslings litla Píla pína.
Sárt er að missa sína.
Músaguð við hættum hlífi
henni sé hún enn á lífi.
Græt ég litla Píla pína.
Sárt er að missa sína.
Rætist óskir hennar, heitar,
hún það finni sem hún leitar.
Komdu aftur, Píla pína!
Sárt er að missa sína.
Kristján frá Djúpalæk
Bjarni með nikku á barmi,
brosglampar ljóma á hvarmi.
Gómum um
gripin rennir
og glaðlega
hljóma slær.
Höfuð við
hljómfallið sveigir,
harmonikkuna
hann teigir.
Dillandi
valsinn dunar,
Í dans
leiðast piltur og mær.
Kom þú í
faðm mér, í faðm mér
hvíslar hið
hreimblíða mál.
Bjarni og
nikkan,
Bjarni og
nikkan
eiga sér
eina sál.
Bjarni með nikku á barmi,
brosglampar ljóma á hvarmi.
Dillandi valsinn dunar,
Í dans leiðast piltur og mær.
Loftur Guðmundsson
Sestu hérna hjá mér
Sestu hérna hjá mér ástin mín
horfðu á sólarlagsins roðaglóð.
Særinn ljómar líkt og gullið vín
léttar bárur þar kveða þýðan óð.
Við öldunið og aftanfrið
er yndislegt að hvíla þér við lið.
Hve dýrlegt er í örmum þér
að una og gleyma sjálfum sér.
Jón frá Ljárskógum
Ship-o-hoj
Sjómannslíf,
sjómannslíf,
draumur hins djarfa manns,
blikandi bárufans,
býður í trylltan dans.
Sjómannslíf, sjómannslíf,
ástir og ævintýr
fögnuð í barmi býr
brimhljóð og veðragnýr.
Ship-o-hoj,
ship-o-hoj,
ferðbúið liggur fley.
Ship-o-hoj, ship-o-hoj,
boðanna bíð ég ei.
Við
stelpurnar segi ég ástarljúf orð
einn, tveir, þrír kossar
svo stekk ég um borð.
Ship-o-hoj,
ship-o-hoj,
mig seiðir hin svala dröfn.
Ship-o-hoj, ship-o-hoj,
og svo nýja í næstu höfn.
Loftur Guðmundsson
Siggi,
Siggi, Siggi, Lási og Lína,
Jónmundur
og Gunna-Stína
voru'
að pína krakka
fyrir
aftan rútubíl.
En
fyrir utan gluggann
stóð
hestur á beit,
hann
hneggjaði til mín
um
leið og hann..........
Siggi,
Siggi, Siggi, Lási og Lína,
Jónmundur
og Gunna-Stína
voru'
að pína krakka
fyrir
aftan rútubíl.
Gömul vísa
Siggi
var úti með ærnar í haga,
allar
stukku þær suður í mó.
Smeykur
um holtin var hann að vaga,
vissi’
hann að lágfóta dældirnar smó.
Agg,
gagg, gagg sagði tófan á grjóti,
agg,
gagg, gagg sagði tófan á grjóti.
Gráleitum
augunum trúi ég hún gjóti.
Greyið
hann Siggi hann þorir ekki heim.
Jónas Jónason
Signir sól
Signir
sól sérhvern hól.
Sveitin
klæðist geislakjól.
Blómin
blíð, björt og fríð,
blika
fjalls í hlíð.
Nú er
fagurt flest í dag.
Fuglar
syngja gleðibrag.
Sumarljóð,
sæl og rjóð,
syngja
börnin góð.
Gunnar M. Magnúss
Sigurður
er sjómaður,
sannur
vesturbæingur.
Alltaf
fer hann, upplagður,
út að
skemmta sér.
Dansar
hann við dömurnar,
dásamaður
alls staðar,
með
ungar jafnt sem aldraðar
út á
gólfið fer.
Í
vínarkrus og vals og ræl
hann
vindur sér á tá og hæl,
þolir
ekki vol né væl,
vaskur
maður er.
Kátur
syngur Sigurður,
svona'
er að vera einhleypur,
alltaf
laus og liðugur,
líkar
þetta mér.
Númi Þorbergsson
Skammdegisskugginn
Skammdegisskugginn
flýr,
skín
yfir dagur nýr,
blítt
strýkur blærinn hlýr
byggðir
og fjöll.
Glitofið
eyjaband,
öldur
við bjartan sand,
drauminn
um ljósaland
dreymir
oss öll.
Þorsteinn Matthíasson
Smaladrengurinn
Út um
græna grundu
gakktu
hjörðin mín.
Yndi
vorsins undu,
eg
skal gæta þín.
Sól og
vor ég syng um,
snerti
gleðistreng.
Leikið
lömb í kring um
lítinn
smaladreng.
Steingrímur Thorsteinsson
Heyrðu
snöggvast Snati minn,
snjalli
vinur kæri.
Heldurðu’
ekki að hringinn þinn
ég
hermannlega bæri.
Lof
mér nú að leika að
látúns
hálsgjörð þinni.
Ég
skal seinna jafna það
með
jólaköku minni
Jæja
þá, í þetta sinn
þér er
heimil ólin.
En
hvenær koma, kæri minn,
kakan
þín og jólin.
Þorsteinn Erlingsson
Sofðu
litla, ljúfa barn,
lát
þig ekkert græta.
Minnstu
þess þá myrk er nótt
mamma
skal þín gæta.
Morgundagur
bjartur býr
barni
fögur ævintýr,
lán og
leiki mæta.
Sofðu
litla, ljúfa barn,
líð í
drauma heima.
Kollinn
lúna, kodda á,
kyrrð
og friður geyma.
Enn er
leikur, elskan mín,
iðja,
nám og vegferð þín,
enn
þig á að dreyma.
Sofðu
litla, ljúfa barn,
leggðu
hendi fína,
fingursmáa, unga enn,
aldursreynda'
í mína.
Langar
mig að leiða þig
lífs
um villugjarnan stig,
greiða
götu þína.
Haukur
Ágústsson þýddi
Sofðu unga ástin mín
Sofðu unga
ástin mín.
Úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín,
gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar nætur.
Það er margt sem myrkrið veit
minn er hugur þungur.
Oft ég svarta sandinn leit,
svíða grænan engireit.
Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur.
Sofðu lengi, sofðu rótt,
seint mun best að vakna.
Mæðan kenna mun þér fljótt,
meðan hallar degi skjótt
að mennirnir elska, missa, gráta og sakna.
Jóhann Sigurjónsson
Sprettur
Ég berst á fáki fráum
fram um veg.
Mót fjallahlíðum háum
hleypi ég.
Og golan kyssir kinn.
Og á harða, harða spretti
hendist áfram klárinn minn.
Það er sem fjöllin fljúgi
móti mér,
sem kólfur loftið kljúfi
klárinn fer,
og lund mín er svo létt,
eins og gæti ég gjörvallt lífið
geisað fram í einum sprett.
Hve fjör í æðar færist
fáknum með.
Hve hjartað léttar hrærist.
Hlær við geð
að finna fjörtök stinn.
Þú ert mesti gæðagammur,
góði Léttir, klárinn minn.
Hannes Hafstein
A – Á
– B – D – Ð – E - É,
F – G
– H – I - Í – J - K.
L – M
– N – O - Ó og P
eiga
þar að standa hjá.
R – S
– T – U – Ú – V – næst
X – Y-
Ý svo Þ – Æ – Ö.
Íslenskt
stafróf er svo læst
í
erindi þessi skrýtin tvö.
Þórarinn Eldjárn
Stígur
hún við stokkinn,
stuttan
á hún sokkinn,
ljósan
ber hún lokkinn
litli
stelpuhnokkinn.
Stígur
hann við stokkinn,
stuttan
á hann sokkinn,
ljósan
ber hann lokkinn
litli
strákahnokkinn.
Höf. ókunnur
Á
kaupmanninn rétt við búðarborðið
svo
brosfögur horfði Stína:
„Ég
ætlaði bara að kaupa klæði
í kjól
á brúðuna mína.”
„Og hvaða
lit viltu, ljúfur” sagði’ hann,
„á
litlu brúðuna þína?”
„Hvað,
auðvitað rauðan, já ósköp rauðan!”
með
ákafa sagði hún Stína.
Hann
brosandi fór og klippti klæðið.
„Hvað
kostar það?” spurði Stína.
„Einn
koss,” hann svaraði, „kostar línið
í kjól
á brúðuna þína.”
Í
búðinni búðinni glumdi við gleðihlátur
er
glaðlega sagði Stína:
„Hún
mamma kemur í bæinn bráðum
og
borgar þá skuldina mína.”
Sigurður Júl. Jóhannesson
Suðurnesjamenn
Sæmd
er hverri þjóð að eiga sægarpa enn.
ekki
var að spauga með þá útnesjamenn.
Sagt
hefur það verið um suðurnesjamenn
fast
þeir sóttu sjóinn og sækja hann enn.
Unnur
bauð þeim faðm sinn svo ferleg og há,
kunnu
þeir að beita hana brögðum sínum þá.
Kunnu
þeir að stýra og styrk var þeirra mund
bárum
ristu byrðingarnir ólífissund.
Ekki
er að spauga með íslenskt sjómannsblóð
ólgandi
sem hafið og eldfjallaglóð.
Ásækið
sem logi og áræðið sem brim,
hræðist
hvorki brotsjó né bálviðra glym.
Gull
að sækja’ í greipar þeim geigvæna mar
ekki
nema ofurmennum ætlandi var.
Þjóðin
geymir söguna öld eftir öld
minning
hennar lýsir eins og kyndill um kvöld.
Ólína Andrésdóttir
Sullu Jón og Bullu Geir
Já,
sér um líkir sækjast þeir
hann
sullu-Jón og bullu- Geir.
Tveir
kónar, hann Sullu Jón
og
bullu, bullu, bullu, bullu- Geir.
Höf. ókunnur
Sungu með mér svanur örn
Sungu
með mér svanur, örn,
smyrill,
kría, haukur,
keldusvín
og krummabörn,
kjói’
og hrossagaukur.
Alþýðuvísa
Svífur
að haustið og svalviðri gnýr.
Svanurinn
þagnar og heiðlóan flýr.
Blóm
eru fölnuð í brekkunum öll.
Bylgjurnar
ýfast og rjúka sem mjöll.
Fleygir
burt gullhörpu fossbúinn grár.
Fellir
nú skóggyðjan iðjagrænt hár.
Steingrímur Thorsteinsson
Systa litla
Hún
systa mín litla á ljósgullið hár
sem
liðast svo mjúkt eins og ull.
Hún
hefur nú lifað í hálft þriðja ár
og hún
á mörg nýstárleg gull.
Hún á
brúðu í kjól og brúðan á stól.
Hún á
bangsa og fallega gæs.
Og
Systa á bók, en þó Systa sé klók
er hún
samt ekki enn orðin læs.
Stefán Jónsson
Sækir
að haustið sumarið fer.
Sólin
að jörðu hallar nú sér.
Leggst
þá í dvala litfögur rós.
Lifna
á himni norðursins ljós.
Fuglarnir
kveðja, fljúga á braut.
Fallegar
jurtir roðna í laut.
Börnin
sér tína ber uppi’ í hlíð.
Blærinn
er mildur, haustfögur tíð.
Margrét Ólafsdóttir
Söknuður
Mér finnst ég varla heill, né hálfur maður,
og heldur ósjálfbjarga, því er verr.
Ef þú værir hjá mér, vildi ég glaður
verða betri en ég er.
Eitt sinn verða allir menn að deyja
eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það, en samt ég verð að segja
að sumarið líður allt of fljótt.
Við gætum sungið, gengið um,
gleymt okkur hjá blómunum,
er rökkvar, ráðið stjörnumál,
gengið saman hönd í hönd,
hæglát
farið niður' á strönd
Fundið
stað, sameinað
beggja
sál.
Horfið er nú sumarið og sólin
í sálu minni hefur gríma völd.
Í æsku léttu ís og myrkur jólin,
nú einn ég sit um vetrarkvöld.
Því eitt sinn verða allir menn að deyja.
Eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það, en samt ég verð að segja,
að sumarið líður allt of fljótt.
Ég gái út um gluggann minn.
hvort gangir þú um hliðið inn.
Mér alltaf sýnist ég sjái þig.
Ég rýni út um rifurnar,
ég reyndar sé þig alls staðar,
þá napurt er. Það næðir hér
og nístir mig.
Vilhjálmur
Vilhjálmsson
Sævar að sölum
Sævar
að sölum
sígur
dagsins bjarta ljós.
Dimmir
í dölum.
Döggum
grætur rós.
Einn
ég sit og sendi
söknuð
burt í ljúfum blæ.
Er sem
blítt mér bendi
barnsleg
þrá að sæ.
Alda,
kæra alda,
eyrum
fróar gnýrinn þinn,
alda,
ljúfa alda,
eini
vinur minn.
Guðmundur Guðmundsson
Til eru fræ
Til eru fræ, sem fengu þennan dóm:
Að falla í jörð, en verða aldrei blóm.
Eins eru skip, sem aldrei landi ná,
og iðgræn lönd, er sökkva í djúpin blá,
og von sem hefir vængi sína misst,
og varir, sem að aldrei geta kysst,
og elskendur, sem aldrei geta mæst
og aldrei geta sumir draumar ræst.
Til eru ljóð, sem lifna og deyja í senn,
og lítil börn, sem aldrei verða menn
Davíð
Stefánsson
Tommi
var ungur fjallabúi,
í
bjálkakofa hann bjó.
Kindur
átti hann fáar,
af
hestum átti hann nóg.
Og
svo söng hann bara:
Ég
er Tommi fjallabúi
og
geri það sem ég vil.
Glamra
bara' á minn gítar,
drekk
og spila á spil.
En
eitt sinn fór hann í bæinn
og
beinustu leiðina' á krá.
Þvílíkan
fjölda af flöskum
í
hillum þar hann sá.
Og svo
söng...............
En
lítið varð úr þeirri drykkju
því
unga stúlku hann sá.
Tommi
varð yfir sig hrifinn
og
hjartað í Tom fór að slá.
Og svo
söng...............
Á Faxa
fór hann um fjöllin
en
fannst það tómleg og autt,
kofinn
svo lítill og ljótur
og
lífið svo hamingjusnautt.
Og svo
söng...............
Og við
þetta mátti ekki sitja,
hann
hugsaði alltaf um það.
Og
loksins fór hann í bæinn
og
ungu stúlkunnar bað.
Og svo
syngja þau:
Við
erum bæði fjallabúar
og
okkur finnst það nú nóg.
Glömrum
bæði' á okkar gítar
og
lifum lífinu' í ró.
Höf. ókunnur
Sjáðu,
sjáðu, svanur.
skógurinn
er að skemmta sér.
Sko,
hann bangsi dansa fer.
Svanur
á báru.
Veröldin
blíð.
Í
suðri gala gaukar,
grösin
spretta og laukar.
Sæl
er sumartíð.
Syngdu,
syngdu svanur.
Álfar
hoppa, einn, tveir, þrír,
öll nú
kætast skógardýr.
Svanur
á báru.
Veröldin
blíð..............
Hjúfra,
hjúfra svanur,
í
hálsakoti hjúfra þig.
Ég
held þú megir kyssa mig.
Svanur
á báru.
Atli Már Árnason
Það er
eitthvað sem sífellt mig seiðir,
burt
úr solli og daglegri þröng,
upp
til fjalla á lynggrónar leiðir,
þar
sem lóan á bú við skógargöng.
Oft
mig dreymir, í dimmunni heima,
um
hinn dýrðlega öræfasal.
En er
birtir um bláfjalla geima
klýf
ég brattann með gönguprik og mal.
Og með
sólskin á vörum og vanga
mun ég
vitja' ykkar, snækrýndu fjöll,
feta
syngjandi leiðina langa,
verða
lúinn og finna grænan völl
þar
sem frjálst er í kyrrðinni' að hvíla,
þar
sem kvöldroðinn glitrandi slær
yfir
tindum sem tröllauknir skýla
grænni tó þar sem fjallasmárinn grær.
Það er
hingað sem hugur minn leitar.
Þegar
hávaði bæjarins dvín
finn
ég Ísland að heitar og heitar
þráir
hjarta mitt kyrrð við fjöllin þín.
Því
hvað er gull móti glitrandi fossi,
hvað
er glaumur hjá öræfanótt,
þegar
sunna með kvöldroðakossi
daginn
kveður um sinn og allt er hljótt
Ólafur B. Guðmundsson
Traustur vinur
Enginn
veit fyrr en reynir á
hvort
vini áttu þá.
Fyrirheit
gleymast þá furðufljótt
þegar
fellur á niðdimm nótt.
Já
sagt er að, þegar af könnunni ölið er
fljótt þá vinurinn fer.
Því
segi ég það, ef þú átt vin í raun
fyrir þína hönd guði sé laun.
Því
stundum verður mönnum á
styrka
hönd þeir þurfa þá
þegar
lífið, allt í einu sýnist einskisvert.
Gott er að geta talað við
einhvern sem að skilur þig.
Traustur
vinur getur gert kraftaverk.
Mér
varð á, og þungan dóm ég hlaut
ég
villtist af réttri braut.
Því
segi ég það, ef þú átt vin í raun.
Fyrir þína hönd Guði sé laun.
Því
stundum verður mönnum á
styrka
hönd þeir þurfa þá
þegar
lífið, allt í einu sýnist einskisvert.
Gott
er að geta talað við
einhvern
sem að skilur þig.
Traustur
vinur getur gert kraftaverk.
Jóhann G. Jóhannsson
Tryggðapantarnir
Komdu og skoðaðu' í kistuna mína,
í kössum og handröðum á ég þar nóg,
sem mér hafa gefið í minningu sína,
meyjarnar allar, sem brugðust mér þó,
í handröðum þessum ég hitt og þetta á,
sem heldur en ekki er fróðlegt að sjá.
Rósaklút þennan hún Guðrún mín gaf mér,
það gekk allt í spaugi í rökkrinu þá.
Seinna dró gleðina' og gamanið af mér.
Ég grét eins og krakki, þá hana ég sá
vefja' að sér beykirinn, þörf var mér þá
að þurrka' af mér skælurnar klútgreyinu á
Hildur mín gaf mér nú hringinn þann arna
er hringar sig líkt eins og ormur að sjá.
Hann er sem eilífðin, horfðu´á að tarna!
En hvað löng varð eilífðin? Mánuði þrjá!
Sitthvað ég líkt með þeim síðar meir fann,
sú kunni að snúa sér rétt eins og hann.
Þarna hef ég undur af öðru eins maður!
Önnum og Gunnum og Kristínum frá.
Það er til vonar ég væri' ekki glaður.
En ég verð aldrei hnugginn og það muntu sjá
að enn hafa stúlkurnar mætur á mér,
mun ég þó fyrst um sinn trúa þeim verr.
þýðing Páls Ólafssonar á ljóði Erik Bögh
Tveir
kettir sátu upp á skáp
kritte
– vitte – vitt – bom – bom,
Og
eftir mikið gón og gláp
kritte
– vitte – vitt – bom – bom,
þá
sagði annar „kæri minn,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom,
við
skulum skoða gólfdúkinn“,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom.
Og
litlu síðar sagði hinn:
kritte
– vitte – vitt – bom – bom.
„Komdu
aftur upp á ísskápinn“.
kritte
– vitte – vitt – bom – bom.
En í
því glas eitt valt um koll,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom,
og
gerði á gólfið mjólkurpoll,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom.
Þá
sagði fyrri kötturinn:
kritte
– vitte – vitt – bom – bom.
„Æ,
heyrðu kæri vinur minn,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom,
við
skulum hoppa niður’ á gólf,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom,
og
lepja mjólk til klukkan tólf “,
kritte
– vitte – vitt – bom – bom.
Hildigunnur Halldórsdóttir
Pabbi
minn kallakókið sýpur
hann
er með eyrnalokk og strýpur
og er að fara á ball,
hann er að fara á ball.
Mamma
beyglar alltaf munninn
þegar
hún maskarar augun
og er
að fara á ball,
hún er
að fara á ball.
Blandaðu
mér í glas segir hún
út um
neðra munnvikið.
Ekki
mikið kók, ekki mikinn ís,
réttu
mér kveikjarann.
Barnapían
er með blásið hár
og
pabbi yngist upp um
átján
ár á nóinu.
Drífðu
þig nú svo við missum
ekki
af Gunnari og sjóinu.
Pabbi
minn setur Stóns á fóninn
fæst
ekki um gömlu partýtjónin,
hann
er að fara á ball,
hann
er að fara á ball.
Nú
skal honkí tonkið spilað
þó svo
að mónóið sé bilað,
hann
er að fara á ball,
hann
er að fara á ball.
Manstu
eftir Jan og Kjell,
segir
hann eftir gítarsólóið.
Manstu
eftir John,
manstu
eftir Paul,
réttu
mér albúmið.
Þá var
pabbi sko með heví hár
en
síðan hafa liðið
hundrað
ár á nóinu.
Drífðu
þig nú svo við
missum
ekki af matnum og sjóinu
Það er
alltaf sama stressið
sú
gamla er enn að víkka dressið
og er
að fara á ball,
hún er
að fara á ball.
Blandaðu mér í glas ...........
Mamma
beyglar alltaf munninn
Þegar
hún maskarar augun
og er
að fara á ball
hún er
að fara á ball.
Bjartmar Guðlaugsson
Undurfagra
ævintýr
Undurfagra ævintýr,
ágústnóttin hljóð
um þig syngur æskan hýr
öll sín bestu ljóð.
Ljósin kvikna, brennur bál,
bjarma slær á grund.
Enn þá fagnar sér hver sál
sælum endurfund.
Glitrandi vín og víf
veita mér stundarfrið;
hlægjandi ljúfa líf,
ljáðu mér ennþá bið.
Undurfagra ævintýr,
ágústnóttin hljóð
um þig ljómar ljúf og hýr
lífsins töfraglóð.
Árni úr Eyjum.
Upp á fjall
Upp, upp, upp á fjall,
upp á fjallsins brún.
Niður, niður, niður, niður
alveg niður’ á tún.
Hátt uppi’ í tré
í Hallormstaðaskóg
ég heyrði fagran fuglasöng,
dúddelí-dúddelí-dei. Hei.
Höf. ókunnur
Uppi’ á brú, ég og þú,
allir dansa, allir dansa.
Uppi’ á brú, ég og þú,
allir dansa hopp og snú.
Herrann djúpt sig hneigir,
hnén þá daman beygir.
Uppi’ á brú, ég og þú
allir dansa, allir dansa.
Uppi’ á brú, ég og þú,
allir dansa hopp og snú.
Friðrik Guðni Þórleifsson
Uppi’
á grænum, grænum, himinháum hól
sá ég
hérahjónin ganga.
Hann
með trommu, bom, bom, bombo-rombom-bom,
hún
með fiðlu sér við vanga.
Þá
læddist að þeim ljótur byssukarl
sem
miðaði í hvelli,
en
hann hitt bara trommuna sem small
og þau
hlupu’ og héldu velli.
Þýð. Hrefna
Tynes
Úti er alltaf að snjóa
Úti er alltaf að snjóa,
því komið er að jólunum,
og kólna fer í Pólunum.
En sussum og sussum og róa,
ekki gráta elskan mín,
þó þig vanti vítamín.
Ávexti eigum við nóga, -
handa litlu krökkunum,
sem kúra sig í brökkunum.
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín.
Þótt kinnin þín litla sé kannski soldið
köld og blá,
áttu samt vini sem aldrei bregðast:
Af ávöxtunum skuluð þér nú þekkja þá.
Sussum og sussum og róa, -
ekki gráta elskan mín,
þó þig vanti vítamín.
Þú færð í magann þinn mjóa
melónur og vínber fín.
Jónas Árnason
Úti um mela og móa
Úti'
um mela og móa
syngur
mjúkrödduð lóa
og frá
sporléttum spóa
heyrist
sprellfjörugt lag.
A-a-a-holdríó-holdría-holdríó-gú-gú
holdríó-holdría-holdríó-gú-gú
holdríó-holdría-holdríó-gú-gú
holdríó-holdría-hó.
Úti’
um strendur og stalla
hlakkar
stór veiðibjalla.
Heyrið
ómana alla
yfir
flóa og fjörð.
Holdría...........gú-gú,gú-gú
Hérna’
er krían á kreiki,
þarna’
er krumminn á reiki.
Börnin
léttstíg í leiki
fara
líka í dag.
Holdría.........gú-gú,
gú-gú, gú-gú
Hljóma
lögin við látum;
hæfir
lífsglöðum skátum
rómi
kveða með kátum
hérna
kringum vorn eld
Holdría.......gú-gú,
gú-gú, gú-gú, gú-gú.
Ragnar Jóhannesson
Upp
undir Eiríksjökli
á ég í
helli skjól.
Mundi
þar mörgum kólna,
mosa
er þakið ból.
Útlagi
einn í leyni
alltaf
má gæta sín,
bjargast
sem best í felum,
breiða’
yfir sporin mín.
Ungur
ég fór til fjalla,
flúði
úr sárri nauð.
Úr
hreppstjórans búi hafði
ég
hungraður stolið sauð.
En
hann átti hýra dóttur
sem
horfði ég tíðum á.
Nú fæ
ég aldrei aftur
ástina
mína’ að sjá.
Stundum
mig dreymir drauma,
dapurt
er líf mitt þá.
Aldrei
mun lítill lófi
leggjast
á þreytta brá.
Ef til
vill einhvern tíma
áttu
hér sporin þín;
grafðu
í grænni lautu
gulnuðu
beinin mín.
Jón Sigurðsson
Vakna Dísa
Vakna
Dísa, vakna nú,
veltu
þér úr fleti.
Vakna
segi’ ég vakna þú,
vond
er þessi leti.
Björt
í suðri sólin skín,
sveifla
piltar ljáum.
Hátt
og ótt í eggjum hvín
er
þeir granda stráum.
Tjú,
tjú, tjú.................
Dísa
þetta draumaslór
dámar
mér nú ekki,
ljáin
orðin allt of stór,
ætti’
að nást í flekki.
Þegar
slíkur þurrkur er
þyrfti
fólk að vaka.
Fram
úr stelpa, flýttu þér,
farðu
strax að raka.
Raka,
raka, raka..........
Að
biðja sem mér bæri
Að
biðja sem mér bæri
mig
brestur stórum á
Minn
herra Kristur kæri
æ,
kenn mér íþrótt þá.
Gef
yndi mitt og iðja
það
alla daga sé
með
bljúgum hug að biðja
sem
barn við föðurkné.
Á
morgun er kominn nýr dagur
og sporin sem ég steig í nótt
firnast fljótt, á þessum stað
gleymir þú mér eða hvað.
Skipið
skríður frá landi
með skellum við skundum á braut
augun skær, um höfin breið
mér fylgja alla leið.
Ég er
á leiðinni, alltaf á leiðinni
til þess að segja þér hve heitt ég elska þig.
En orðin koma seint, og þó ég hafi reynt,
mér gengur nógu illa að skilja sjálfan mig.
Á
sjónum, enn ég lafi
oft ég heilann brýt um það.
Hvort örlögin, mér hafi
ætlað einmitt þennan stað.
Þú
veist að ég uni ekki í landi
en verklaginn er ég á sjó.
svo þú sérð, að ég verð,
að fara þessa ferð.
Ég er
á leiðinni, alltaf á leiðinni
til þess að segja þér hve heitt ég elska þig.
En orðin koma seint, og þó ég hafi reynt,
mér gengur nógu illa að skilja sjálfan mig.
Hví
ertu svona döpur kæra vina mín?
Hvers vegna er horfin æskugleði þín?
Er það einhver hulin harmur?
Hví er votur augnahvarmur?
Komdu hérna kæra, hér er minn armur.
Get ég
nokkuð huggað þína hrelldu sál?
Hjartans vina segðu mér þitt leyndamál.
Ég sé það eru votar varir þínar.
Ó, viltu ekki leggja þær við mínar.
Angelía,
ég á sorg sem enginn veit.
Undrar þig þótt renni tár um kinnar heit?
Ég mun hana engum segja,
þótt ég ætti nú strax að deyja,
á undan þér mín elskulega meyja.
Ég hef
eignast vonir, ég hef eignast þrá.
Ég hef eignast það sem ég segi engum frá.
Allt er horfið frá mér gleymt og glatað.
Nú get ég ekki lengur veginn ratað.
Anna litla
Anna
litla, létt á fæti
-Eins og gengur, eins og gengur-
Anna litla, létt á fæti
lagði af stað í berjamó.
Fjórir
ungir, sætir sveinar,
-Eins og gengur, eins og gengur-
Fjórir ungir, sætir sveinar,
sátu þar á grænni tó.
Einn
af þeim var ósköp feiminn.
-Eins og gengur, eins og gengur-
Einn af þeim var ósköp feiminn.
Önnu litlu kyssti þó.
Annar,
talsvert áræðnari
-Eins og gengur, eins og gengur-
Annar, talsvert áræðnari
af Önnu skýlu og svuntu dró.
Sá
þriðji enn meiri hugdirfð hafði
-Eins og gengur, eins og gengur-
Sá þriðji enn meiri hugdirfð hafði
um hana í mjúkri lautu bjó.
Eitthvað
fékk sá fjórði að gera
-Eins og gengur, eins og gengur-
Eitthvað fékk sá fjórði að gera
nú finnst mér vera komið nóg.
Því
hvað hann gerði ef vissir, væna
-Eins og gengur, eins og gengur-
Því hvað hann gerði ef vissir, væna
þú vildir strax í berjamó.
Sigurður Þórarinsson
Það
var í næturlestinni í Kairó
sem ég hitti Arabadreng
sem síðan aldrei úr huga mér hverfur
ég elska hann.
Hann
sagði sögur af úlfalda sínum
og söng um vatnið úr vinjum og ám.
Hann brá upp mundum með töfrandi línum,
ég elska hann.
Það
var vor og sól,
fuglar sungu í kór
er ég hitti hann,
við fórum niður að Níl,
við þurftum engan bíl,
aðeins úlfalda.
Hann
fór og sýndi mér píramída
og til gjafa Shahara sand
og augun lýstu í steinana hvíta
ég elska hann.
Á
Nílarbökkum við gengum og sungum
um lífsins gleði, fegurð og ást
ég fylltist ennþá framandi tungu
ég elska hann.
Það
var vor og sól.......
Hann
kvaddi mig með tárvotum augum,
á lestarstöðinni daginn þann,
er ástin brann svo heitt í mínum taugum
ég vissi að sæi aldrei aftur hann.
Mig
dreymir oft um drenginn minn fríða
og þá er lífið ljúft í nálægð hans
hann hefur stækkað því árin þau líða
ég elska hann.
Hér
upp á Íslandi græt ég í leynum
og leita að merkjum sem minna á hann
ég sé hans andlit í stokkum og steinum
ég elska hann.
Það
var vor og sól........
Hún
Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
er ekki alveg fædd í gær.
Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
hún kann á flestum hlutum skil,
og kallar; viðtalsbil.
Í ástarmálum
gildir aðeins forgangshrað,
ég ætti best að vita það.
Í fjöri jafnt sem fegurð allar út hún slær,
hún Bella, Bella, Bella símamær.
Halló,
halló, já hvað heitið þér?
Hvað viljið þér mér? Í bíó, ónei
ég
þekki yður ei.
Halló, halló, nei ert þetta þú?
ég þekki þig nú,
þá semjum við frið,
þar slóstu mér við!
Og augun hennar eru bæði blá og djúp og skær,
hún brosir dátt og hlær.
Hún
Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
er ekki alveg fædd í gær.
Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
hún kann á flestum hlutum skil,
og kallar; viðtalsbil.
Í
ástarmálum gildir aðeins forgangshrað,
ég ætti best að vita það.
Í fjöri jafnt sem fegurð allar út hún slær,
hún Bella, Bella, Bella Bella
Bella,
Bella, Bella, Bella
Bella,
Bella, Bella símamær.
Loftur Guðmundsson
Besti
vinur bak við fjöllin háu,
blærinn
flytur mín kveðjuorð til þín,
hvíslar
í eyru ljúfu ljóði smáu,
löng
er biðin uns kemur þú til mín.
Manstu
ekki sumarkvöldin sælu,
við
sátum tvo ein við dalsins tæru lind
og
hlýddum saman hljóð á hörpu minnar óð
og
ortum fögur ástarljóð.
Nú ég
vaki um nætur og vænti þín.
Það
vorar allt grætur þig ástin mín.
Ég
heyri vorfugla kvaka komdu vinur til baka,
þá við
vökum og syngjum meðan vornóttin dvín.
Theódór Einarsson
Í
hinsta sinn að heiman lágu spor mín,
því ég hamingjuna fann ei lengur þar,
og hratt ég gekk í fyrstu uns ég heyrði fótartak,
og háum rómi kallað til mín var.
Kallað:
"Bíddu pabbi, bíddu mín
bíddu því ég kem til þín.
Æ, ég hljóp svo hratt
að ég hrasaði og datt.
Bíddu pabbi, bíddu mín"
Ég
staðar nam og starði á dóttur mína
er þar stautaði til mín svo hýr á brá,
og mig skorti kjark að segja henni að bíllinn biði mín
að bera mig um langveg henni frá.
Hún
sagði: "Bíddu pabbi, bíddu mín
bíddu því ég kem til þín.
Æ, ég hljóp svo hratt
að ég hrasaði og datt
Bíddu pabbi, bíddu mín"
Ráðvilltur
ég stóð um stund og þagði,
en af stað svo lagði aftur heim á leið.
Ég vissi að litla dóttir mín, hún myndi hjálpa mér
að mæta vanda þeim sem heima beið.
Hún
sagði: "Bíddu pabbi, bíddu mín
bíddu því ég kem til þín.
Æ, ég hljóp svo hratt
að ég hrasaði og datt
Bíddu pabbi, bíddu mín"
Iðunn Steinsdóttir
Bláu
augun þín blika djúp og skær,
lýsa leiðina mína líkt og stjörnur tvær.
Þó að liggi leið mín um langan veg
aldrei augnanna þinna eldi gleymi ég.
Þau
minna' á fjallavötnin fagurblá,
fegurð þá einn ég á.
Bláu augun þín blika djúp og skær,
lýsa leiðina mína líkt og stjörnur tvær.
Ólafur
Gaukur
Það er
svo margt, ef að er gáð,
sem um er þörf að ræða.
Ég held það væri heillaráð
að hætta nú að snæða.
Heyrið þið snáða!
Hvað er nú til ráða?
Það mun best að bíða og hlýða.
Á einum stað býr þrifin þjóð
með þvegið hár og skjanna.
Við húsbændurna holl og góð
sem hundrað dæmi sanna.
Hvað er að tarna?
Hvað sagðirðu þarna?
Mættum við fá meira að heyra!
Mér hefur verið sagt í svip,
að hún sig taki að yggla
og ætli nú að eignast skip,
þótt enginn kunni að sigla.
Við litlu má gera.
Látum svona vera.
Þeir ýtast þá með árum á bárum.
Nú eru líka níu menn,
sem nóttina' eiga að stytta,
þó varla nokkur viti enn,
hve vænlegt ráð þeir hitta.
Segðu' ekki lengur!
Seinna veit hvað gengur.
Mættum við fá meira að heyra!
Á
einum stað býr einnig fólk
sem alltaf vantar brýni.
Það lifir þar á mysu og mjólk,
en mest á brennivíni.
Æ, hvaða skrambi!
Ætli' þeir standi' á þambi?
Mættum við fá meira að heyra!
Þar
hefur verið sofið sætt
en sungið nokkru miður
og ullin fremur illa tætt,
en allra bezta fiður.
Ætli' það sé undur,
þótt á þá renni blundur!
Mættum við fá meira að heyra!
Þar
eru blessuð börnin frönsk
með borðalagða húfu.
Og yfirvöldin, illa dönsk,
á annarri hverri þúfu.
Hættu nú, herra!
Hér mun koma verra,
sem þér er betra' að þegja um
en segja um.
Jónas Hallgrímsson
Slæmar
eru nefndirnar, þungt er þeirra hlass.
Samt við munum skjóta þeim, rebba fyrir rass.
Því við getum jólahaldi frestað fram í mars,
bara ef oss svo býður við að horfa...
Mér er
sem ég heyri bresti og brak,
undan þeim kyngikrafti.
Er þú þar niðri á þingi tekur þeim tak,
þínum með þrumukjafti.
Já,
dreifbýlingaflokkinn brýt ég á bak,
eins og fúaflak!
Já, gott ef ég ekki,
kofann og sprengi hið spanskgræna forna þak!
Já,
mikið mun það gleðja Ægi minn Ó.
- létta' honum dimma daga -
er litlu börnin kaupa kí-lí-lí-ló,
af ávöxtum í sinn maga.
Já, kát svo mun ég syngja hæ-æ-æ-hó,
(og) líka ding-ding-dó,
þá allt verður uppselt,
þó mér finnist nú sjaldan að selst hafi alveg nóg!
Jónas
Árnason
Einhversstaðar einhverntíma aftur
Einhversstaðar
einhverntíma aftur
liggur leið þín um veginn til mín
og þú segir: „Ég saknaði þín,
ég saknaði þín“.
Kyrrlátt
kvöldið hvíslar ástarorðum
út í buskann, hver heyrir þau nú.
Út úr lífi mínu labbaðir þú,
labbaðir þú.
En ég
nenni ekki að hanga hér
þótt hugur dvelji oft hjá þér.
Lífið bíður líka' eftir mér.
Það er alveg nóg af sorg og sút,
svo ég ætla eitthvað út
að finna einhvern félagsskap,
því hik þú veist er sama og tap.
Nú er
bráðum tími til að þegja,
því að ósagt nú á ég svo fátt.
En ég sendi þér kveðju í sátt,
kveðju í sátt.
En ég
nenni ekki að hanga hér
þótt hugur dvelji oft hjá þér.
Lífið bíður líka' eftir mér.
Það er alveg nóg af sorg og sút,
svo ég ætla eitthvað út
að finna einhvern félagsskap,
því hik þú veist er sama og tap.
Einhversstaðar
einhverntíma aftur
liggur leið þín um veginn til mín
og þú segir: Ég saknaði þín,
ég saknaði þín.
Magnús Eiríksson
Hann:
Með þér - verð ég, eins og vera ber,
alveg trylltur, kemst í takt við þig, þú tælir mig.
Hún: Ég fer eftir því sem augað sér.
Þegar hugur girnist heimta ég, verð hættuleg.
Bæði:
Eitt lag enn,
ekta sveiflu og hér þreytist enginn,
þú skalt dansa, það sem eftir er
Einn takt til! Tónar leika sér að
því sem heillar mig
og hæfir beint í hjartastað.
Hann:
Hjá mér engin spurning um það er,
þegar mætumst við á miðri leið, ég magna seið
Hún: Það er ofsa fjör sem fylgir þér
Svo ég einhvern veginn umturnast, fæ æðiskast
Eitt
lag enn,
ekta sveiflu og hér þreytist enginn,
þú skalt dansa, það sem eftir er.
Einn takt til! Tónar leika sér að
því sem heillar mig
og hæfir, beint í hjartastað
Hún:
Ég er frjáls í faðmi þér.
Hann: Við förum hvert sem er
Bæði: Látum töfra lífsins taka' af okkur völd
Eitt
lag enn,
ekta sveiflu og hér þreytist enginn,
þú skalt dansa, það sem eftir er.
Einn takt til! Taflið snýst um það eitt
að við höldum áfram hraðar, hikum aldrei neitt
Að við
höldum áfram, hraðar nú.
Hikum aldrei, ég og þú, - við neitt
Aðalsteinn Ásberg Sigurðsson
Enginn
þarf að óttast síður
en Guðs barna skarinn fríður,
fugl í laufi innsta eigi,
ekki stjarna' á himinvegi.
Sjálfur
Guð á Síonsfjöllum
sól og skjöldur reynist öllum
barnaskara' í böli' og hörmum,
ber hann þau á föðurörmum.
Engin
neyð og engin gifta
úr hans faðmi má oss svipta;
vinur er hann vina bestur,
veit um allt, er hjartað brestur.
Hann
vor telur höfuðhárin,
heitu þerrar sorgartárin;
hann oss verndar, fatar, fæðir
frið og líf í sálum glæðir.
Syng
því dátt með sigurhljómi
Síons hjörð og einum rómi.
Hræðast þarftu' ei, fjendur falla
fyrir Drottins orði snjalla.
Svo er
endar ógn og stríðin,
upp mun renna sigurtíðin,
oss þá kallar heim til hallar
himna Guð, er lúður gjallar.
Friðrik Friðriksson
Fyrst
ég annars hjarta hræri
helst ég þá mér lifa kýs
sem ég annar Adam væri
austur í Paradís.
Þar mun steiktar gæsir gott að fá,
guðveig drekka, sofa væran, baða rósum á,
klappa þeirri sem ég kærsta á,
kvæði syngja, dansa polka, hoppa til og frá.
Við mitt glas er vænst að sofna,
vakna hjá þér, fagra mær.
Þegar fjörið fer að dofna,
færist kyrrðin nær.
Sigurður Þórarinsson
Tíminn
líður hratt á gervihnatta öld,
hraðar sérhvern dag, hraðar sérhvert kvöld.
Ertu stundum hugsandi' yfir öllum gulu miðunum,
þú tekur kannski' of mikið út úr Gleðibankanum
Hertu
upp huga þinn, hnýttu allt í hnút,
leggur ekkert inn, tekur bara út.
Syndir þínar sem þú aldrei drýgðir sitja í þankanum
óútleystur tékki í Gleðibankanum.
Þú
skalt syngja lítið lag
um lífsgleðina sjálfa í brjósti þér
og láttu heyra að þú eigir lítið gleðihús.
Kósí, lítið lag, sem gæti gripið mig og hvern sem er.
Þú leggur ekki inn í Gleðibankann tóman blús
Magnús Eiríksson
Gling gló, klukkan sló,
máninn ofar skýjum hló,
lýsti upp gamla götuslóð,
þar glaðleg Lína stóð.
Gling
gló, klukkan sló,
máninn ofar skýjum hló,
Leitar-Lási var á leið
til Línu hans er beið.
Unnendum
er máninn kær,
um þau töfraljóma slær.
Lási á biðilsbuxum var,
brátt frá Línu fær hann svar.
Gling
gló, klukkan sló,
máninn ofar skýjum hló.
Lási varð svo hýr á brá,
því Lína sagði „Já“.
Kristín Engilbertsdóttir
Hafmeyjan
Það
var föstudagsmorgunn, við settum upp segl
og sigldum skammt undan strönd
þegar skipstjórinn hafmey í sjónauka sá
með spegil og gullkamb í hönd.
Og
hafaldan rís há
þegar herðir stormi á.
Fyrir sjómenn í reiða
er löngum fátt um skjól,
þegar landkrabbar skríða í ból, í ból, í ból.
Þegar landkrabbar niðu´rí skríða´ í ból.
Til
orða tók skipstjóri okkar góða skips
og ekki var honum rótt:
Þessi sporðfætta mær hún boðar okkur böl,
Til botns við sökkvum í nótt."
Og hafaldan rís há...
Til
orða tók stýrimaður okkar góða skips
fjarska orðprúður maður það var,
hann sagði: ,,Í Brooklyn hún bíður konan mín
helst til brátt fjölgar ekkjunum þar."
Og
hafaldan rís há...
Til
orða tók messi okkar góða skips
mjög svo óragur piltur það var:
„Kærustu ég á í Salem út við sjó
og sárt mun hún gráta mig þar.“
Og
hafaldan rís há...
Til
orða tók kokkur okkar góða skips
næstum elliær fauskur það var:
„Með pottum og pönnum ég lifað hef mitt líf
og langar á hafsbotn ekki par.“
Og
hafaldan rís há...
Þrisvar
í hring það hverfðist okkar skip,
þrisvar í hring okkar far.
Þrisvar í hring það hverfðist okkar skip,
svo hvarf það í regindjúpan mar.
Og
hafaldan rís há...
Hífum í bræður
Já, líf okkar sjómanna sæluríkt er.
Híf í, allir sem einn.
Það bætir hvern mann, eins og best sést á mér.
Hífum í, bræður allir sem einn.
Í æsku
ég hafinu hönd mína gaf,
Híf í, allir sem einn.
er bölvaður hákarlinn beit hana af.
Hífum í, bræður allir sem einn.
Í Kína þeir brutu mitt konunganef,
Híf í, allir sem einn.
og nú er það allt annað nef, sem ég hef.
Hífum í, bræður allir sem einn.
Ég
kvarta samt ekki, þó kaupið sé lágt,
Híf í, allir sem einn.
því sól skín í heiði og hafið er blátt.
Hífum í, bræður allir sem einn.
Jónas Árnason
Lát
huggast litla barnið mitt,
sjá, veröldin er ekki ill
og eftir þennan dag
þá kemur dagur ef til vill.
Ef þú
vilt barn mitt læra
horfðu þá á fréttirnar,
á þrengingar og sprengingar
og björtu hliðarnar.
Horfðu
á björtu hliðarnar,
heimurinn hann gæti verið verri.
Horfðu á björtu hliðarnar,
heimurinn á ennþá menn eins og Sverri,
sem allt lýsa upp.
Þú átt
að elska mannkynið
og meta gáfur þess,
því mannkynið það elskar frið
og hatar Rudolf Hess.
Lokaðu
nú augunum
og líttu glaður á
þá ljósu punkta í myrkrinu,
sem öllum tekst að sjá.
Horfðu
á björtu hliðarnar,
heimurinn hann gæti verið verri.
Horfðu á björtu hliðarnar,
heimurinn á ennþá menn eins og Sverri,
sem allt lýsa upp.
Horfðu
á björtu hliðarnar,
hungursneyð er fjarri Íslandsströndum.
Horfðu á björtu hliðarnar,
heimsstyrjaldir verða í öðrum löndum,
svo vertu nú sæll.
Sverrir Stormsker
Hríseyjar - Marta
Hún
Hríseyjar-Marta
með hárið sitt svarta
var fræg fyrir kátínu, forðum á síld.
Og það hressti okkur alla
að heyra' hana kalla:
„Hæ tunnu! hæ tunnu! Hæ salt, meira
salt!“
Hún
Hríseyjar-Marta,
aldrei heyrðist hún kvarta
þó hún fengi ekki hænublund nótt eftir nótt.
Og það hressti okkur alla
að heyra hana kalla:
„Hæ tunnu! hæ tunnu! Hæ salt, meira
salt!“
Hún
Hríseyjar-Marta
með hárið sitt svarta
hún veiktist af hósta eitt haustið og dó.
Og það hryggði okkur alla
er hún hætti að kalla:
„Hæ tunnu! hæ tunnu! Hæ salt, meira
salt!“
Hún
Hríseyjar-Marta
með hárið sitt svarta
hún gat ekki legið í gröfinni kjur.
Og það hressti okkur alla
að heyra' hana kalla:
„Hæ tunnu! hæ tunnu! Hæ salt, meira
salt!“
Þó að
síldin sé flúin
og öll söltun sé búin
stendur Marta á planinu, nótt eftir nótt.
Og það hressir enn alla
að heyra' hana kalla:
„Hæ tunnu! hæ tunnu! Hæ salt, meira
salt!“
Jónas Árnason
Hvað
skal með sjómann sem er á því,
hvað skal með sjómann sem er á því,
hvað skal með sjómann sem er á því
eldsnemma að morgni?
Kjöldraga
óþokkann einu sinni,
kjöldraga óþokkann einu sinni,
kjöldraga óþokkann einu sinni
eldsnemma að morgni.
Húrra,
hann opnar augun,
húrra hann opnar augun,
húrra hann opnar augun
eldsnemma að morgni.
Leggj´ann
á ís svo af honum renni,
leggj´ann á ís svo af honum renni,
leggj´ann á ís svo af honum renni
eldsnemma að morgni.
Húrra
hann opnar augun,
húrra hann opnar augun,
húrra hann opnar augun
eldsnemma að morgni.
Sigurður Þórarinsson
Handan
við hafdjúpin bláu.
Hugur minn dvelur hjá þér.
Ég vil að þú komir og kyssir.
Kvíðan úr hjarta mér.
Hvítu
mávar segið þið honum,
að mitt hjarta slái aðeins fyrir hann.
Hvítu mávar segið þið honum,
að hann sé það allt sem mér í brjósti ann.
Þótt
þú færir burt ég hugsa enn sem áður,
um okkar liðnu tíð er ég þig fann.
Hvítu mávar segið þið honum,
að mitt hjarta slái aðeins fyrir hann.
Hvítu
mávar segið þið honum,
að mitt hjarta slái aðeins fyrir hann.
Hvítu mávar segið þið honum,
að hann sé það allt sem mér í brjósti ann.
Þótt
þú færir burt ég hugsa enn sem áður,
um okkar liðnu tíð er ég þig fann.
Hvítu mávar segið þið honum,
að mitt hjarta slái aðeins fyrir hann.
Björn Bragi
Hægt og hljótt
Kvöldið
hefur flogið alltof fljótt,
fyrir utan gluggann komin nótt.
Kertin eru' að brenna upp,
glösin orðin miklu meira' en tóm.
Augnalokin
eru eins og blý,
en enginn þykist skilja neitt í því
að tíminn pípuhatt sinn tók
er píanistinn sló sinn lokahljóm.
Við
hverfum hægt og hljótt, út í hlýja nóttina
Hægt og hljótt, göngum við heim götuna
Einu sinni, einu sinni enn.
Eftir
standa stólar, bekkir, borð,
brotin glös, sögð og ósögð orð.
Þögnin fær nú loks sinn frið.
Fuglar yrka nýjum degi ljóð.
Við
hverfum hægt og hljótt, út í hlýja nóttina,
hægt og hljótt, göngum við heim götuna.
Hægt
og hljótt, göngum við heim götuna,
hægt og hljótt, í gegnum hlýja nóttina
einu sinni... einu sinni enn
Valgeir Guðjónsson
Djarfur
rúmbudansinn dunar nú,
dönsum því ég og þú.
Tifum létt um gólfið til og frá,
töfrar brá, logar þrá.
Er það
draumur eða ert þú hér
enn í kvöld heil með mér?
Armar þínir vekja ástarbál
unaðsmál, efld mín sál.
Dönsum
saman uns dagurinn rís,
þótt nú dyljist sýn minnist ég þín
og þín hönd leiðir hönd mína heim
út í hamingjugeim.
Við
þinn fagra ljúfa augnaeld
uni ég þetta kveld.
Drjúpir dögg á mjúka moldu skjótt,
milt og hljótt kemur nótt.
Þorsteinn Sveinsson
Í
kjallaranum, í kjallaranum
honum Kela aldrei reikningslistin brást.
Í kjallaranum, í kjallaranum
en Keli lærði aldrei neitt um koss og meyjarást.
Það sagt hefur verið í sögum
og sungin mörg um það ljóð
hvað ástin er ótrygg og hverful
þó ungmeyjan sé við þig góð.
en allt er það ekkert að marka,
sem á því má glögglega sjá
að piltarnir yrkja oftast um þær
sem aldrei líta á þá.
Í kjallaranum..............
Hann Keli í kjallaranum fæddist
og Keli var mesta efnisbarn
og lærði fljótt meira en allir aðrir.
Hvort úti var sólskin eða hjarn
hann sat alltaf sveittur við að læra
og sást aldrei úti um nótt
þó krakkarnir allir kölluðu' á hann
á koddanum svaf hann svo rótt.
Í kjallaranum...............
En svo þegar hann var átján ára
hann áttaði sig loks á því
að konan er karlmanninum yndi
það kveikti bál honum í.
Þær stungu hann af ein eftir aðra,
sem er kannski dálítil von
því hann kunni minna um koss og ást
en Kötlu og Jón Gerreksson.
Í kjallaranum..........
Svo gafst hann upp á þessu öllu
og orti mörg og döpur ljóð.
Hve ástin gæti verið indæl
ef einhver væri honum góð
en loksins ein, sem var við aldur,
að sér hann Kela þó tók
á endanum lenti í hljónaband.
Nú aldrei lítur hann í bók.
Í kjallaranum........
Því kerlingin er kraftaleg og iðin
hann Keli má nú vinna eins og þræll
og andvaka hann yrkir kvæði
hve áður hann var glaður og sæll.
Og svona það sannaðist á Kela,
sem sagði ég áður frá,
að piltarnir ættu að yrkja um þær
sem aldrei líta á þá.
Í kjallaranum..............
Jón Sigurðsson
Jón og ég - við vorum eins og
bræður,
og áttum föður - sem var okkur kær.
Ekki skorti okkur heldur mæður
því ei þær reyndust færri vera en tvær.
Lánið elti Jón, en lét í friði mig.
Lánsami Jón ég öfunda þig.
Við
vorum látnir ganga menntaveginn,
Jón varð stúdent 1901.
Mikið varð hann faðir okkar feginn.
En fyrir mér það gekk ekki jafn greitt.
Lánið
elti Jón.....
Nonni
bróðir lærður var í lögum,
á lokaprófi varð hann númer eitt.
Mér gekk heldur illa í flestum fögum,
ég fékk alltaf núll komma ekki neitt.
Lánið
elti Jón.....
Svo
kom þar, að ég bað hennar Bistu.
Bista sagði já, og kyssti mig.
Unaðsleg var ást okkar í fyrstu,
uns Jón tók hana bara fyrir sig.
Lánið
elti Jón.....
Nonni
dó og kúrir nú í kistu,
sem kostaði meira en til átti það svín.
En ég er stjúpi barnanna hennar Bistu,
Því Bista hans Jóns er núna konan mín.
Lánið
elti Jón.....
Út í
ysta sæ, er óskastaður þinn.
Komdu í Kántríbæ, komdu og líttu inn.
Sæll þar sí og æ, sértu hýr á kinn.
Komdu í Kántríbæ, komdu vinur minn.
:/:Já komdu í Kántrýbæ.
Já komdu vinur minn.
Komdu og líttu inn.
Því þú ert velkominn:/:
Þar við yndi æ, eigðu drauminn þinn.
Komdu í Kántríbæ, komdu og líttu inn.
Þar við blíðan blæ, þú ert velkominn.
Komdu í Kántríbæ, komdu og líttu inn.
:/:Já komdu í Kántríbæ.
Já komdu vinur minn.
Komdu og líttu inn.
Því þú ert velkominn:/:
Hallbjörn Hjartarson
Klara Klara
Undalegt
það ýmsum þótti,
er þú komst í réttirnar,
að þú skyldir alltaf stöðugt
elta mig á röndum þar.
Já það
er auðséð, Klara, Klara,
Klara mín þú elskar mig.
Og ég vildi bara, bara,
bara gjarnan eiga þig.
Og í
kirkju á mig jafnan
ákaflega glápir þú,
sumir telja að það eigi
ekkert skylt við kristna trú.
Ef ég
sting þig af á böllum,
alltaf kannt þú ráð við því;
þú í snatri þýtur til mín,
þegar kemur dömufrí.
Engin
leið mér er að sofna,
er ég heyri sönginn þinn
hljóma fagurt fram á nætur
fyrir utan gluggann minn.
Listræn
mjög og lagin ertu,
leikur allt í höndum þér.
Þetta sýna sokkaplöggin,
sem þú prjónar handa mér.
Kökur
þær, sem frá þér fæ ég,
fjarskalega gómsætar,
hjarta mínu alltaf ylja
einkum heitu kleinurnar.
Brátt
mun okkar brúðkaup standa,
brátt mun ég þér sofa hjá.
Eitt er víst að alltaf verður
ákaflega gaman þá.
Hlustaðu’
á lagið ljúfa,
lífgað
af kærleiksyl,
hrynjandi
hörputóna,
harmonikkunar
spil.
Ómar í
dansins öldum
einmana
söngur minn,
hvísla
ég komdu til mín,
komdu
því ég er þín.
Og
þegar allt er orðið kyrrt og hljótt
við
eigum niðadimma nótt.
Vefjum
hvort annað örmum,
elskumst
af hjartans lyst.
Gleymdu
því aldrei góði
hve
gott er að vera kysst.
Höf.ókunnur
Land
veit ég langt og mjótt,
lifir þar kynleg drótt,
er nefnist Ítalir,
eru þeir kvensamir.
Ásfangnir einskis svíf-
ast þeir og beita hníf.
Þannig er ástin ó,
á Ítalíanó.
Tveir
ef að svanna sjá,
sem báðum líst vel á,
óðar hefst æsingur
upp dregnar pístólur.
Lét margur lassarón
líf fyrir stelpuflón.
Þannig er ástin ó,
á Ítalíanó.
Ástfangin
hönd í hönd
hímandi á sjávarströnd,
mæna á mánans ljós,
mannkerti og svarteyg drós.
Gutlandi
á gítara,
grátklökka slagara,
svipt allri sæluró,
sorgmædd, en hástemmd þó.
Síðan þau sonnettó
syngja í falsettó.
Þannig er ástin ó,
á Ítalíanó.
Fríða
litla lipurtá
Ljúf með augun fögur djúp og blá
Að dansa jenka er draumurinn
hún dansar fyrir hann afa sinn.
Annað
dansa ekki má,
annað en jenka, ónei það er frá.
Allir klappa hó og hó og hæ
hlegið hátt og dansað dátt
og nú er kátt í bæ
Fríða
litla lipurtá
Ljúf með augu fögur djúp og blá
Að dansa jenka er draumurinn
hùn dansar fyrir hann afa sinn.
Jenni Jóns
Mamma,
ertu vakandi mamma mín?
Mamma, ég vil koma til þín.
Ó mamma, gaman væri að vera stór,
þá vildi' ég stjórna bæði hljómsveit og kór.
Mamma,
þú ert elskuleg mamma mín,
mér finnst gott að koma til þín.
En mamma, áðan dreymdi mig draum um þig,
en datt þá fram úr og það truflaði mig.
Þú
vars drottning í hárri höll.
Hljómsveitin! álfar, menn og tröll,
lék þér og söng í senn,
hún
var svo stórfengleg.
Tröllin,
þau börðu á bumburnar.
Blómálfar léku á flauturnar,
fiðlurnar mennskir menn,
á
mandólín ég.
Allir
mændum við upp til þín
eins og blóm þegar sólin skín,
er þínum faðmi frá,
gjafir
flugu um allt.
Flestum
gekk vel að grípa sitt.
Glaður náði ég fjótt í mitt,
en stóll er steig ég á,
stóð
tæpt svo hann valt.
Mamma,
þú ert elskuleg mamma mín,
mér finnst gott að koma til þín.
En mamma, gaman væri að vera stó,.
þá vildi' ég stjórna bæði hljómsveit og kór.
Freymóður Jóhannsson
Litlir kassar á lækjarbakka,
litlir kassar úr dinga linga ling.
Litlir kassar, litlir kassar,
litlir kassar allir eins.
Einn er rauður, annar gulur,
þriðji fjólublár og fjórði röndóttur.
Allir búnir til úr dinga linga
enda eru þeir allir eins.
Og í
húsunum eiga heima
ungir námsmenn sem ganga í háskóla
sem lætur þá inn í litla kassa,
litla kassa alla eins.
Þeir gerast læknar og lögfræðingar
og Landsbankastjórnendur.
Og í þeim öllum er dinga linga,
enda eru þeir allir eins.
Þeir
stunda sólböð og sundlaugarnar.
Og sjússa í Naustinu
og eignast allir börn og buru,
og börnin eru skírð og fermd.
Og börnin eru send í sveitina
og síðan beint í Háskólann
sem lætur þau inn í litla kassa,
og út úr þeim koma allir eins.
Og
ungu mennirnir allir fara
út í „bissnes“ og stofna heimili.
Og svo er fjölskyldan sett í kassa
„svotla“ kassa alla eins.
Einn er rauður, annar gulur,
þriðji fjólublár, fjórði röndóttur.
Allir búnir til úr dinga linga
enda eru þeir allir eins.
Litlir
kassar á lækjarbakka,
litlir kassar úr dinga linga ling.
Litlir kassar, litlir kassar,
litlir kassar allir eins.
Litlir
kassar á lækjarbakka
að lokum tæmast og fólk sem í þeim bjó
er að sjálfsögðu sett í kassa
svarta kassa, alla eins.
Þórarinn Guðnason
Þórður Malakoff
Þótt
deyi aðrir dánumenn,
loff- Malakoff,
hann Þórður gamli þraukar enn.
Loff Malakoff – mala,
lifir enn hann Malakoff
þótt læknar vilji flensa' í
Malakoff, koff, koff
Þá lifir Malakoff,
þá lifir Malakoff.
Hann
drekkur alltaf eins og svín,
og aldrei nema brennivín.
Það
segja menn einn sumardag
að Þórður fullur fengi slag.
Hans
lát barst út um allan bæ
og læknar sögðu: Hæ, hæ, hæ!
Þeir
vildu fá að flá hans lík,
því enginn þeim er unun slík.
Þeir
fóru' að brýna busana
og biðu upp á spítala.
En
einn af þeim fór út í bæ,
að fá menn til að flytja hræ.
Hann
gekk í búð. Að gömlum sið
þar hímdu dónar diskinn við.
Þar
laut einn fram á búðarborð
og mælti'af vörum ekki orð.
Að
honum læknir gengur greitt
og leggur hönd á bakið breitt.
„Hann Þórður er dauður! Það fór vel.
Við kryfjum hann, þann húðarsel“.
„Ég góða borgun bítala,
ef berðu líkið á spítala.“
En
dóninn leit á læknirinn,
og það var þá einmitt hann Þórður minn.
„Ég sjálfur á mitt eigið lík.
Og síst er ég þín senditík.“
Til
höggs hann reiddi' og hélt um stút,
en læknir sneyptur labbaði' út.
Af
þessu læknir læra má
að kryfja aldrei kvikan ná.
Og
brýndu' ei fyrri busann þinn
en lík er komið í líkhús inn.
Björn M. Olsen
Fósturlandsins freyja,
fagra Vanadís,
móðir, kona, meyja,
meðtak lof og prís!
Blessað sé þitt blíða
bros og gullin tár.
Þú ert lands og lýða
ljós í þúsund ár.
Matthías Jochumsson
Nína
Núna
ertu hjá mér, Nína,
strýkur mér um vangann, Nína.
Ó, haltu' í höndina á mér, Nína
því þú veist að ég mun aldrei aftur,
ég mun aldrei, aldrei aftur,
aldrei aftur eiga stund með þér.
Það er
sárt að sakna, einhvers.
Lífið heldur áfram, til hvers?
Ég vil ekki vakna, frá þér
því ég veit að þú munt aldrei aftur,
þú munt aldrei, aldrei aftur
aldrei aftur strjúka vanga minn
Þegar
þú í draumum mínum birtist allt er ljúft og gott
og ég vildi' ég gæti sofið heila öld
því að nóttin veitir aðeins skamma stund með þér.
Er ég
vakna - Nína, þú ert ekki lengur hér
Opna augun - engin strýkur blítt um vanga mér
Dagurinn
er eilífð án þín,
kvöldið kalt og tómlegt, án þín.
Er nóttin kemur fer ég til þín.
Þegar
þú í draumum mínum birtist allt er ljúft og gott
Og ég vildi ég gæti sofið heila öld
Því að nóttin veitir aðeins skamma stund með þér
Er ég
vakna, Nína, þú ert ekki lengur hér
Opna augun, engin strýkur blítt um vanga mér
Er ég
vakna, ó... Nína, þú ert ekki lengur hér
Opna augun, engin strýkur blítt um vanga mér
Eyjólfur Kristjánsson
Nú geng ég með á gleðifund
Nú geng ég með á gleðifund
og gott er nú að vera frjáls
en aldrei sá ég svásra sprund
en svartan flöskuháls.
Er
drepur sorg á dyr hjá mér
til dyranna ég glaður fer,
en segi: „Ég í önnum er
og ekkert sinni þér.“
Og svo
geng ég þegar aftur inn,
og svo sýp ég glaður sopann minn
tek mér staup, fæ mér einn, fæ mér tvo, fæ mér þrjá,
þeim fjórða sýp ég á.
Hún
Dísa hún er sveitastúlka sælleg rjóð og feit
hún syngur um hann Óla sem á búfé sitt á beit.
Hún dansar allan daginn svo dátt um allan mó
en dettur stöku sinnum og þá hrópar Dísa Ó.
Hún hrópar ó, æ, aumingja ég
og aftur ó, æ, aumingja ég
og ennþá ó, æ, aumingja ég
og aftur ó,ó, æ, æ, aumingja ég.
Hún
Dísa hún er sveitastúlka sælleg rjóð og feit
og systir hennar Viggu sem elti gamla geit.
Hún þekkir Kalla kalda sem keyrir mjólkurbíl
hann kyssti'ana undir hlöðuvegg og Dísa sagði Ó.
Hún sagði ó, æ, nei nei og þó
og Kalli ó, æ, þetta' er nú nóg.
Og Dísa ó, æ, nei nei og þó
hún sagði ó, ó, æ, æ, en Kalli hann hló.
Og
Kalli hló og hló og hló og hló þar til hann dó
af hlátri fannst þá Dísu heldur en ekki komið nóg.
En hlöðuveggnum undir hún hímir fram á nótt
og sjái' hún koma kavaler hún kallar til hans ótt.
Hún
kallar hó, hæ, komdu til mín,
hó, hæ, koss upp á grín.
Hann svarar hó, hæ, hvað þú er fín
og viltu verða fjórða kerlingin mín.
Ólafur
reið með björgum fram,
villir hann, stillir hann
hitti'ann fyrir sér álfarann,
þar rauður logi brann.
Blíðan lagði byrinn undan björgunum,
blíðan lagði byrinn undan björgunum fram.
Þar
kom út ein álfamær,
sú var ekki kristni kær.
Þar kom út ein önnur,
hélt á silfurkönnu.
Þar kom út hin þriðja,
með gullband um sig miðja.
Þar kom út hin fjórða,
hún tók svo til orða:
„Velkominn Ólafur Liljurós!
Gakk í björg og bú með oss“.
„Ekki vil ég með álfum búa,
heldur vil ég á Krist minn trúa.“
„Bíddu mín um eina stund,
meðan ég geng í grænan lund.“
Hún gekk sig til arkar,
tók upp saxið snarpa.
„Ekki muntu svo héðan fara,
að þú gjörir mér kossinn spara.“
Ólafur laut um söðulboga,
kyssti frú með hálfum huga.
Saxinu hún stakk í síðu,
Ólafi nokkuð svíður.
Ólafur leit sitt hjartablóð
líða niður við hestsins hóf.
Ólafur keyrir hestinn spora
heim til sinnar móðurdyra.
Klappar á dyr með lófa sín:
„Ljúktu upp, kæra móðir mín.“
„Hví ertu fölur og hví ertu fár,
eins og sá með álfum gár?“
„Móðir, ljáðu mér mjúka sæng.
Systir, bittu mér síðuband.“
Ei leið nema stundir þrjár,
Ólafur var sem bleikur nár.
Vendi ég mínu kvæði í kross
sankti María sé með oss.
Þjóðkvæði
Ó
pabbi minn, hve undursamleg ást þín var.
Ó pabbi minn, þú ávallt tókst mitt svar.
Aldrei var neinn, svo ástúðlegur eins og þú.
Ó pabbi minn, þú ætíð skildir allt.
Liðin
er tíð, er leiddir þú mig lítið barn.
Brosandi blítt, þú breyttir sorg í gleði.
Ó
pabbi minn, ég dáði þína léttu lund.
Leikandi kátt, þú lékst þér á þinn hátt.
Ó pabbi minn, hve undursamleg ást þín var.
Æskunnar ómar ylja mér í dag.
Þorsteinn Sveinsson
Kvöldljóð
Sofðu
litla barnið mitt og láttu vel þig dreyma,
þá
líður hugur þinn um undraheima,
þar
gerast ýmsir hlutir sem er gaman að
og
gætu’ ei hér í heimi átt sér stað.
En
þegar höndin svefnsins hnígur á
nýr
heimur opnast, fagurt er að sjá.
Ólafur Gaukur
Þórhallsson
Ýmsum
þykir einlífið svo ömurlegt,
öðrum finnst það besta, sem þeir hafa þekkt.
Ekki hef ég ætlað mér að eignast mey,
alltaf skal ég segja nei.
Indælt
er að vera
aleinn hverja nótt,
sorgir sjaldan bera,
sofa vært og rótt.
Það er
farsæll friður
að fá að vera einn.
Aldrei ljúga, engri konu trúa,
ævinlega piparsveinn.
Ó, vef
mig vængjum þínum
til
verndar, Jesú, hér.
Og
ljúfa hvíld mér ljáðu
þótt
lánið breyti sér.
Vert
þú mér allt í öllu,
mín
æðsta speki’ og ráð
og lát
um lífs míns daga
mig
lifa’ af hreinni náð.
Tak
burtu brot og syndir
með
blóði, Jesú minn.
Og
hreint mér gefðu hjarta
og
helgan vilja þinn.
Mig
geym í gæslu þinni,
mín
gæti náð þín blíð,
að
frið og hvíld mér færi
hin
fagra næturtíð.
Magnús Runólfsson
Róninn
Undir
gömlum árabát er næturstaður manns.
Kassi merktur Tuborg öli er eina mublan hans.
Stundar ekki vinnu bara betlar lítið eitt.
Í bláleitt glas af kogara er hverri krónu eitt.
Fátt
eitt skiptir máli og hann fréttir aldrei neitt,
furðulega rólegur samt er hann yfirleitt.
Fólki því sem finnst hann vera róni og flökkudýr
er einnig fjarlægt bölið sem í brennivíni býr.
Hann
átti eitt sinn fjölskyldu já bæði bíl og hús,
Bakkus
tók það frá honum nú eru þeir tveir dús.
Og fólki er svo sem sama þó að róni spræni í brók,
og stolt hans var það fyrsta sem hann Bakkus gamli tók.
Nú er
það svo afstætt hver er aumingi og svín.
Á dómsins æðsta degi drekkur róninn máske vín
við háborðið með Pétri og himnafeðgunum.
Í hlýju þornar hlandið úr rónabuxunum.
Verst af öllu
Verst
af öllu er í heimi
einn að búa í Reykjavík,
kúldrast uppi á kvistherbergi
í kulda og hugsa um pólitík,
vanta félagsskap og finnast
fólkið líta niður á þig,
elda sjálfur, vita' að veslings
vömbin er að gefa sig.
Troðfullt allt af tómum flöskum.
táfýlan að drepa þig.
Laumast
heim eitt kvöld með konu,
kanna hennar innstu rök.
Æfa fyrir neðan nafla
náttúrunar glímutök.
Losa það sem þarf að losa,
þukla eins og venjan er.
Leikinn við að ljúga og brosa,
látast elska, verða ber.
Sýna allar æfingarnar,
eina kvöldstund gleyma sér.
Vita
að þegar vaknar aftur
verður allt jafn tómt sem fyrr.
Konan
sér í fötin flýtir,
fer í burtu. Lokast dyr.
Þú ert einn í þínu rusli,
þessi stund er óðar gleymd.
Sólin inn um gluggann gægist,
glottir yfir þinni eymd.
Þessi nótt úr þínum huga
þurrkuð út og mun ei geymd.
Þannig
einn af öðrum líður
ógnarlangur dagur hjá.
Glingrað
oft við öl um nætur,
einsemd þannig gleyma má.
Þyrfti víst að þvo og hreinsa,
þyrfti margt að gera við,
ekkert þér úr verki verður,
vesöldin á hvora hlið.
Ef þú gætir burt þú færir.
Ferlegt mjög er ástandið.
Verst
af öllu er í heimi
einn að búa í Reykjavík,
kúldrast uppi á kvistherbergi
í kulda og hugsa um pólitík.
vanta félagsskap og finnast
fólkið líta niður á þig,
elda sjálfur, vita að veslings
vömbin er að gefa sig.
Troðfullt allt af tómum flöskum.
Táfýlan að drepa þig.
Jónas Friðrik
Um
bláan sæinn söngvar óma
því sumarið er komið ástin mín,
og aftur stendur allt í blóma,
af ungri gleði jörðin skín.
Og því
skal fagna af heitu hjarta
og heilla þennan fagra ljúfa dag,
og líti himinn heiðið bjarta
skal hefjast okkar gleðilag.
Og
glaðar raddir syngja í sálum okkar beggja,
mót sumri stefnir framtíðin öll.
Og hátt er enn til lofts og vítt til veggja
í vorsins drauma bláu sólskins höll.
Og
þangað hjartans löngun líður
sem lengst og fegurst dagsins endurskín
Sjá vorið eftir okkur bíður,
við eigum samleið vina mín.
Tómas Guðmundsson
Við varðeldana voru skátar
Við varðeldana voru skátar,
palavú.
Þeir voru og eru mestu mátar, palavú.
Þeir þrá hið fríska fjallaloft
og flykkjast þangað löngum oft.
inki, pinki, palavú,
palavú, palavú.
Það
gerðist hér suður með sjó
að Siggi á Vatnsleysu dó.
:,:Og ekkjan hans Þóra var ekki að slóra
til útfararveislu sig bjó:,:
Það
var logndrífa og ládauður sjór
er hinn látni í gröfina fór.
:,:Og ekkjan með sjarmi brá svuntu að hvarmi
men sáu að hryggðin var stór:,:
Klerkur
sagði, "Holdið er hey
vér hryggjumst og kveinum ó vei
:,:Þann gæðamann tel ég er guði nú fel ég
við gleimum hans trúmensku ei":,:
Þegar
gengin frá garði var drótt
kom granninn og talaði hljótt.
:,:Þó góðan með sanni þú syrgir nú manninn
má sorginni gleyma í nótt":,:
En
Þóra sagði: „Því skal ei leynt
að þetta er fallega meint,
:,:en sorgina ég missti, er ég kistusmiðinn kyssti
þú kemur því góði of seint“:,:
Sigurður Þórarinsson
Þeir
sega að heima sé best.
Ég er sammála því.
Þegar sólin er sest,
næ ég plöturnar í.
Við
erum músikalskt par
sannkallaðir jassgeggjarar.
Við hlustum Ellington á
smellum fingrum í takt.
Af Múla, Goodman og Getz
allt er undirlagt,
við erum músikalskt par
sannkallaðir jassgeggjarar.
Hefjum
„swingið“, syngjum jass
sveiflan fellur eins og flís við rass,
það jafnast ekkert á við jass.
Kontrabassi, trommur, brass,
píano og rámur tenórsax,
það jafnast ekkert á við jass.
Af
blúsnum bíboppið spratt
að því að best verður séð,
Svavar verstur sér vatt
K.K. skellti sér með,
þeir voru músikalskt par
sannkallaðir jassgeggjarar.
Stuðmenn
Blómin
springa út og þau svelgja í sig sól,
sumarið í algleymi og hálft ár enn í jól.
Í hjarta sínu fólkið gleðst og syngur lítið lag,
því lýðveldið Ísland á afmæli í dag.
:,: Hæ, hó, jibbí, jei og jibbí, jei,
það er kominn 17. júní. :,:
Jóni
heitnum Sigurðsyni færir forsetinn,
firnamikinn, árvissan og stóran blómsveiginn.
Fjallkonan í múnderingu prílar upp á pall,
pent hún les upp ljóð, eftir löngu dauðan kall.
:,:
Hæ, hó, jibbí, jei og jibbí, jei,
það er kominn 17. júní. :,:
Skrúðgöngurnar
þramma undir lúðrasveitarleik,
lítil börn með blöðrur, hin eldri snafs og reyk.
Síðan líður dagurinn við hátíðanna höld,
heitar étnar pylsurnar við fjölmörg sölutjöld.
:,:
Hæ, hó, jibbí, jei og jibbí, jei,
það er kominn 17. júní. :,:
Um
kvöldið eru allsstaðar útidansleikir,
að sunnan koma rándýrir skemmtikraftarnir.
En rigningin bindur enda á þetta gleðigeim,
því gáttir opnast himins og allir fara heim.
:,:
Hæ, hó, jibbí, jei og jibbí, jei,
það er kominn 17. júní. :,:
Bjartmar Hannesson
Litla skáld á grænni grein
(brot)
Litla
skáld, á grænni grein,
gott er þig að finna;
söm eru lögin sæt og hrein
sumarkvæða þinna.
Við
þinn létta unaðsóð
er svo ljúft að dreyma;
það eru sömu sumarljóð
sem ég vandist heima.
Láttu
hljóma hátt og skært
hreina, mjúka strengi
svo mig dreymi, dreymi vært,
dreymi rótt og lengi.
Þorsteinn Erlingsson
Vorið góða
Vorið
góða, grænt og hlýtt,
græðir fjör um dalinn.
Allt er nú sem orðið nýtt
ærnar, kýr og smalinn.
Kveður
í runni, kvakar í mó
kvikur þrastasöngur.
Eins mig fýsir alltaf þó
aftur að fara' í göngur.
Jónas Hallgrímsson
Ég er
seinheppinn maður, það sést best á því
hve
sjaldan ég dett og fer á fyllerí.
Þótt
aldrei gerði ég öðrum neitt mein
ég
alltaf er tekinn og mér stungið í stein.
Og
kvenfólkið leikur mig líka svo grátt,
að líf
mitt er dapurt, þá fer ég í hátt.
Ef
ætla ég skvísu að húkka með heim,
hún
hendist burtu og stundum með tveim.
Ef ég
reyni með valdi að verja minn feng
og
vaða á strákana og slá þá í keng,
þá
ráðast þeir á mig og rota eins og mink,
mér
rétta á kjammann eitt spítalavink.
Á
spítölum kvelur mig læknanna lið
með
lamstri og sprautum, svo ég þoli ekki við.
Og því
er það svo að ég sagt get með sann,
að
síst eru þeir fyrir slasaðan mann.
En
verra er ekkert í veröldu þó,
en að
vera á stað, þar sem munngát er nóg
að
húka við bar eins og staðfastur staur
og
stara á tómt glasið og eiga ekki aur.
Ef ég
ætti óskastein
yrði
óskin aðeins ein,
ég er
alltaf að reyna
þú
veist hvað ég meina,
um
frægð og framandi lönd.
Slá í
gegn, slá í gegn
þú
veist að ég þrái að slá í gegn.
Af
einhverjum völdum
hefur
það reynst mér um megn.
Ég
gæti boðið þér betri kjör
bíl,
íbúð brúðarslör.
Vakinn
og sofinn,
stálsleginn,
dofinn
ég
reyni að öðlast frægð.
Slá í
gegn, slá í gegn
þú
veist ég þrái að slá í gegn.
Af
einhverjum völdum
hefur
það reynst mér um megn.
Ég
myndi gera næstum hvað sem er
fyrir
frægðina nema kannski
að koma nakinn fram.
Ó, ó,
allt annað fyrir það
ég færi heljarstökk afturábak
af litlu bretti, fyrir frægðina.
Slá í gegn, slá í gegn
þú
veist ég þrái að slá í gegn.
Af
einhverjum völdum hefur það
reynst
mér um megn.
Stuðmenn
Að
vera í takt við tímann er mjög tímafrekt,
til
þess þarf ástundun og góða eftirtekt.
Ef
fallið hefðum við þá gryfju í
væri
þessi hljómsveit löngu fyrir bí.
Allt
er best í hófi það er okkar trú,
og með
bros á vör við leikum búkalú,
höldum
okkar striki bæði hér og nú
og með
bros á vör við leikum búkalú.
Sumir
éta magurt aðrir éta feitt,
sumir
drekka of mikið aðrir ekki neitt,
það
sem Bubba Mortens þykir gott og gilt
þykir
Hauki frænda vera heldur tryllt.
Allt
er best í hófi það er okkar trú,
og með
bros á vör við leikum búkalú.
Höldum
okkar striki bæði hér og nú
og með
bros á vör við leikum búkalú.
Stuðmenn
Viðlag:
Ég held ég gangi heim, held ég gangi heim.
Ég held ég gangi heim, held ég gangi heim.
Þetta er búið að vera eitt brjálæðislegt geim.
Ég held ég gangi heim, held ég gangi heim.
Alveg skothelt kvöld og skemmtilegt fólk
sem skálaði í öllu öðru en mjólk,
kjálkaliðnum kjöftuðu sig allir úr
og Indriði var orðinn alveg hrikalega klúr.
Ég held ég gangi heim.........
Tvíburarnir æfðu í sófanum svig
og sungu lög eftir Bubba, Megas og mig.
Milliraddir flæddu úr munnunum út
og Matthildur lék undir á tóman flöskustút.
Ég held ég gangi heim.........
Laufey er að hringja á leigubíl,
hún vill losna sem fyrst við þennan skríl.
Eysteinn vildi ólmur aka af stað
en amma gamla í kjallaranum bannaði honum það.
Ég held ég gangi heim.........
Allir hlutir enda eins og þetta kvöld
allur bjórinn búinn og pítsan skítköld
en bíllyklarnir eru enn á sínum stað
og það er nú það er nú það er nú það.
Ég held ég gangi heim.........
Manstu okkar fyrsta fund,
forðum daga í Eyjum?
Barnaleg og blíð í lund,
barst‘ af öðrum meyjum.
Ég var ungur eins og þú,
einn af þorpsins snáðum.
Sama von og sama trú,
sama þrá hjá báðum.
Bernskuleikir breyttust þá,
blóm úr hnöppum sprungu.
Nýjum lit á lífið brá,
lærðum nýja tungu.
Allt var gott og allt var nýtt,
svo yndislega frítt.
Og sumarsólin skein
á sundin blá
og út við unnarstein
lék aldan smá.
Og ástin helg og hrein
lét hjörtun slá.
Og sumarsólin skein
á sundin blá.
Manstu hvað ég með
þér fór
marga skemmtigöngu
inn í Dal og upp í Kór,
undir Stóru-Löngu?
Upp í Hvíld og Löngulág
lágu stundum sporin.
Kannast þú við Klif og Há?
Komstu þar á vorin?
Inn um Flatir oft var kátt,
æskan fór með völdin.
Hlaupið, leikið, dansað dátt
draumblíð sumarkvöldin.
Fuglinn uppi í fjalltó,
hann fékk ei næturó.
Og sumar sólin
skein
á sundin blá o.s.frv.
Enn skín sól á
sundin blá
sumarlangt í Eyjum.
Sama von og sama þrá
sveinum hjá og meyjum.
Enn er leikið létt og dátt
líkt og fyrr á dögum.
Fyrsta ástin á sinn þátt
enn í mörgum sögum.
Örlögin á önnur sund
okkar stýrðu fleyjum.
Manstu okkar fyrsta fund
Fagurt var í Eyjum
æskuvors í morgunmund.
Ég man það alla stund.
Og
sumar sólin skein
á sundin blá...
Síðan eru liðin mörg ár
Ég
læðist oft upp á háaloft
til að
hnýsast í gömul blöð
þegar
sit ég þar koma upp minningar
og
atburðarás verður hröð.
Allir
strákarnir voru í támjóum skóm
og
stelpur með túperað hár.
Já, á
sunnudögum
var
rekstrasjón,
- en
síðan eru liðin mörg ár.
Þeir
greiddu í píku, á þessum dögum
þeir
greiddu í píku, undir Presley dögum.
Komdu
með upp á loft
þú
færð séð það sem gerðist þá (hárið smurt með adrett)
Ef ég mér
tímavel ætti
þá
gaman þætti að hverfa aftur
ein
tólf, þrettán ár.
Þá
fannst mér tíðin góð,
en
brátt við verðum ellimóð.
Það
var kannski ekkert smart
þó var
ansi margt,
sem
var skemmtilegra í denn tíð.
Þegar
Glaumbær stóð
var
hver helgi góð
allt á
fullu ár og síð.
Þá var
hljómsveit í hverjum skóla
þá
voru sömu vonir og þrár
og þá
var rúnturinn
meldingarpunkturinn,
- en
síðan eru liðin mörg ár.
Þeir
greiddu í píku, á þessum dögum
þeir
greiddu í píku, undir Presley dögum.
Komdu
með upp á loft
þú færð
séð það sem gerðist þá (hárið smurt með adrett)
ef ég
mér tímavel ætti
þá
gaman þætti að hverfa aftur
ein
tólf, þrettán ár.
Þá
fannst mér tíðin góð,
en
brátt við verðum ellimóð.
Kvöldin
eru kaldlynd úti’ á nesi
kafaldsbylur
hylur hæð og lægð
kalinn
með koffortið á bakinu
kem ég
til þín segjandi með hægð:
spáðu
í mig
þá mun
ég spá í þig
spáðu
í mig þá mun ég spá í þig
nóttin
hefur augu eins og flugan
og
eflaust sér hún mig þar sem ég fer
heimskulega
á þinn funda að fela
flöskuna
og mig í hendur þér
spáðu
í mig……
finnst
þér ekki esjan vera sjúkleg?
Og
akrafjallið geðbilað að sjá
en ef
ég bið þig um að flýja með mér
til
omdúrman þá máttu ekki hvá
spáðu
í mig……
Út við
himinbláu, bláu, bláu, bláu, bláu, sundin
hún
bað mig um að bíða þar og halda fyrir sig í hundinn.
Ég
beið og beið og beið og beið og beið með hund í belti,
greyið
gelti – annar elti.
Og
heima má ég síðan sitja, sitja öllum stundum.
Það er
komið svo, að það er orðið alveg fullt af hundum.
Og aldrei
skal ég framar halda fyrir hana í hundinn,
út við
himinbláu, bláu, bláu, bláu, bláu, sundin.
Æ, æ
og ó,
sælt
er að sjást og kyssa,
en
sárt er að þjást og missa,
æ, æ
og ó.
Vertu
ekki að horfa svona alltaf á mig,
ef þú
meinar ekki neitt með því!
Ef
lagleg mey mig lítur á,
ég
litið get ekki upp
og
roðna alveg niður í tá.
Og ef
ég verð í einni skotinn,
ég
aldrei þori að segja nokkuð orð.
En
leynda ósk, ég ætla að segja þér,
að þú
viljir reyna að kenna mér.
Því
ertu að horfa svona alltaf á mig,
ef þú
meinar ekki neitt með því?
Allmargir
ályktað hafa
að
ástæðulaust sé vort líf,
lítt
sé hér gleðinnar gjafa,
og
gamanlaust heiminum í.
Einkennist
öll þeirra ævi,
af
andlausu snakki um það,
að
lífið sé lítt við þess hæfi,
sem
lætur sér líka við það.
:,:
Við viljum lifa-lifa
við
viljum lifa-lifa,
lifa á
því sem að í lífinu voru býr:,:
Jónas Friðrik
Finn
ég fjólunnar angan.
Fuglar
kvaka í móa.
Vaka
vordaginn langa,
villtir
svanir og tófa.
Hjartað
fagnandi flytur
fagra
vornæturhljóðið.
Aleinn
einbúinn situr
og
hann rennur á hljóðið.
Það er
svo geggjað
að
geta hneggjað.
Það er
svo geggjað
að
geta það.
Flosi
Ólafsson
Það liggur
svo makalaust ljómandi’ á mér,
mér
líkar svo, vel hvernig heimurinn er,
mér
sýnist allt lífið svo ljómandi bjart
og
langar að segja svo dæmalaust margt.
:,: Hæ
dúllía! dúllía! dúllía! dæ!:,:
mér sýnist allt lífið svo ljómandi bjart
og
langar að segja svo dæmalaust margt.
Það
skilst varla hjá mér eitt einasta orð,
mér
allt sýnist hringsnúast;stólar og borð.
Minn
hattur er tíndur og horfið mitt úr,
Ég
held ég sé komin á sjóðandi túr.
:,: Hæ
dúllía! dúllía! dúllía! dæ!
mér
sýnist allt lífið svo ljómandi bjart
og
langar að segja svo dæmalaust margt.
Ég
heiti Einsi kaldi úr Eyjunum
ég er
innundir hjá meyjunum.
og
hvar sem ég um heiminn fer
þær
horfa á eftir mér.
Ég hef
siglt um höfin hrein og blá
og
hitt þær bestu á Sáníá
Þær
slógust þar um mig einar þrjár,
með
alveg kolsvart hár.
Tra
la la, tra la la,
úti
á sjónum er mitt líf
Tra
la la, tra la la,
en
í landi ást og víf
Ég var
lengi í kóngsins Kaupinhöfn,
og
kannski gæti ég fáein nöfn
látið
þig fá ef langar þig
og laglega
biður mig
Og
þaðan fór ég til Þýskalands
og þar
lenti ég í meyjafans.
Því
allar vildu þær eignast mann
og
maðurinn ég var hann.
Trallala...
Og
austur á fjörðum eitthvert kvöld
ég
álpaðist í töðugjöld
Ég
bjargaði mér fyrir björgin dimm
því
þær báðu mín einar fimm.
Í
Borgarfjörðinn brá ég mér
á ball
rétt eins og gengur hér
Þar
hópurinn allur horfði á mig
og
hver vildi reyna sig.
Tralla-la...........
Jón Sigurðsson
Fátt
er svo með öllu illt að ei boði gott
það má
finna út úr öllu ánægjuvott.
Þótt
suma langi' að detta í lífsins lukkupott
er sagt að fátt sé svo með öllu illt að ei boði gott.
Þótt
ástarsagan oft fari illa með menn
Þeir
ættu' að vita að ekki er öll von úti
enn.
Þeim
bjóðast miljón meyjar og þær margar flott
því að
fátt er svo með öllu illt að ei boði gott.
Fátt
er svo með öllu illt.....
Ekki
þótti Adam gamla eplið sem best
af
syndum karlsins súpum við nú seyðið víst flest
En
eplið lauk upp augum hans hve Eva var flott
sem
sagt, að fátt er svo með öllu illt að ei boði gott.
Fátt
er svo með öllu illt...
Stúlkan
mín á heima vestur í Högum
hún er
í búð við Laugaveg.
Miðdepill
í ótal ástarsögum
enginn
veit það betur en ég.
Baby-doll
hún selur og nælonsokka
og
sjálf um nætur klæðist í.
Í
rauðu hári hefur hún hvíta lokka
og hún
er sæt í bikiní.
Mig
dreymir hennar þýða yndisþokka,
þegar
ég er háttaður.
Hún er
óræð eins og myndirnar á Mokka
svo
maður verður gáttaður.
Með
fagursveigða vör sem Venusboga
og
vöxtur svona la, la, la.
Sem
götuvitar grænu augun loga
og
göngulagið cha, cha, cha.
Og
næfurþunnum náttkjólum hún klæðist
svo
næstum sést þar allt í gegn.
Til
hennar hverja nótt minn hugur læðist
því
einlífið er mér um megn.
Með
henni er ég alltaf einhvern veginn
óstyrkur
og skortir magn.
Hana
sæll ég leiði inn Laugaveginn
við
laumumst inn í Hagavagn.
Ég
stundum fæ að faðma hana á kveldin
uns
fer hún í sitt baby-doll.
En
samt til þess að sefa ástareldinn
ég syng
við hana í dúr og moll.
Og
þótt mig stundum langi að vera lengur
slíkt
leyfist ekki að tala um.
Hún
segir alltaf : „Ertu vitlaus drengur,
þú ert
að missa af vagninum“.
Með
Hagavagni held ég burtu síðan,
já
held þá í mitt kalda ból.
Mig
dreymir hennar yndisþokka þýðan
og
þennan gegnumsæja kjól.
En sú
er von, að seinna þetta breytist
við
baby-doll og brúðarkoss.
Þá um
nótt hjá henni að vera veitist
og
vagninn ekkert hrellir oss.
Jónas Jónasson
Alparós,
alparós
árgeislar
blóm þitt lauga,
hrein
og skær, hvít sem snær
hlærðu
sindrandi auga.
Blómið
mitt blítt, ó, þú blómgist frítt,
blómgist
alla daga.
Alparós,
alparós
aldrei
ljúkist þín saga.
Á
sjó þeir sóttu fyrr
og
sigldu' um höfin blá.
Þeir
eru fræknir fiskimenn
og
fást við úfinn sjá.
Milli
hafna' um heiminn
þeir
halda sína leið.
Á
sjó þeir sækja enn
og
sigla' um höfin breið.
Fræknir
sjómenn fyrrum komu'
að
frjálsri Íslands strönd.
þeir
héðan sigldu' um höfin djúp
og
herjuðu' á ókunn lönd.
En
síðan margir sægarpar
siglt
hafa landi frá,
bátar
þeirra borist hafa
bylgjum
sjávar á.
Á
sjó.......
Þeir
staðið hafa' í stormi
og
stórsjó dag og nótt
móti
bylgjum frosts og fanna
fast
þeir hafa sótt.
Er
skipið öslar öldurnar
þá
ólgar þeirra blóð.
þeir
eru sannir sjómenn
til
sóma okkar þjóð
Á
sjó...........
Þeir
sífellt fara' um sjávarleið
og
sigla varningi' heim.
fiskinn
góða fær' á land
við
fögnum öllum þeim.
Þeir
lifa djarft á landi' og sjó
í leik
og hverri þraut.
þeir
eru hafsins hetjur
þeim
heiður falli' í skaut.
Á
sjó.........
Ó,
viltu hlusta, elsku litla ljúfan mín,
ljóð
ég kveða vil um þig,
því
mildu brúnaljósin brúnu þín,
blíð
og fögur heilla mig.
Hugfanginn
hlýða sæll ég vil á sönginn þinn,
syngdu
þitt fagra, ljúfa lag
þar
sem að alla tíð ég unað finn
í
ástar þinnar töfrabrag.
Bjartar
vonir þínar vaka og þrá
um
vorsins fögru draumalönd
og
vin, sem þú gafst hjarta þitt og hönd.
Ó,
viltu hlusta, elsku litla ljúfan mín,
ljóð
ég kveða vil um þig,
því
mildu brúnaljósin brúnu þín,
blíð
og fögur heilla mig.
Jenni Jóns
Heim í Búðardal
Er ég
kem heim í Búðardal
bíður
mín brúðar val,
og ég
veit, það verður svaka partý.
Býð ég
öllum úr sveitinni,
langömmu
heillinni,
það
mun verða veislunni margt í.
Ég er
lukkunnar pamfíll svei mér þá
þó ég
hafi ekki víða farið.
Ég er
umvafinn kvenfólki
það
get ég svarið,
og
minna gagn gera má.
Þegar
vann ég í Sigöldu,
meyjarnar
mig völdu,
til
þess að stjórna sínum draumum.
En nú
fer ég til Búðardals,
beint
heim til kellu og karls,
sem af
gleði tárast í taumum.
Því nú
grætt hef ég meira' en mér finnst nóg,
heimasætur
gefa mér hýrt auga,
og ég
veit að með mér þær vilja setja upp bauga,
svo
verður mér um og ó.
Er ég
kem heim í Búðardal
bíður
mín brúðar val,
og ég
veit, það verður svaka partý.
Býð ég
öllum úr sveitinni,
langömmu
heillinni,
það
mun verða veislunni margt í.
Þorsteinn Eggertsson
Meðan
öldur á Eiðinu brotna
og
unir fugl í klettaskor.
Mun ég
leita í Eyjarnar eins og fyrr
í æsku
minnar spor.
Þar
sem lundinn er ljúfastur fugla,
þar
sem lifði Siggi Bonn
og
Binni hann sótti í sjávardjúp
60.000-
tonn.
Meðan
lífþorstinn leitar á hjörtun
meðan
leiftrar augans glóð.
Þó á
höfðanum þjóti ein 13 stig
ég
þrái Heimaslóð.
Þar
sem lundinn er ljúfastur fugla,
þar
sem lifði Siggi Bonn
og
Binni hann sótti í sjávardjúp
60.000-
tonn.
Alfred W. Þórðarson
Hér
stóð bær með burstir fjórar,
hér
stóð bær á lágum hól.
Hér
stóð bær sem bernsku minning
vegur
bjarma af morgunsól.
Hér
stóð bær með blóm á þekju
hér
stóð bær með veðruð þil
Hér
stóð bær og veggjabrotin
ennþá
ber við lækjargil.
Ég er
kominn heim í heiðardalinn,
ég er
kominn heim með slitna skó,
kominn
heim til að heilsa mömmu,
kominn
heim í leit að ró,
kominn
heim til að hlusta á lækinn
sem
hjalar við mosató.
Ég er
kominn heim í heiðardalinn
ég er
kominn heim með slitna skó.
Hér
stóð bær sem hríðin barði,
hér
stóð bær sem veitti skjól.
Hér
stóð bær sem pabbi byggði
undir
brekku á lágum hól.
Hér
stóð bær sem blíðust móðir
vígði
bæn og kærleiksyl.
Hér
stóð bær og veggjarbrotin
ennþá
ber við lækjargil.
Ég er
kominn heim í heiðardalinn,
ég er
kominn heim með slitna skó,
kominn
heim til að heilsa mömmu,
kominn
heim í leit að ró,
kominn
heim til að hlusta á lækinn
sem
hjalar við mosató.
Ég er
kominn heim í heiðardalinn
ég er
kominn heim með slitna skó.
Loftur Guðmundsson
Hjartað
af ánægju hlær í mér,
hvenær
sem vals þessi nefndur er,
hoppa
ég bæði á hæl og tá
hringsóla
reikandi til og frá.
Meðan
ég enn er frár á fæti,
fer
ég í dans, því ég elska rall
heila
nótt ég hoppa' af kæti
húrra,
nú ætti að vera ball.
Dansa
hann meyjar og dansa hann fljóð
dans'ann
á jólunum börnin góð,
dansa
hann kóngar og kotungar,
kaupmenn,
sjómenn og borgarar.
Meðan
ég enn er……….
Bændur
hann kyrja og barónar
í
brúðkaupsveislum og alls staðar.
Hvar
sem að glatt verður hóf um kvöld
hann
verður gestur á næstu öld.
Meðan
ég enn er ………..
Jónas Jónsson
Dísa
heitir draumlynd mær,
í
dalakofa býr.
Hún
unir sér í sveitinni
við
sínar ær og kýr.
Hún
þekkir hvorki glaum né glys
né
götulífsins spé,
og
næstum eins og nunna er
þó
nítján ára sé.
Ó,
Dísa, ó, Dísa,
ó,
Dísa í dalakofanum.
Hún
hefur aldrei heyrt um neitt
sem
heitið hefur ljótt,
og
heyrist aldrei nefna neitt
sem nú
er eftirsótt:
Nælonsokka,
silkiföt
og
síðra kjóla prjál,
né
varalit og vindlinga
og
vínsins gullnu skál
Ó,
Dísa, ó, Dísa,
ó,
Dísa í dalakofanum.
Mig
dreymir um þig, Dísa mín,
og
dalakofann þinn.
Um
sæluna í sveitinni
ég
syng við gítarinn,
því
ástin hefur hyldjúp sár
í
hjarta mínu rist,
þótt
margar hafi meyjarnar
í
mínum faðmi gist.
Ó,
Dísa, ó, Dísa,
ó,
Dísa í dalakofanum.
Ég
dáist að þér, Dísa mín,
og
dýrka þína mynd.
Ég
koma vil í kofann þinn
er
kvöldsól roðar tind,
og
biðja þig um hjarta og hönd
og
helst að giftast mér
og
gleyma bæði sorg og sút
í
sænginni hjá þér.
Ó,
Dísa, ó, Dísa,
ó,
Dísa í dalakofanum.
Hve
sárt ég sakna þín.
ég sit
við legstein þinn
og
hugsa um horfna tíð,
hjartans
vinur minn.
Sú
staðreynd sturlar mig
að við
sjáumst aldrei meir.
Þú
gafst mér nýja sál,
sál
sem eitt sinn deyr.
Ó hve
sár er dauði þinn,
þú
varst eini vinur minn.
Einn
ég stari í sortann inn
með sorgardögg
á kinn.
Hve
leið og laus við svör
er
lífsins gönguför.
Við
leyndardómsins dyr
deyja
mennirnir.
Ó hve
sár er dauði þinn,
þú
varst eini vinur minn.
Einn
ég stari í sortann inn
með
sorgardögg á kinn.
Sverrir Stormsker
Hafið, bláa hafið, hugann dregur.
Hvað
er bak við ystu sjónarrönd?
Þangað
liggur beinn og breiður vegur.
Bíða
mín þar æskudrauma lönd.
Beggja
skauta byr bauðst mér aldrei fyrr.
Bruna
þú nú, bátur minn.
Svífðu
seglum þöndum,
svífðu
burt frá ströndum.
Fyrir
stafni haf og himinninn.
Góða
tungl um loft þú líður,
ljúft
við skýja silfur skaut.
Eins
og viljinn alvalds býður,
eftir
þinni vissu braut.
Öllum
þreyttum, ljós þitt ljáðu,
læðstu
um glugga sérhvern inn.
Lát í
húmi, hjörtun þjáðu
huggast
blítt við geisla þinn.
Góða
tungl um götur skírðar
gengur
þú og lýsir vel.
Þar er
setti sér til dýrðar,
Sjálfur
Guð, þitt bjarta hvel.
Lít
til vorra lágu ranna,
lát
þitt friðarandlit sjást.
Og sem
vinhýr vörður manna
Vitna
þú um drottins ást.
Góða
tungl í geislamóðu
glansar
þú í stjarnasæ
og með
svifi hvelfist hljóðu
hátíðlega'
í næturblæ.
Þú oss
færir, frá þeim hæsta
föður
mildan náðar koss,
Og til
morguns, gullinglæsta,
góða
tungl þú leiðir oss.
Steingrímur Thorsteinsson
Hér
ein ég reika' um öræfanna slóðir.
Hve
auður þeirra gleður mína sál.
Mig
fýsir ekki að finna aðrar þjóðir,
mín
freista ekki heimsins glys og prjál.
Í
náttúrunni máttarvöldin mætast
og
miðla okkur því sem lífið bjó.
Því er
það víst að innstu draumar rætast
í
öræfanna djúpu kyrrð og ró.
Hér
sérðu bæði merki elds og ísa
og
yndisfagurt blóm í hvammi grær.
Í
fjarlægðinni fjöllin tigin rísa
og
freðin jökulkinn við sólu hlær.
Af
lágum stalli lækjarbunan seitlar
og
lífið gefur ungri burnirót,
í
bergið harða merki sitt hún meitlar,
hún
megnar bæði' að sverfa klöpp og grjót.
Já,
lækjarbunan litla mér það kenndi
að
lúta því sem viðkvæmt er og smátt,
að
gjafir þær er sjálfur Guð oss sendi
í
sameind lífsins allar taka þátt.
En
hvað sem ævin kann að bera´í skauti
mig
kalla til sín hraun og fossagnýr,
því
betra ekkert fæ að förunauti
en
friðinn sem í öræfunum býr.
Margrét
Ólafsdóttir
Simbi
sjómaður, Simbi sjómaður
Simbi sjómaður
Við
þekkjum öll hann Simba litla sjómann,
er siglir djarft um höfin blá.
Hann er í leit að lífsins ævintýrum
með líf sitt fullt af heitri þrá.
Til
hennar sem Simbi sá í draumi
og söngvar allir liggja til.
Til hennar sem Simbi sá í draumi
og Simbi elskar hérumbil.
Ef
Simbi sér hana ei aftur
er sorgin honum einatt vís.
Þá verður glasið greyinu honum Simba kært
sem góðum sálum paradís.
Simbi
sjómaður, Simbi sjómaður
Simbi sjómaður
Vilhjálmur frá Skáholti
Hvar ertu vina
Hvar
ertu vina sem varst mér svo kær?
Veistu´að ég elska þig, draumfagra mær?
Upp frá þeim degi´er þig dreymdi hjá mér
dvelur minn hugur hjá þér.
Man ég
þá stund er ég mætti þér fyrst,
man er ég fékk þig að skilnaði kysst.
Hví ertu horfin mér, hugljúfa mær?
Hvar ertu, sem varst mér svo kær?
Runólfur Stefánsson
Síðasti dansinn
Þennan
síðasta dans vil ég svífa með þér
eina svipstund við tónanna klið.
Gleyma brimróti´og nótt, gleyma að bryggjuna við
liggur bátur sem stefnt skal á mið.
Láta yl þinn og bros tendra í æðum mér glóð
til að orna við draumljúfri þrá.
Þegar stillt er á sæ, þegar stjarnanna skin
gulli stráir um byrðing og rá.
Og er
síðasti tónn þessa seiðmjúka lags
hefur svifið frá titrandi streng.
Með hans bergmál að fylgd og með bros þitt í sál
niður bryggjuna hljóður ég geng.
Marga svartnættis vakt þennan síðasta dans
mun ég svífa með þér yfir dröfn.
gegnum svarrandi brim, heyra seiðmjúkan tón
kalla sjómann í draumanna höfn.
Loftur Guðmundsson
Ég er farmaður
Ég er
farmaður fæddur á landi
ekki forlögin hafa því breytt.
Þar sem brimaldan sogast að sandi
hef ég sælustu stundum eytt.
En nú
á ég kærustu´á Kúbu
og kannski svo aðra í höfn.
En því meira sem ferðunum fjölgar
ég forðast að muna þau nöfn.
Því
konan mín heima og krakkarnir átta
þau kunna að rífast og þrátta.
Því konan mín heima og krakkarnir átta
þau kunna að rífast og þrátta.
Aðalsteinn Aðalsteinsson
Lítið lag
Eitt fátækt ljóð við lítið lag
mér líður seint úr minni.
Það fæddist sumarfagran dag,
við fyrstu okkar kynni.
Og ljóðið, það er ljúft og milt
um litla stúlku og ungan pilt,
er höfðu saman hjörtun stillt
á heillabrautu sinni.
Og
ljóðið mitt við lagið þitt
fær líf í höndum þínum.
Það hefur marga stund mér stytt
og stefnir huga mínum
að öllu því sem áður var,
er okkar fundum saman bar.
Það geymir mætar minningar
í munarómi sínum.
Og
láttu litla ljóðið mitt
sem lengst í hug þér búa
og litla þýða lagið þitt
með listsemd að því hlúa.
Því ljóðið það er ljúft og milt
um litla stúlku og ungan pilt,
sem höfðu saman hjörtun stillt
og hvert á annað trúa.
Örnólfur í Vík
Frostrósir
Þú komst til að kveðja í gær.
Þú kvaddir og allt varð svo hljótt.
Á glugganum frostrósin grær.
Ég gat ekkert sofið í nótt.
Hvert andvarp frá einmana sál,
hvert orð sem var myndað án hljóms
nú greindist sem gaddfreðið mál
í gervi hins lífvana blóms.
En
stormurinn brýst inn í bæ
með brimgný frá klettóttri strönd,
því reiðum og rjúkandi sæ
hann réttir oft ögrandi hönd.
Því krýp ég og bæn mína bið,
þá bæn sem í hjartanu er skráð.
Ó, þyrmdu honum, gefðu honum grið.
Hver gæti mér orð þessi láð?
Freymóður Jóhannesson
Langt
úti á sandi sumarblómið fríða
sorgmæddu höfði drúpti bæði nótt og dag.
Með sinni fegurð skóginn vildi skrýða,
skynja hans frið og ró um sólarlag.
Það vissi um þá veröld
sem vaknar kjarri í
er fuglar glaðir flykkjast að
og fagna sumri' á ný.
Það var svo ungt og einmana
því enginn hér það sá.
Því bað það um að berast inn í skóginn.
Sumarið
kom með sunnanvinda þýða,
sendi þá til að græða lífveranna sár.
Þá úti' á sandi hitti blærinn blíða
blómið – og sá þess hryggð og daggartár.
Og
blærinn kvað við blómið
um bjarta sumarstund:
„Ég fræ þitt skal nú flytja inn
í fríðan skógarlund.“
Þá breiddi það út blöðin sín
og brosti sólu mót
er fjúka tóku fræin inn í skóginn.
Langt
inni' í skógi skartar fríður lundur
skínandi jurt sem hlær mót veröldinni nú.
Nóttin er björt og náttúrunnar undur
nálgast við getum, bæði ég og þú.
Margrét Ólafsdóttir
Ljúfur drengur
Ljúfur
drengur lokar brá,
lúrir sinni ömmu hjá.
Læðir hönd í lófann minn
litli kúturinn.
Friðarstraumur fer um sál,
fegrar lífið barnsins mál.
Bið ég Guð að blessa litla
Bergþór Njál.
Geymdu
þína ljúfu lund,
lífið bættu alla stund,
þá mun gæfugeislinn þinn,
góði Beggó minn,
alltaf þína lýsa leið
lífsins rósum prýða meið.
Undu sæll í ást og trú
um æviskeið.
Margrét Ólafsdóttir
Hæ og
hó, hæ og hó,
hér er nóg af skíðasnjó.
Nú er fjör, æskan ör
er með söng á vör.
Förum upp í fjöll,
fyllumst hreysti öll.
Af brekkubrún
við brunum yfir mjöll.
Bláfjallanna blær
bíður okkar tær
í víðri vetrarhöll.
Hæ og hó, hæ og hó,
hér er nóg af skíðasnjó.
Brekkan hér ágæt er,
allir renna sér.—Hei!
Margrét Ólafsdóttir
Undir
himins háu þaki
hef ég
tjaldað minni sál.
Upp í
loft þar ligg á baki,
les úr
skýjum kvæðamál.
Leikur
undir lækjarspræna,
lygilega
músíkölsk,
því að
náttúran guðsgræna
getur
ekki verið fölsk.
Fá sér
njólablöð að narta' í
nísku,
feitu pöddurnar.
Halda
hundasúrupartý
heldri
flær og grasmaðkar.
Bláar
fjólur, ekki ætar,
eru
sumarflíkinni' í.
Úti' á
þúfu sitja sætar
sóleyjar
á bikiní.
Saman
öll við hátíð höldum.
Hrafnar
syngja blíðri raust.
Sveiflar
bergmál útvarpsöldum
endurgjalds-
og kröfulaust,
en ég
sjálfur ætla' að segja
sólar
veðurfréttirnar.
Geislar
sig í tangó teygja,
tjútta
út um stéttirnar.
Jón Ragnarsson
Úr Lísu í Undralandi.
Ertu
óhress vinurinn,
ertu kannske' að sligast undan sköttunum?
Hertu' upp hugann góurinn,
því hamingjan er komin undir höttunum.
Við kippum þessu strax í lag
því hattamennskan er mitt fag.
Ég er á höttunum.
Hefðarfrúr
og tignarmær,
þessa hatta bera þær á jólunum.
Þessi litur er svo skær
hann tilvalinn er fyrir þær í skólunum.
Þessi' er fyrir jarðarfarir,
sálumessu' og blysfarir.
Ég er á höttunum.
Og
þessi hattur hann er fyrir
fólk sem „fílar“ sig á skemmtistöðunum.
Þessi' er „great“ og „special made“
fyrir þær sem eru' í fremstu röðunum.
Hér alpahúfu sjáið þið
sem reyndar passar alltaf við.
Ég er á höttunum.
Þessi
hattur hentar þér
ef hylja þarftu bauga undir augunum.
Þessi reddar lagningunni´á kerlingum
sem bleyta sig í laugunum.
Hér gengur inn með bros á vör
héragrey með brúðarslör.
Ég er á höttunum.
Sigurður J. Grétarsson
Ó, Jósep, Jósep
Ó,
Jósep, Jósep bágt á ég að bíða
og bráðum hvarma mína fylla tár
því fyrr en varir æskuárin líða
og ellin kemur með sín gráu hár.
Ég spyr þig, Jósep, hvar er karlmannslundin
og kjarkur sá er prýðir hraustan mann.
Hvenær má ég klerkinn panta
kjarkinn má ei vanta,
Jósep, Jósep, nefndu daginn þann.
Skafti Sigþórsson
Lítill kútur
Lítill
kútur lúrir hér
ljúft í faðmi mínum,
laumar hönd í lófa mér
lokar augum sínum.
Berast ungu brjósti frá
bestu mannsins kenndir
er þú geisla ástar þá
inn í líf mitt sendir.
Lánið
ætíð leiði þig,
ljúfi ömmu drengur,
er þú fram um ókunn stig
æviveginn gengur.
Gættu, elsku Gúndi minn,
gæfu þinnar hljóður.
Vertu, eins og afi þinn,
öllum mönnum góður.
Margrét Ólafsdóttir
Einn
er piltur ofursmár,
Eyþór snáðinn heitir,
glóeygður með gullið hár,
gleði okkur veitir.
Ást úr
þínum augum skín
er þú til mín gengur.
Bið ég Guð að gæta þín
góði ömmudrengur.
Sofðu
blessað barnið mitt.
Birtan dofnað hefur,
en hún mamma yndið sitt
örmum hlýjum vefur.
Margrét Ólafsdóttir
Útlægur
geng ég einn og vegamóður
um
eyðisand, -
á
hvorki frændur, foreldra né bróður
né
föðurland.
Mig
sækir heimþrá, herra. Gef mér vængi
og lát
mig gleyma
að ég
á hvergi heima.
Davíð Stefánsson
Sofðu
litli sonur minn,
sofðu, mömmu drengurinn.
Vaki englar við þitt rúm
víst þó falli yfir húm.
Mundu'
að Guð hann góður er,
gefur visku' og kærleik þér.
Reyndu' að fara' að ráðum hans
raunir bæta sérhvers manns.
Gakktu
ætíð auðnuspor.
Efldu hugans vilja' og þor.
Gættu að því Gúndi minn
góði mömmu drengurinn.
Margrét Ólafsdóttir
Ágústnótt
Þýtur
ferskur ágústblær um öræfanna heim.
Yfir færist kvöldsins djúpa ró.
Rökkurslæðan breiðist yfir heiðan himingeim,
heitir öllum næturinnar fró.
En
meðan sofa mannabörn
máni' og stjörnur sjá
á næturhimni norðurljósin
neistaflugi slá.
Himnaljósin
fylla birtu háan jöklasal.
Hríslast um mig gleði lífsins skjótt.
Ævintýraljóma bregður yfir fjöll og dal.
Aldrei leit ég fegri ágústnótt.
Margrét Ólafsdóttir
Við byggjum landið
Við erum
fólkið sem erfiðar enn;
alþýðan fátæka, konur og menn.
Bæi við reisum og sækjum á sjó
sveitumst og streitumst við hamar og plóg.
:/:Við erum frjókornin, leyndarmál landsins
- landið er vort með hreinan skjöld:
gegnum allt myrkrið við bljúg það bárum,
berum það fram á nýja öld.:/:
Jóhannes úr Kötlum
Warshjawanka
Við
sem að enn eigum þrek til að þreyta
þróttmikið stríð móti skorti og neyð,
tókum við byrðum af bræðrum sem féllu
blóðgan í valinn, en ruddu oss leið.
Viðlag:
:/:Heyr,
stormurinn þýtur, stundin er komin,
stormurinn boðar oss frelsisins vor.
Æskunnar hetjur við hrynjandi söngva
hugdjarfar ganga í feðranna spor.:/:
Svo
þegar skeið vort að sköpum er runnið
skýlir oss jörðin, vor orrustuslóð.
Fáninn sem reis yfir feðranna draumi
fylkir til orrustu sigrandi þjóð.
Heyr,
stormurinn………..
Ásgeir Ingvarsson
Raunasaga úr sjávarþorpi
Séleg
pía er Sigga Geira
og sexapíl hefur flestum meira,
hlýtt er og notalegt hennar ból
hverjum sem býður hún næturskjól.
Það vita:
Kalli Jóns og Gústi læknisins og Nonni Sæmundar
og Halli rakarans og Fúsi Sigurleifs og Palli á
Goðanum og Denni í Efstabæ – og einnig ég.
En
ekki má yfir miklu hlakka
í mars þá eignaðist Sigga krakka.
Sagt var að prestinum brygði í brún
er barnsföður tilnefna skyldi hún.
Hún
nefndi:
Kalla Jóns og Gústa læknisins og Nonna Sæmundar
og Halla rakarans og Fúsa Sigurleifs og Palla á
Goðanum og Denna í Efstabæ – og einnig mig.
Nú
urðu yfirvöld úr að skera,
því ei má fjölgetið barn neitt vera,
slíkt þykir óhæfa hér til lands,
og hópnum stefnt var til sýslumanns.
Þar
mættu:
Kalli Jóns og Gústi læknisins og Nonni Sæmundar
og Halli rakarans og Fúsi Sigurleifs og Palli á
Goðanum og Denni í Efstabæ – og einnig ég.
Þegar
að úrskurðinn upp loks kvað hann
allir flýttu sér burtu þaðan.
Skálkar sem sluppu með skrekkinn þar,
skunduðu kátir á næsta bar.
Þar
hittust:
Kalli Jóns og Gústi læknisins og Nonni Sæmundar
og Halli rakarans og Fúsi Sigurleifs og Palli á
Goðanum og Denni í Efstabæ – en ekki ég.
Því
þarna urðu mér örlög ráðin,
mér einum var sem sé dæmdur snáðinn.
Hvenær sem lít ég það litla skinn
læðist þó efi í huga minn:
Hann
líkist:
Kalla Jóns og Gústa læknisins og Nonna Sæmundar
og Halla rakarans og Fúsa Sigurleifs og Palla á
Goðanum og Denna í Efstabæ – en ekki mér.
Sigurður Þórarinsson
Vertu nú yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
Lítill fugl á laufgum teigi
losar blund á mosasæng,
heilsar glaður heitum degi,
hristir silfurdögg af væng,
flýgur upp í himinheiðið,
hefur geislastraum í fang,
siglir morgunsvala leiðið,
sest á háan klettadrang,
þykist öðrum þröstum meiri,
þenur brjóst og sperrir stél,
vill að allur heimur heyri
hvað hann syngur listavel.
Skín úr augum skáldsins gleði.
Skelfur rödd við ljóðin ný,
þó að allir þrestir kveði
þetta sama dirrindí.
Litli fuglinn ljóða vildi
listabrag um vor og ást.
Undarlegt að enginn skyldi
að því snilldarverki dást.
Örn Arnarson
(tileinkaðar
hinum háttvirtu
þingmönnum á Alþingi, 1901)
ég vil
auðga mitt land,
ég vil
efla þess dáð, ég vil styrkja þess hag.
Ég vil
leita' að þess þörf,
ég vil
létta þess störf,
ég vil
láta það sjá margan hamingjudag.
Hver
þess fjörður er minn,
hver
þess fjalldalur minn,
því ég
finn ég er tengdur hvert hérað þess við.
Hver
þess bær er mér kær,
hver
sá bátur mér kær
sem
með blikandi segl rennur fram á þess mið.
Þessum
holtum ég ann,
þessum
heiðum ég ann,
þessi
hraun eru mein sem að græða mér ber;
þessi
fannþöktu fjöll
eru fornvinir öll
og
hver fossandi smálækur vinur minn er.
Ég vil
frelsi míns lands,
ég vil
farsæld míns lands,
ég vil
frægð þess og gnægð þess og auð þess og völd;
ég vil
heiðursins krans
leggja'
að höfði hvers manns
sem
vill hefja það fram móti batnandi öld.
Gegnum
leiki og ljóð
vil ég
lífga hjá þjóð
hina
ljúfustu trú, hina djörfustu von,
ég vil
glæða þar ást
þá er
ætíð mun sjást
þar
sem elskandi móðir á trygglyndan son.
Þetta'
er játningin mín
kæra
móðir til þín. -
Ég get
miklast af því að ég sonur þinn er.
Það er
svipurinn þinn
er í
sál mér ég finn.
Hann
er samgróinn öllu því besta hjá mér.
Ég kem
fram á þinn fund
þessa
fagnaðarstund
eins
og frjálsborinn sonur sem elskar þig heitt;
og að
fótum á þér
ég sem
fórn mína ber
það
sem fegurst og best hefir lífið mér veitt.
En ég
bið ekki' um neitt. –
Jú, ég
bið þig um eitt:
gef
mér baráttukjark, gef mér styrkvari mund.
Lyftu
blæju frá brá,
lát
mig brosið þitt sjá. –
Ó, ég
berst til þíns láns fram að síðustu stund.
Guðmundur Magnússon ( Jón Trausti)
Nú
glitrar mold og mar
í
mánaloga.
Hægur
er blærinn.
Hljótt
er um voga.
Báturinn
bíður þín,
brúðfarar
ljóðin mín.
Heilaga
Hulda,
heilaga
Hulda.
Guðmundur Guðmundsson
Ó,
fögur er vor fósturjörð,
um fríða sumardaga,
er laufin grænu litka börð
og leikur hjörð í haga
en dalur lyftir blárri brún
mót blíðum sólar loga
og glitrar flötur glóir tún
og gyllir sunna voga.
Og
vegleg jörð vor áa er
með ísi þakta tinda,
um heiðrík kvöld að höfði sér
nær hnýtir gullna linda,
og logagneistum stjörnur strá
um strindi, hulið svellum,
en hoppa álfar hjarni á
svo heyrist dun í fellum.
Þú
fósturjörðin fríð og kær
sem feðra hlúir beinum
og lífið ungu frjóvi fær
hjá fornum bautasteinum,
ó, blessuð vertu fagra fold
og fjöldinn þinna barna,
á meðan gróa grös í mold
og glóir nokkur stjarna!
Jón Thoroddsen
Sig bældi refur
Sig
bældi refur und bjarkarrót
út við móinn, út við móinn.
Og hérinn stökk þar með hraðan fót
yfir móinn, yfir móinn.
Og geislum stafar á bjarkar blöð
og blessuð sólin hún skín svo glöð
yfir móinn, yfir móinn,
tra la la la la.
Þá
brosti refur und bjarkarrót
út við móinn, út við móinn.
Og hérinn hljóp, og hann uggði' ei hót,
yfir móinn, yfir móinn.
Hæ, nú er ekkert sem mæðir mig.
Já, mikið leggur þú undir þig,
yfir móinn, yfir móinn,
tra la la la la.
Og refur beið undir bjarkarrót
út við móinn, út við móinn.
Og hérinn beint honum hljóp á mót
yfir móinn, yfir móinn.
Æ, æ, hver þremillinn þarna er?
Ert þú það frændi sem dansar hér
yfir móinn, yfir móinn,
tra la la la la.
Jón Ólafsson
Kvöld
Sjáið hvar sólin hún hnígur.
Svífur að kvöldhúmið rótt.
Brosir hún blítt er hún sígur.
Blundar senn foldar heims drótt.
Heyrið
þér klukku, hún klingir við lágt,
kallar í húsin til aftansöngs brátt.
Klukka, ó, fær oss nú fró,
friðinn og heilaga ró.
Drottinn!
Er dagsfagur ljómi
deyr burt og hylst vorri sýn,
lyftist með aftansöngsómi
önd vor og hrópar til þín.
Ljósanna
faðir! Í ljósi sem býr
ljóð vrrar bænar í hæð til þín snýr.
Skugginn, er skyggir öll ból,
skjöldur oss vert þú og sól.
Þýð: Steingrímur Thorsteinsson
Sú
rödd var svo fögur, svo hugljúf og hrein
sem hljómaði til mín úr dálitlum runni.
Hún sat þar um nætur og söng þar á grein
svo sólfögur ljóð um svo margt sem ég unni.
Og kvöld eftir kvöld hóf hún ástarljóð ein.
Ó, ef að þú vissir hve mikið hún kunni!
Hún
kvað um sitt fjölbreytta fjalldala skraut,
hve frítt er og rólegt að eiga þar heima,
hve mjúkt er í júní í ljósgrænni laut,
hve létt er þar vetrarins hörmum að gleyma
og hvað þá er indælt við ættjarðar skaut
um ástir og vonir að syngja og dreyma.
En
fjarri' er nú söngur þinn, sólskríkjan mín
og sumur þíns vinar hin fegurstu liðin.
Hann langar svo oft heim á Þórsmörk til þín,
hann þráir svo ljóðin og vornætur
friðinn.
Hann harmar í skógunum hrjósturlönd sín.
Hann hlustar sem gestur á náttgalakliðinn.
Þorsteinn Erlingsson
Úti kyrrt er allt og hljótt
Úti
kyrrt er allt og hljótt,
ekki kvik á nokkru strái.
Vindar sofa sætt og rótt.
Sjávaröldur kúra' í dái.
Víður himinn, lögur, láð
ljómar, sunnu geislum stráð.
Ungleg
brosa grös á grund.
Gróður prýðir laut og bala.
Blómleg
skreyta birkilund
blöðin græn í hlíðum dala.
Fífill undir fögrum hól
faðminn breiðir móti sól.
Fuglinn
hýr, er fyrrum svaf
fjarri byggð í skorum kletta,
vetrarblundi vakinn af
víða þreytir flugið létta.
Hátt í lofti hörpu slær,
heilsar vori röddin skær.
Helgi Hálfdánarson
Við göngum mót hækkandi sól
Við
göngum mót hækkandi sól, sól, sól
og sjáum hana þíða allt er kól, kól, kól,
svo vætlurnar streyma og vetrinum gleyma
því vorið er komið með sól, sól, sól.
Ó, heill
sé þér bráðláta vor, vor, vor.
Velkomið að greikka okkar spor, spor, spor,
því ærsl þín og læti og ólgandi kæti
er æskunnar paradís, vor, vor, vor.
Og
hjörtu' okkar tíðara slá, slá, slá.
Við slöngvum deyfð og leti okkur frá, frá, frá
og leggjum til, iðin, í leysingjakliðinn
það litla sem hvert okkar má, má, má.
Aðalsteinn Sigmundsson
Þrútið var loft og þungur sjór,
þokudrungað vor.
Það var hann Eggert Ólafsson,
hann ýtti frá kaldri Skor.
Gamall
þulur hjá græði sat,
geigur var svip hans í.
Hann mælti við Eggert Ólafsson:
„Mér ógna þau vindaský.“
„Ég sigli ei skýin, ég sigli sjá!“
svaraði kappinn og hló.
„Ég trúi á Guð en Grýlur ei
og gleð mig við reiðan sjó.“
Gamall
þulur frá græði hvarf,
gegndi með þungri lund:
„Þú siglir ei þennan sjó í dag,
þú siglir á Guðs þíns fund.“
Það
var hann Eggert Ólafsson,
hann ýtti frá kaldri Skor,
vindur upp segl og sjálfur við stjórn
settist með formanns þor.
Knúðu
rastir knerrir tveir,
komið var rok um svið.
Síðasti fugl úr fjarri Skor
flögraði' á vinstri hlið.
Á
búlkanum situr brúður ung,
bleik var hin göfga kinn:
„Ó, Guð sú báran er brött og há,
hún brotnar í himininn inn.“
„Hækkið þið seglin!“ hetjan kvað,
en Helja skjótari varð.
Boðinn skall yfir bárumar,
í búlkann var komið skarð.
Það
var hann Eggert Ólafsson,
frá unnarjónum hann stökk,
og niður í bráðan Breiðafjörð
í brúðar örmum sökk.
„Það var hann Eggert Ólafsson“
- Íslands vættur kvað -
„aldregi græt ég annan meir
en afreksmennið það.“
Ef
þrútið er loftið, þungur sjór
og þokudrungað vor,
þú heyrir ennþá harmaljóð
sem hljóma frá kaldri Skor.
Matthías Jochumsson
Augun þín blá
Augun
þín blá eru mitt ljósaljós,
munnur þinn hýr er mín rósarós.
Öll ertu lík álfum í skóg
og því áttu skilið hrósahrós.
Ekkert
ég veit fallegra fljóðafljóð;
þú hefur kveikt í mér glóðaglóð.
Væri ég skáld skyldi ég kveða
þér öll mín bestu ljóðaljóð.
Gerðu mér nú dálitla bónabón,
þó að ég sé mesta flónaflón.
Játaðu mér tryggð þína' og trú
svo við getum orðið hjónahjón.
Og er
hann blæs norðan frá pólapól,
verður þinn faðmur mitt skjólaskjól.
Hjá þér ég vil ævinni eyða
og halda öll mín jólajól.
Jónas Árnason
Ágústnótt
Undurfagra
ævintýr,
ágústnóttin hljóð,
um þig syngur æskan hýr
öll sín bestu ljóð.
Ljósin
kvikna brennur bál,
bjarma slær á grund.
Ennþá fagnar sérhver sál
sælum endurfund.
Glitrandi
víf og vín
veita mér stundar frið.
Hlæjandi ljúfa líf,
ljáðu mér ennþá bið.
Undurfagra
ævintýr,
ágústnóttin hljóð,
hjá þér ljómar ljúf og hýr
lífsins töfraglóð.
Árni úr Eyjum
Án þín
ég verða mundi voðalegur róni,
verstur hér á Fróni.
Án þín ég sökkva mundi sukk og svínaríið í.
Því þú mín auðna ert
og allt er kalt og bert
og allt er einskisvert
án þín, án þín.
Án þín
ég sé ei lengur sólarljósið bjarta
sinni
fegurð skarta.
Án þín
ég gleðst ei þó að vorið skrýði skóg og mó.
Það anga engin blóm
og engin stjarna skín,
og
allt er auðn og tóm
án
þín.
Með
þér ég vildi yfir Arabíu fara
eða
Sa-ha-hara.
Með
þér ég óttast mundi hvorki krókódíl né fíl.
Og ein
með börn og bú
í
bænum Timbúktú
ég una
mundi mér
með
þér, með þér.
Með
þér ég eflaust gæti unnið heiminn sjálfan,
í það
minnsta hálfan.
Með
þér ég arkað gæti yfir Norðurpól um jól.
Og
undir íshafssnjó
í
ástarsælli ró
ég una
mundi mér
með
þér.
Jónas Árnason
Blærinn
í laufi, hvíslandi hljótt
hörpuna stillir, um vorljósa nótt.
Niðar
við strönd af hafölduhreim,
hlæjandi
stjörnuskrúð sindrar um geim.
Þrösturinn kvakar kvöldljóðin sín,
kliðurinn berst inn um gluggann til mín.
Fögur er nóttin, hljóðlát og hlý,
heilög
sú stund er við mætumst á ný.
Dís
minna vona, yndið mitt allt!
Án þín
er vorskrúðið litlaust og kalt.
Öll þessi fegurð, öll þessi dýrð
eyðist
og gleymist ef burtu þú flýrð.
Vina
mín, drottning ljóðs míns og lags!
Löng
er ei stundin til komandi dags.
Fund
okkar aðeins vornóttin veit –
vittu
nú, ljúfa, hve ást mín er heit!
Jón frá
Ljárskógum
Alein
sat hún við öskustóna.
- Hugurinn var frammi á Melum.
Hún
var að brydda brúðarskóna.
-
Sumir gera allt í felum.
Úr
augum hennar skein ást og friður.
- Hver
verður húsfreyja á Melum?
Hún
lauk við skóna og læsti þá niður.
-
Sumir gera allt í felum.
Alein
grét hún við öskustóna.
- Gott
á húsfreyjan á Melum.
Í
eldinum brenndi hún brúðarskóna.
-
Sumir gera allt í felum.
Davíð Stefánsson
Það
var um nótt, þú drapst á dyr hjá mér,
að
dyrnar opnuðust af sjálfu sér
og inn
þú komst og kveiktir ljós mér hjá.
Ég
kraup að fótum þér í hljóðri þrá.
Þú
lagðir hönd að brjósti mér svo blítt
að
birta tók og mér varð aftur hlýtt.
Ó,
þráða stund, hve létt varð leiðin heim
um
loftbraut hugans, vorsins bjarta geim.
Er
óskir rætast, bætist böl og stríð
í
bláma fjarlægðar sést liðin tíð,
en við
oss blasir björt og fögur strönd
og bak
við hana sólrík draumalönd.
Þá
leiðumst við í lífsins helgidóm
í
ljúfum sporum vaxa munablóm.
Og
fótmál vor, hvert skref á skammri stund,
þó
skiljumst hér er heit um endurfund.
Freymóður Jóhannesson
Ég kem
til þín Jesús á friðarins fund
sem
færir mér trúna á þig,
því
alltaf hún gleður og styrkir sú stund
sem
stjórnarðu fyrir mig.
Ef
viltu nú reyna að vera hans barn,
og
vaka' yfir sérhverri gjörð,
þá
veit ég að lifnar um veraldarhjarn
vonin
um frið á jörð.
Margrét Ólafsdóttir
Nú syngið lýðir lausnarans
(Amazing Grace)
Nú
syngið lýðir lausnarans
með
ljúfum gleðihreim
og
standið vörð um verkin hans
í von
um betri heim.
Ef
lyftir þínum huga hátt
á
himins æðsta svið –
og trú
á Guð þinn ætíð átt
þú
öðlast sálarfrið.
Því
unga sál þess eins ég bið
að
eignist styrka trú
og
öllu góðu leggir lið
á
lífsins vegi, þú.
Margrét Ólafsdóttir
:/:Guð
gaf mér eyra svo nú má ég heyra,
Guð
gaf mér auga svo nú má ég sjá:/:
Guð
gaf mér hönd svo ég gjört gæti fleira,
Guð
gaf mér fætur sem nú stend ég á.
Guð
gaf mér eyra svo nú má ég heyra,
Guð
gaf mér auga svo nú má ég sjá.
:/:Guð
gaf mér höfuð sem hugsar og dreymir,
hátt
sem að lyftist að vísdómsins lind:/:
Guð
gaf mér hjarta, já hjarta sem geymir
hreina
og geislandi frelsarans mynd.
Guð
gaf mér höfuð sem hugsar og dreymir,
hátt
sem að lyftist að vísdómsins lind.
Höf. ókunnur
Að
biðja sem mér bæri
mig
brestur stórum á.
Minn
herra, Kristur kæri,
æ kenn
mér íþrótt þá.
Gef
yndi mitt og iðja
það
alla daga sé
með
bljúgum hug að biðja
sem
barn við föðurkné.
Björn Halldórsson
Að lífið sé skjálfandi
Að lífið sé skjálfandi lítið gras,
má lesa í kvæði eftir Matthías
en allir vita hver örlög fær
sú urt sem hvergi í vætu nær.
Mikið lifandis skelfingar ósköp er gaman
að vera svolítið hífaður.
Það
sæmir mér ekki sem Íslending
að efast um þjóðskáldsins staðhæfing.
En skrælna úr þurrki ég víst ei vil
og vökva því lífsblómið af og til.
Mikið lifandis.........
Nú
þekkist sú skoðun og þykir fín
að þetta vort jarðlíf sé ekkert grín.
Menn eiga að lifa hér ósköp trist
og öðlast í himninum sæluvist.
Mikið lifandis........
En ég verð að telja það tryggara
að taka út forskot á sæluna,
því fyrir því fæst ekkert garantí
að hjá Guði ég komist á fyllerí.
Mikið lifandis..........
Sigurður Þórarinsson
Í
bljúgri bæn og þökk til þín,
sem
þekkir mig og verkin mín,
ég
leita þín, Guð leiddu mig
og
lýstu mér um ævistig.
Ég
reika oft á rangri leið,
sú
rétta virðist aldrei greið.
Ég
geri margt sem miður fer
og man
svo sjaldan eftir þér.
Sú ein
er bæn í brjósti mér,
ég
betur kunni þjóna þér,
því
veit mér feta veginn þinn,
að
verðir þú æ Drottinn minn.
Pétur Þórarinsson
Þegar
lít ég laufgan skóg,
lækjarbunu,
græna tó,
sólu
vafin, blómin björt,
brjóstið
fyllist gleði ört.
Viðlag:
:/:Drottinn
minn, Drottinn minn,
dásemd
þína ætíð finn:/:
Er ég
heyri leikið lag,
ljúfa
söngva, góðan brag,
fléttað
saman fagurt mál
færist
ró í mína sál.
Drottinn
minn.............
Þegar
eitthvað út af ber,
angur
sest að hjarta þér,
líttu'
á allt sem Guð þér gaf,
gróður,
stjörnur, jörð og haf.
Drottinn
minn.............
Sumar,
vetur, vor og haust
vakir
Drottinn, endalaust.
Ef þú
réttir honum hönd
hratt
þig ber að gæfuströnd.
Drottinn
minn.............
Margrét Ólafsdóttir
Trúin
gefur traust og hald,
trega'
og sorgum eyðir.
Drottins
himna viturt vald
veginn
lífsins greiðir.
Vonin
getur sköpum skipt
skatna'
í lífi ströngu,
hefur
margra hjörtum lyft
heims
á þrautagöngu.
Kærleikurinn
klýfur fjöll,
kulda'
úr sálum bræðir.
Betri'
ef hann við ættum öll
yrðu
lífsins þræðir.
Margrét Ólafsdóttir
Ég leita bíð og bið og vaki,
í bæn ég öðlast kraft frá þér.
Í hlýju vinar handartaki
þitt hjarta finn ég orna mér.
Ég leita styrks í ljósi þínu,
ég leita' og finn þar athvarf mitt
og fagna, Drottinn, frelsi mínu
og finn að ég er barnið þitt.
Pétur Sigurðsson
Arídú
arídúradei,
arídú
arídáa.
Sem
kóngur ríkti hann
meður
sóma’ og sann
eitt
sumar á landinu bláa.
Sögu
við ætlum að segja í kvöld
um
sæfarann Jörund hinn knáa.
Sem
kóngur ríkti hann
meður
sóma og sann
eitt
sumar á landinu bláa.
Í
Danmörku fæddist og ólst hann upp,
en
engan hlaut hann þar frama.
Sú
kotungaþjóð með sín kúastóð
og
kokhljóð var honum til ama.
Arídú
arídúradei......
Á
briggskipi ungur til Englands hann hélt,
og
ölduna fagnandi steig hann,
því
þrek í honum bjó og í saltan sjó
af
sérstakri ánægju meig Hann.
Á
kuggana marga hann munstraði sig,
og
mörg urðu' hans ævintýri.
Hann
kunni bráðum á allt sem kunna þarf á:
kompás,
segl og stýri.
Arídú
arídúradei......
Og
loks varð hann kaptein með korða og hatt
á
kaupfari glæstu og nýju.
Um
höfin stór og breið nú lá hans leið
frá
London til Ástarallalíu.
Já,
fjöldamargt vann hann til frægðar sér,
en
frægust varð Jörundar saga,
er
hann komst á norðurslóð í kynni við þjóð
sem
þar kúrði með galtóma maga.
Arídú
arídúradei........
Jónas Árnason
Táp og
fjör og frískir menn
finnast
hér á landi enn,
þéttir
á velli og þéttir í lund,
þrautgóðir
á raunastund.
Djúp
og blá blíðum hjá
brosa
drósum hvarmaljós.
Norðurstranda
stuðlaberg
stendur
enn á gömlum merg.
Aldnar
róma raddir þar,
reika
svipir fornaldar
hljótt
um láð og svalan sæ,
sefur
hetja' á hverjum bæ.
Því er
úr doðadúr,
drengir,
mál að hrífa sál,
feðra
vorra' og feta' í spor
fyrr
en lífs er gengið vor.
Grímur Thomsen
Álfheiður
Björk
Álfheiður Björk,
ég elska þig,
hvað sem þú kannt
að segja við því.
Ég veit annar sveinn
ást þína fær.
Hvað get ég gert?
Hvað get ég sagt?
Álfheiður Björk,
við erum eitt.
Ást okkar grandað
aldrei fær neitt.
Þú mátt ekki láta þennan dóna,
þennan fylliraft og róna,
glepja þig.
Þú mátt ekki falla í hans hendur,
oft hann völtum fótum stendur.
Ó, hlustaðu á mig
því ég elska þig, Álfheiður Björk.
Álfheiður Björk,
ég elska þig.
Líf mitt er einskis
virði án þín.
Eyjólfur Kristjánsson
Á sjó
Á
sjó þeir sóttu fyrr
og
sigldu' um höfin blá.
Þeir
eru fræknir fiskimenn
og
fást við úfinn sjá.
Milli
hafna' um heiminn
þeir
halda sína leið.
Á
sjó þeir sækja enn
og
sigla' um höfin breið.
Fræknir
sjómenn fyrrum komu'
að
frjálsri Íslands strönd.
þeir
héðan sigldu' um höfin djúp
og
herjuðu' á ókunn lönd.
En
síðan margir sægarpar
siglt
hafa landi frá,
bátar
þeirra borist hafa
bylgjum
sjávar á.
Á
sjó.......
Þeir
staðið hafa' í stormi
og
stórsjó dag og nótt
móti
bylgjum frosts og fanna
fast
þeir hafa sótt.
Er
skipið öslar öldurnar
þá
ólgar þeirra blóð.
þeir
eru sannir sjómenn
til
sóma okkar þjóð
Á
sjó...........
Þeir
sífellt fara' um sjávarleið
og
sigla varningi' heim.
fiskinn
góða fær' á land
við
fögnum öllum þeim.
Þeir
lifa djarft á landi' og sjó
í leik
og hverri þraut.
þeir
eru hafsins hetjur
þeim
heiður falli' í skaut.
Á
sjó.........
Innst
í hjarta,
ástin
bjarta,
er að
starta mér,
það er
þessi eina,
ástin
sanna hreina,
sem
aldrei kann að leyna sér.
Blóðið
er á tampi,
bruni
sem í hampi
blossandi
lampi inn í mér.
Brosið
hennar brosið,
beggja
vara flosið,
ærir
mig á einhvern veg.
Stilltu
þig nú strengur,
stattu
þig nú drengur,
þarna
er hún svo ung og yndisleg.
Innst
í hjarta,
ástin
bjarta,
er að
starta mér,
sjáðu
þessa lokka,
allan
þennan þokka,
það er
sjokk ef illa fer,
steinar
allir nikka,
stjörnuaugun
blikka,
stelpan
kvikk og létt á brún.
það er
þessi eina,
þú
veist hvað ég meina,
það má
reyna,
það má
reyna,
það má
reyna
segir
hún.
Ási í Bæ
Enn þá
er fagurt til fjalla
sem
forðum í Eyvindar tíð,
þegar
sig hjúfraði Halla
að
hjarta hans, viðkvæm og blíð.
Þegar
um fjöllin þau fóru
sem
friðlausir útlagar þá
ást
sinni eiða þau sóru
sem
öræfin hlustuðu á.
Skiptust
á skammdegishríðir,
skuggaleg
haustkvöld og löng
og
sóldagar, sælir og blíðir,
með
seiðandi vorfuglasöng.
Um
auðnina kvöldgolan andar
ilmi
frá horfinni tíð.
Geyma
þar sólgullnir sandar
sagnir
um örlagahríð.
Árni úr Eyjum
Ég
negli og saga
og
smíða mér bát
og
síðan á sjóinn
ég
sigli með gát.
Og
báturinn vaggar
og
veltist um sæ.
Ég
fjörugum fiskum
með
færinu næ.
Birgir
Sigurðsson
Þegar fjöllin fimbulhá
fylla brjóst þitt heitri þrá
leika skal ég langspil á,
það mun þinn hugann hugga.
Bíum, bíum,
bambaló,
bambaló og
dillidillidó.
Vini mínum vagga ég
í ró
en úti bíður andlit
á glugga.
Þegar veður geysa grimm,
grúfir yfir hríðin dimm,
kveiki ég á kertum fimm,
burt flæmi skammdegis skugga.
Bíum, bíum, bambaló........
Ef þér sultur sverfur að
sauðakjöt ég hegg í spað
fljótt svo standi full með það
tunna hver, dallur og dugga.
Bíum, bíum, bambaló.......
Ef þig langar eitthvert sinn
ögn að smakka góðfiskinn
fram ég sendi flotann minn;
skínandi skútur og kugga.
Bíum, bíum, bambaló........
Hjá mér bæði hlíf og skjól
hafa skaltu' ef illskufól
flærðir með um foldarból
læðast og launráð brugga.
Bíum, bíum, bambaló........
Jónas Árnason
Vor við sæinn
Bjartar vonir vakna
í vorsins ljúfa blæ.
Bjarmar fyrir björgum,
við bláan sæ.
Fagur fuglasöngur
nú fyllir loftin blá,
brjóstin ungu bifast
af blíðri þrá.
Í æðum ólgar blóð
í aftansólarblóð,
ég heyri mildan hörpuslátt.
Ég heyri huldumál,
er heillar mína sál,
við hafið svalt og safírblátt.
Komdu vina kæra,
ó, komdu út með sjó.
Bylgjur klettinn kyssa,
í kvöldsins ró.
Viltu með mér vaka,
þú veist ég elska þig,
Komdu vina kæra
og kysstu mig.
Árni úr Eyjum
Blý og stál, stál og blý,
stefnir allt í voða’ af því,
jörðin undirlögð í drasli.
Dósir, gler! Dóti er
dreift um allar götur hér,
jörðin undirlögð í drasli.
Fuss og svei, fuss og svei,
falleg sjón er þetta ei,
jörðin undirlögð í drasli.
Margrét Ólafsdóttir
Bráðum birta tekur
Bráðum birta tekur,
blessuð sólin vekur
fífu' og stör í flóa
fuglasöng í móa.
Brumið vex á birkihríslunum,
blærinn hefur margt að hvísla um.
Lömbin skoppa létt um tún og börð,
ljósið skín á jörð.
Fönnin fer að hlána,
fjallavötnin blána.
Léttir lækir kliða,
litlu börnin iða.
Brumið sprettur birkihríslum á,
blærinn hefur mörgu' að segja frá.
Börnin leika létt um tún og börð.
Leiftrar sól um jörð.
Bréfið hennar Stínu
Ég skrifa þér með blýant, því blek er ekki til,
og blaðið það er krypplað, og ljósið er að deyja.
En þegar þú færð bréfið, þá veistu hvað ég vil,
og veist að ég er heima, og í náttkjól meira að segja.
Ég svík þig ekki vinur og sendi þetta bréf
til að sýna þér að ég er hvorki hrædd við þig né gleymin.
Til að segja, til að segja, til að segja að ég sef,
undir súðinni að norðan, ég er svo voðalega feimin.
Í guðsbænum þú verður að ganga ósköp hljótt,
og gæta vel að öllu, hvort nokkur fer um veginn.
Læðstu inn um hliðið þegar líða fer á nótt,
og læðstu upp að húsinu eldhúsdyramegin.
Beint á móti uppgöngunni eru mínar dyr,
elsku vinur hægt,hægt, svo stiginn ekki braki.
Og þó þú hafir aldrei, aldrei farið þetta fyrr,
þá finn ég að þú kemur, og hlusta bíð og vaki.
Gættu að því að strjúka ekki stafnum þínum við,
og stígðu létt til jarðar og mundu hvað ég segi.
Það iðka sjálfsagt margir þennan ævintýrasið,
sem aldrei geta hittst þegar birta fer að degi.
Opnaðu svo hurðina hún er ekki læst,
hægt elsku vinur það er sofið bak við þilið.
Í myrkrinu, í myrkri geta margir draumar ræst,
og mér finnst við líka eiga það skilið.
Ég veit að þú ert góður og gætir vel að þér,
og gengur hægt um dyrnar, farðu helst úr skónum.
Þá er engin hætta, þú mátt trúa mér,
þei, þei, húsið er fullt af gömlum ljónum.
Það grunar engan neitt svona í allra fyrsta sinn,
og engum nema þér skal ég gefa blíðu mína.
Og þó að ég sé feimin, þá veistu vilja minn,
og veist að ég er heima, þín elsku hjartans Stína.
Davíð Stefánsson
Einbúinn
Ég bý í sveit, á sauðfé á beit
og sællegar kýr úti á túni.
Sumarsól heit, senn vermir nú reit
en samt má ég bíða eftir frúnni.
Traktorinn minn, reiðhesturinn,
hundur og dálítið af hænum.
Kraftaverk eitt til oss gæti leitt
hýrlega mey burt úr bænum.
Veturinn er erfiður mér,
svo andskoti fótkaldur stundum.
Ég sæi þig gera eins og mig.
ylja á þér tærnar á hundum.
Þeir segja mér að þeysa af stað,
þær bíði eftir bóndanum vænum.
Ég hef reynt, það veit guð, en það er sko puð
að þræða öll húsin í bænum.
Já ég bý í sveit...
Magnús Eiríksson
Dalakofinn
Vertu hjá mér, Dísa, meðan kvöldsins klukkur hringja
og kaldir stormar næða um skóg og eyðisand;
þá skal ég okkur bæði yfir djúpið dökka syngja
heim í dalinn, þar sem ég ætla að byggja og nema land.
Kysstu mig ...kysstu mig. Þú þekkir dalinn Dísa,
þar sem dvergar búa í steinum, og vofur læðast hljótt
og hörpusláttur berst yfir hjarn og bláa ísa,
og huldufólkið dansar um stjörnubjarta nótt.
Og meðan blómin anga og sorgir okkar sofa
er sælt að vera fátækur, elsku Dísa mín,
og byggja sér í lyngholti lítinn dalakofa
við lindina, sem minnir á bláu augun þín.
Ég elska þig; ég elska þig og dalinn, Dísa
og dalurinn og fjöllin og blómin elska þig.
í Norðri brenna stjörnur, sem veginn okkur vísa,
og vorið kemur bráðum...... Dísa, kysstu mig
Davíð Stefánsson
Elsku vinurinn góði
Nú er úti norðanvindur,
nú er hvítur Esjutindur.
Ef ég ætti úti kindur
myndi ég láta þær allar inn,
elsku besti vinurinn.
:,: Umbarassa, umbarassa,
umbarassassa :,:
Upp er runninn öskudagur,
ákaflega skýr og fagur.
Einn með poka ekki ragur
úti vappar heims um ból,
góðan daginn - gleðileg jól.
:,: Umbarassa, umbarassa,
umbarassassa :,:
Elsku besti stálagrér
heyrirðu hvað ég segi þér -
þú hefur étið úldið smér
og dálítið af snæri,
elsku vinurinn kæri.
:,: Umbarassa, umbarassa,
umbarassassa :,:
Þarna sé ég fé á beit,
ei er því að leyna.
Nú er ég kominn upp í sveit
á rútunni hans Steina.
Skilurðu hvað ég meina?
:,:
Umbarassa, umbarassa,
umbarassassa :,:
Höfði
stingur undir væng,
hleypur nú á snærið.
Hún Gunna liggur undir sæng,
öll nema annað lærið.
Nú er tækifærið.
:,: Umbarassa, umbarassa,
umbarassassa :,:
Ólafur Kristjánsson o.fl.
Þú og þeir
Ég dái Dubussy.
Ég dýrka Tchaikovsky.
Og Einar Ben og Beethoven
og Gunnar Thoroddsen.
Ég tilbið Harold Lloyd.
Ég tilbið Sigmund Freud.
Og John Wayne og Mark Twain
og þig og Michael Caine.
Syngjum öll um Sókrates
sálarinnar Herkúles.
Um alla þá sem allir þrá
og allir dýrka og dá.
Ég syng um Kólumbus.
Og Sólon Islandus.
Og Mendelsohn og Paul og John
og John Paul Sigmarsson.
Syngjum öll um Sókrates
sálarinnar Herkúles.
Um alla þá sem allir þrá
og allir dýrka og dá.
Syngjum öll um Sókrates
sálarinnar Herkúles.
Um þá sem spá.
En einkum þá sem fallnir eru frá.
Sverrir Stormsker
Geng ég fram á gnípu og geigvæna brún,
:,;djúpan lít ég dalinn og dáfögur tún.:,:
Kveður lítil lóa, en leiti gyllir sól,
:,:í hlíðum smalar hóa, en hjarðir renna á ból.:,:
Bær í björtum hvammi mér brosir í mót,
:,:manstu vin þinn, mæra, munblíða snót?:,:
Matthías Jochumsson
Góða veislu gjöra skal
Góða veislu gjöra skal,
þá ég geng í dans,
kveð ég um kóng Pipín
og Ólöfu dóttur hans.
Viðlag:
Stígum fastar á fjöl
Spörum ei vorn skó
Guð mun ráða hvar við dönsum næstu jól.
Dóttir
konungs, vífaval,
væn er
á að sjá.
Svo er
að líta meyjarkinn
sem
renni dreyri' um snjá.
Stígum
fastar á fjöl........
Sé hún
svo væn og þekkileg
sem
þegnar segja frá.
Heyri
menn þá heit mitt,
hennar
skal ég fá.
Eftir færeysku þjóðkvæði
Gunna var í sinni sveit
Gunna var í sinni sveit
saklaus prúð og undirleit,
hláturmild, en helst til feit,
en hvað er að fást um það.
Svo eitt haust kom mærin með
mjólkurbíl um leið og féð,
henni var það hálft um geð,
en hvað er að fást um það.
Svo leigði hún sér kvistherbergi
upp við Óðinstorg
og úti fyrir blasti við
hin syndum spillta borg.
Engum bauð hún upp til sín
og aldrei hafði hún bragðað vín,
horfði bara á heimsins grín,
en hvað er að fást um það.
Haraldur Á Sigurðsson
Gvendur á eyrinni
Hann Gvendur á eyrinni var gamall skútukarl,
sem gulan þorskinn dró,
Hann kaus heldur svitabað en kvennafar og svall,
í koti einn hann bjó.
Og aldrei sást Gvendur gamli eyða nokkru fé,
og aldrei fékk hann frí.
Var daufur að skemmta sér og dansspor aldrei sté,
en dvaldi koti sínu í.
Hann var á eyrinni vikuna alla,
og fór í aðgerð ef að vel gaf.
Og vel hann dugði til að afferma dalla,
þá dag og nótt hann varla svaf.
Hann hafði í kindakofa átján gamlar ær,
og af þeim gleði hlaut.
Af alúð og natni oft hann annaðist um þær,
já, eins og brothætt skraut.
Hann vann á eyrinni …
Hann Gvendur á eyrinni var gæðasál og hrein,
sem göfgi hafði sýnt.
Hann liggur nú örþreyttur og lúin hvílir bein,
og leiði hans er týnt.
Hann vann á eyrinni …
Þorsteinn Eggertsson
Heyr mitt ljúfasta lag
Heyr mitt ljúfasta lag
er ég lék forðum daga
fyrir ljóshærða stúlku sem heillaði mig
þegar ungur ég var.
Það var sumar og sól
og við sátum í lundi,
ég var saklaus sem barn, en hún hló að mér samt
þegar hjarta mitt stundi.
Og þegar strengirnir túlka mitt litla ljóð,
þá leitar hugur minn ætíð á forna slóð,
þá var sumar og sól
og við sátum í lundi,
ég var saklaus sem barn, en hún hló að mér samt
þegar hjarta mitt stundi.
Höf.ókunnur
Híf opp æpti karlinn
inn með trollið inn,
hann er að gera haugasjó
inn með trollið inn.
Og kalli þessu hásetarnir
hlýddu eins og skot
og út á dekkið ruddust þeir
en fóru strax á flot.
Hív
opp æpti............
Siggi
gamli bræðslumaður
stóð og verk sín vann
er hundrað lítra grútarkaggi
hvolfdist yfir hann.
Í eldhúsinu ástandið
var ekki heldur gott
því kokkurinn á hausinn stakkst
í stóran grautarpott.
Og gegnum brotnar rúðurnar
í brúnni aldan óð
svo kallinn alveg klofblautur
í köldum sjónum stóð.
En veðurgnýrinn kæfði loksins
alveg öskur hans
Og trollið sjálft var löngu farið
allt til andskotans.
Jónas Árnason
Hreðavatnsvalsinn
Úti við svalan sæinn
syng ég mín ástarljóð,
dýrlegum dagsins draumum í
dvel ég við forna slóð.
Þú varst minn æsku engill,
ást mín var helguð þér.
Þegar ég hugsa um horfna tíð,
hugur minn reika fer.
Manstu hve gaman,
er sátum við saman
í sumarkvöldsins blæ,
sól var sest við sæ,
svefnhöfgi’ yfir bæ.
Við hörpunnar óma
í hamingjuljóma
þá hjörtu’ okkar börðust ótt,
allt var orðið hljótt,
yfir færðist nótt.
Dreymandi í örmum þér,
alsæll ég gleymdi mér,
unaði fylltist mín sál.
Brostirðu blítt til mín,
blikuðu augu þín
birtu mér huga þíns mál.
Manstu hve gaman,
er sátum við saman
í sumarkvöldsins blæ,
sól var sest við sæ,
svefnhöfgi yfir bæ.
Atli Þormar
Hudson bay
ég byggði mér hús við hafið
og hafið sagði ókey
hér er ég og heiti
hudson bay
í kvöldsins hægláta húmi
heyrði ég bylgjunnar sog
þannig er þessi heimur
það er og
og hjarta mitt fylltist friði
og farmannsins dreymnu ró
ég hugsaði um allt sem ég unni
og þó
í nótt mun ég krókna úr kulda
í kofa við hudsons bay
þú mikli eilífi andi
ókey.
Steinn Steinarr
Húmar að kveldi
Húmar að kveldi, hljóðnar dagsins ys,
hnígur að ægi gullið röðulblys.
Vanga minn strýkur blærinn blíðri hönd,
og báran kveður vögguljóð við fjarðarströnd.
Ég er þreyttur, ég er þreyttur,
og ég þrái svefnsins fró.
Kom, draumanótt, með fangið fullt af friði og ró.
Syngdu mig inn í svefninn ljúfi blær.
Sorgmæddu hjarta er hvíldin jafnan vær.
Draumgyðja ljúfa, ljá mér vinarhönd,
og leið mig um þín töfraglæstu friðarlönd.
Ég er þreyttur, ég er þreyttur,
og ég þrái svefnsins fró.
Kom, draumanótt, með fangið fullt af friði og ró.
Jón frá Ljárskógum
Hríslan og lækurinn
Gott
átt þú hrísla á grænum bala
glöðum
að hlýða lækjarnið.
Þið
megið saman aldur ala
unnast
og sjást og talast við.
Það
slítur aldrei ykkar fundi,
indæl
þig svæfa ljóðin hans.
Vekja
þig æ af blíðum blundi
brennandi
kossar unnustans.
Svo
þegar hnígur sól til fjalla
sveigir
þú niður limarnar,
lætur
á kvöldin laufblað falla
í
lækinn honum til ununar.
Hvíslar
þá lækjar bláa buna,
brosandi
kyssir laufið þitt;
„Þig skal ég ætíð, ætíð muna
ástríka,
blíða hjartað mitt.“
Páll Ólafsson
Hún
systa mín litla á ljósgullið hár
sem
liðast svo mjúkt eins og ull.
Hún
hefur nú lifað í hálft þriðja ár
og hún
á mörg nýstárleg gull.
Hún á
brúðu í kjól og brúðan á stól.
Hún á
bangsa og fallega gæs.
Og
Systa á bók, en þó Systa sé klók
er hún
samt ekki enn orðin læs.
Og
guðslangan daginn hún hoppar og hlær,
og
hlátur er, hvar sem hún fer.
Hún
kyssti mig snöggvast á kinnina í gær
og
klappaði á hökuna á mér.
Mig e
góu vi dig, dú e góu vi mig,
da er
gaman að vea já dér,
hún
sagði og hló, en svo var það nóg,
og hún
sentist í burtu frá mér.
Já,
Systa mín litla er svolítið peð.
En
seinna, hvað verður hún þá?
Það
hefur svo afar-margt ótrúlegt skeð,
að
enginn er fær um að spá.
Kannski
ráðunautsfrú, Kannski ráðherrafrú?
Því
ræður nú framtíðn hljóð.
En
hvert hana ber, og hvar sem hún er
og
hvert sem hún fer, er hún góð.
Stefán Jónsson
Vísur Íslendinga
Hvað er svo glatt sem góðra vina fundur,
er gleðin skín á vonarhýrri brá?
Eins og á vori laufi skrýðist lundur,
lifnar og glæðist hugarkætin þá.
Og meðan þrúgna gullnu tárin glóa
og guðaveigar lífga sálaryl,
þá er það víst, að bestu blómin gróa
í brjóstum, sem að geta fundið til.
Látum því, vinir, vínið andann hressa,
og vonarstundu köllum þennan dag,
og gesti vora biðjum Guð að blessa
og best að snúa öllum þeirra hag.
Látum ei sorg né söknuð vínið blanda,
þó senn í vinahópinn komi skörð,
en óskum heilla og heiðurs hverjum landa,
sem heilsar aftur vorri fósturjörð.
Já, heill og heiður, Halldór okkar góður!
Þú hjartans bestu óskum kvaddur sért,
því þú ert vinur vorrar gömlu móður
og vilt ei sjá, að henni neitt sé gert.
Gakktu með karlmannshug að ströngu starfi,
studdur við dug og lagasverðið bjart,
og miðla þrátt af þinnar móður arfi
þeim, sem að glata sínum bróðurpart.
Og heill og heiður, hinir landar góðu,
sem hólmann gamla farið nú að sjá,
þar sem að vorar vöggur áður stóðu
og vinarorðið fyrst á tungu lá.
Hamingjan veiti voru fósturláði,
svo verði mörgum deyfðarvana breytt,
allan þann styrk af ykkar beggja ráði,
sem alúð, fjör og kraftar geta veitt.
Það er svo tæpt að trúa heimsins glaumi,
því táradöggvar falla stundum skjótt,
og vinir berast burt á tímans straumi,
og blómin fölna á einni hélunótt. -
Því er oss bezt að forðast raup og reiði
og rjúfa hvergi tryggð né vinarkoss,
en ef við sjáum sólskinsblett í heiði
að setjast allir þar og gleðja oss.
Látum því, vinir, vínið andann hressa
og vonarstundu köllum þennan dag,
og gesti vora biðjum guð að blessa
og best að snúa öllum þeirra hag.
Því meðan þrúgna gullnu tárin glóa
og guðaveigar lífga sálaryl,
þá er það víst, að bestu blómin gróa
í brjóstum, sem að geta fundið til.
Jónas Hallgrímsson
Ræningjarnir leita
Hvar er húfan mín? Hvar er hempan mín?
Hvar er falska, gamla, fjögra gata flautan mín?
Hvar er úrið mitt? Hvar er þetta og hitt?
Hvar er bláa skyrtan, trefilinn og beltið mitt?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Sérðu þvottaskál? Sérðu þráð og nál?
Sérðu hnífinn, sérðu diskinn og mitt drykkjarmál?
Sérðu pottana og seglgarnsspottana?
Sérðu heftið sem ég las um hottintottana?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Sérðu töskuna? Sérðu flöskuna?
Sérðu eldinn, sérðu reykinn, sérðu öskuna?
Hvar er peysan blá? Hvar er pyngjan smá?
Hvar er flísin sem ég stakk í mín stórutá?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Hvar er hárgreiðan? Hvar er eldspýtan?
Hvar er Kasper, hvar er Jesper, hvar er Jónatan?
Þetta er ljótt að sjá, alltaf leita má.
Hvar er kertið sem við erfðum henni ömmu frá?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Thorbjörn Egner – Kristján frá Djúpalæk
Bolludagur, bolludagur,
býsna glanna gaman þá.
Snemma á fætur til að flengja
og feikistóra bollu fá.
Bolludagur, bolludagur,
bollu- bolludagur.
Sprengidagur, sprengidagur,
stóran skammt víst borða á.
Margir stynja allt of saddir
af saltkjöti og baunum þá.
Sprengidagur, sprengidagur,
sprengi- sprengidagur.
Öskudagur, öskudagur,
ýmsu klæðast börnin þá.
Keppast við að koma poka
karl og kerlu aftan á.
Öskudagur, öskudagur,
ösku- öskudagur.
Í Hallormsstaðaskógi
Í Hallormsstaðaskógi
er angan engu lík.
Og dögg á grasi glóir
sem gull í Atlavík.
Og fljótsins svanir sveipast
í sólarlagsins eld.
Og hlæjandi, syngjandi,
frelsinu fagnandi,
fylgdumst við burtu það kveld.
Úr Hallormsstaðaskógi
ber angan enn í dag.
Og síðan hefur sungið
í sál mér þetta lag.
Því okkar liðna ótta
var engri nóttu lík.
Og ennþá hún lifir
í minningu minni
sú mynd úr Atlavík.
Kristján frá Djúpalæk
Í sól og sumaryl
Í sól og sumaryl, ég sat einn fagran dag.
Í sól og sumaryl, ég samdi þetta lag.
Fuglarnir sungu og lítil falleg hjón,
flugu um loftin blá, hve það var fögur sjón.
Í sól og sumaryl sér léku lítil börn,
ljúft við litla tjörn.
Í sól og sumaryl, ég sat og horfði á,
hreykna þrastamóður mata unga sína smá.
Faðirinn stoltur, hann stóð þar sperrtur hjá,
og fagurt söng svo fyllti hjartað frið.
Í sól og sumaryl sér léku lítil börn,
ljúft við litla tjörn.
Í sól og sumaryl, ég samdi þetta lag,
hve fagurt var þann dag.
Gylfi Ægisson
Ísland farsælda Frón
(brot)
Ísland, farsælda frón
og hagsælda hrímhvíta móðir,
hvar er þín fornaldar frægð,
frelsið og manndáðin best?
Allt er í heiminum hverfult,
og stund þíns fegursta frama
lýsir sem leiftur um nótt
langt fram á horfinni öld.
Landið var fagurt og frítt
og fannhvítir jöklanna tindar,
himinninn heiður og blár,
hafið var skínandi bjart.
Þá komu feðurnir frægu
og frjálsræðis hetjurnar góðu
austan um hyldýpis haf
hingað í sælunnar reit.
Reistu sér byggðir og bú
í blómguðu dalanna skauti,
ukust að íþrótt og frægð,
undu svo glaðir við sitt.
Jónas Hallgrímsson
Ja, þessi Emil
Hlustið, góðu vinir, nú skal segja ykkur sögu,
söguna um strákinn sem stundum illa lét,
honum líkt var barn ei neitt í bláum Smálandsdölum,
bærinn var í Hlynskógarsókn og Kattholt hét.
Já, upp á líku ekki þar
neinn annar strákur fann,
því engum líkur Emil var,
og Emil það hét hann.
Hlustið, góðu vinir, nú skal sögu um það segja
sem hann Emil gerði einn fagran dag í maí,
uppí Kattholts flaggstöng hann hífði systursína
svo hún gæti dinglað í vorsins milda blæ.
Já, þvílíkt ógnar uppistand,
þó Ídu væri dátt,
þar sveif hún yfir sjó og land
og svona líka hátt.
Nú skal ykkur segja hvernig okkar væni vinur
var til læknis fluttur, já það var afleitt mál,
vegna þess að eyrun voru allt of stór á honum
er hann setti höfuðið niðrí súpuskál.
Ef súpuskál finnst aðeins ein
er alltaf von á því
að boðið sé að börn ei nein
þar búa megi í.
Hlustið, góðu vinir, nú skal segja um það sögu
sem hann Emil gerði við kirsuberin fín,
já, hann skrapp á fyllerí og fyllti líka grísinn
og fullir voru báðir tveir alveg eins og svín.
Já, óþekkt hans var ógnarstór,
en eftir daginn þann
sem betur fer hann batna fór
og bindindisheit vann.
Einnig, góðu vinir, skal ég segja ykkur sögu,
sorglega að vísu, um uppákomu þá
þegar Emil rottu í gildru vildi ginna
en ginnti í staðinn pabba síns vinstri stórutá.
Og bætti heldur betur um
svo blóðið flaut um kinn,
þann dag úr sláturdallinum
hann demdi á pabba sinn.
Astrid Lindgren
Kátir voru karlar
Kátir voru karlar
á kútter Haraldi
til fiskiveiða fóru
frá Akranesi.
Og allir komu þeir aftur
og enginn þeirra dó.
Af ánægju út að eyrum
hver einasta kerling hló.
Geir Sigurðsson
Kvöldljóð
Sofðu litla barnið mitt og láttu vel þig dreyma.
Þá líður hugur þinn um undraheima.
Þar gerast ýmsir hlutir sem er gaman að
og gætu ei hér í heimi átt sér stað.
En þegar höfgi svefnsins sígur á,
nýr heimur opnast fagurt er að sjá.
Ólafur Gaukur
Ég er
hýr og ég er rjóð,
Jón er
kominn heim.
Ég er
glöð og ég er góð,
Jón er
kominn heim
Kvíði
mæða og angist er,
aftur
vikið burt frá mér
því
Jón er kominn heim.
Vorkvöld
eitt þá fór hann Jón í fússi burt,
föl og
hnýpin eftir sat ég hér.
En
brennheit var mín þrá og býsn ég eftir sá
og
brosið hvarf af andlitinu' á mér.
Ég er
hýr og ég er rjóð.......
Loks í
gær var drepið létt á dyr hjá mér,
Drottinn
minn, og úti stóð hann Jón.
Þó
víða færir þú, þú varla fyndir nú
í
veröldinni lukkulegri hjón.
Ég er
hýr og ég er rjóð.......
Höf. ókunnur
Hvern
þekkirðu í Flóanum kaldari karl
en
hann Kalla-Kalla-Kalla-Kalla á Hóli
Og
hver finnst þér æstari í kvenfólk og svall
en
hann Kalli-Kalli-Kalli Kalli á Hóli
Hann
syngur og drekkur og dansar og hlær,
og
dreymandi' hann þráir hver einasta mær
Því
enginn á landinu' er konum eins kær
og
hann Kalli, (hvaða Kalli), hann Kalli (hvaða Kalli)
hann
Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli.
Í
Reykjavík kom hann með karakúlpest
hann
Kalli-Kalli-Kalli-Kalli á Hóli
Við
kvenfólk og vínföng hann kunni sig best
hann
Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Hann
drakk upp sitt beisli, sinn hnakk og sinn hest
og
hafnaði' í tugthúsinu fyrir rest
Uns
loksins að Kúfótur kvaddi sinn gest
hann
Kalla, (hvaða Kalla), nú hann Kalla (hvaða Kalla)
hann
Kalla, Kalla, Kalla, Kalla á Hóli.
Í
borginni tolldi' ekki karlinn um kjurt
hann
Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Með
kassabíl austur hann kom sér á burt
hann
Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Á
heiðinni gerði hann gaddhörku' og snjó
svo
ganga varð Kalli, uns af honum dró
Og
kempan varð úti í Kömbum og dó
hann
Kalli (hvaða Kalli) nú hann Kalli, (hvaða Kalli),
hann
Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli.
Svo
kom hann til himna og knúði á dyr
hann
Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli
Þá
kíkir út Pétur og komumann spyr
hann
Kalla, Kalla, Kalla, Kalla á Hóli
um heiti
og passa með kurt og með pí
svo
hristir hann kollinn og klórar sitt strý
tja,
Kalli (já Kalli) hm,Kalli (já Kalli)
nú
hann Kalli, Kalli, Kalli, Kalli á Hóli.
Bjarni Guðmundsson
Máninn hátt á himni skín
hrímfölur
og grár.
Líf og
tími líður
og
liðið er nú ár.
Bregðum
blysum á loft,
bleika
lýsum grund.
Glottir
tungl og hrín við hrönn
og
hratt flýr stund.
Kyndla
vora hefjum hátt,
horfið
kveðjum ár.
Dátt
við dansinn stígum,
dunar
ísinn grár.
Bregðum
blysum............
Nú er
veður næsta frítt,
nóttin
er svo blíð.
Blaktir
blys í vindi,
blaktir
líf í tíð.
Bregðum
blysum.............
Komi
hver sem koma vill!
Komdu nýja ár.
Dönsum
dátt á svelli,
dunar
ísinn blár.
Bregðum
blysum........
Jón Ólafsson
Komdu
í kvöld út í kofann til mín
þegar
sólin er sest og máninn skín.
Komdu
þá ein því að kvöldið er hljótt
og
blómin öll sofa sætt og rótt.
Við
skulum vera hér heima
og
vaka og dreyma
vefur
nóttin örmum hlíð og dal.
Komdu
í kvöld úr í kofann til mín
þegar
sólin er sest og máninn skín.
Jón Sigurðsson
Þegar
ég var lítil var ég voða feimin oft
og
væri einhver ókunnugur skaust ég upp á loft.
En ef
að ég var úti þegar gest að garði bar
ég
geystist upp á hlöðuburst og settist niður þar.
Komdu
niður kvað hún amma,
komdu
niður sögðu pappi og mamma.
Komdu
niður, komdu niður,
komdu
niður sögðu öll í kór.
Svo
stækkaði ég meira og þá varð ég voða kát
veslings
pabba og mömmu oft setti hreint í mát.
Ég klifraði
og hentist yfir hvað sem fyrir var
ég
hoppaði upp á skólaþak og settist niður þar.
Komdu
niður.........
En
seinna verð ég stærri og það verður gaman þá
og
víst er það að margt þið fáið þá til mín að sjá.
Þá
ætla ég nú upp í tunglið strax að fá mér far
og
finna karlinn skrítna sem að á víst heima þar.
Komdu
niður kveður amma.
Komdu niður segja pabbi' og mamma.
Komdu niður, komdu niður,
komdu
niður syngja öll í kór.
Jón Sigurðsson
Landleguvalsinn
Forðum var verandi á vertíð í eyjunum
víst er það svona enn.
Þarna var indælis úrval af meyjunum
og álitlegir menn.
Alltaf í landlegum liðu fljótt næturnar
við leiki, söng og skál.
Þar Adamssynirnir og Evudæturnar
áttu sín leyndarmál.
Þá var nú gleði og geislandi hlátur
sem bergmálar enn.
Þá voru sorgir og saknaðargrátur
sem bergmálar enn.
Ánægðir til hafs úr höfn fórum við
gleymnir á meyjanna nöfn vorum við
hlátur og grátur í huganum bergmálar enn.
Sjómönnum
þótti á Siglufjörð farandi
síldinni landað var.
Ekki er spurningum öllum svarandi
um það, sem gerðist þar.
Þær voru indælar andvökunæturnar
uppi' í Hvanneyrarskál.
Þar Adamssynirnir og Evudæturnar
áttu sín leyndarmál.
Þá var
nú gleði og geislandi hlátur
sem bergmálar enn.
Þá voru sorgir og saknaðargrátur
sem bergmálar enn.
Ánægðir til hafs úr höfn fórum við
gleymnir á meyjanna nöfn vorum við
hlátur og grátur í huganum bergmálar enn.
Númi Þorbergsson
Ó,
vertu sæll ég kveð þig kæri vinur
klökk
af þrá ég bið þig gleymdu mér.
Vertu
sæll við sjáumst aldrei aldrei á ný
því
ást mín er horfin með þér.
Ég
aldrei framar elska mun neinn annan
eilífð
þrá í huga mínum er.
Ó
vertu sæll um eilífð elsku vinur
og ást
mín er horfin með þér.
Þegar
sól er sest á bak við fjöllin
sérhvert
kvöld þá hugsa ég til þín.
Minningin
hún lifir þó að annað hverfi mér allt
það
eina er huggunin mín.
Kveðju
mína kvöldsólin þér færi
kossinn
minn í geislum hennar er.
Ó
vertu sæll um eilífð elsku vinur
og ást
mín er horfin með þér.
Höf. ókunnur
Ljósbrá
Ljósbrá, þá var sífellt sumar,
og sól í hjarta; þú komst til mín.
Ennþá fyllist sál mín sælu
er sit ég þögull og minnist þín.
Þinn ástarbikar þú barst mér fullan
í botn ég drakk hann sem gullið vín.
Ljósbrá, meðan blómin anga,
með bljúgu hjarta ég minnist þín.
Ágúst
Böðvarsson
Lóa litla á
Brú
Lóa litla á Brú hún var laglegt fljóð,
svo ung og glöð og æskurjóð,
vildi fá sér vænan mann
og vera alltaf svo blíð og góð við hann.
Og eitt sumarkvöld ók Sveinn í hlað
á litlum bíl og Lóu bað
að aka með sér upp í sveit.
Þá varð hún feimin og rjóð og undirleit.
Og síðan saga þeirra varð sögu margra lík.
Þau áttu börn og buru og þau búa í Reykjavík.
Hann vinnur eins og hestur og hún hefur sjaldan frí,
því Lóa þarf að fá sér fötin ný.
Lóa litla á Brú hún er lagleg enn
og hýr á brá og heillar menn,
ergir oft sinn eiginmann,
því hún er alltaf svo blíð við aðra en hann.
Jón Sigurðsson
Ef
værir þú á leið til Ítalíu
og
ætlaðir að hitta sæta píu.
Þá
renndu við í Rómarstræti tíu
og
reyndu að hringja og sjá til hvernig fer.
Því
þar býr undur fögur yngismeyja
sem
allir vilja lifa hjá og deyja.
En
ekki skal ég núna um það segja
hve
eftirlát hún mundi verða þér.
Marina
Marina Marina
hún
elskar þá alla jafn heitt.
Marina
Marina Marina
og
enginn samt getur hana veitt.
Þið
farið kannski út að keyra
í
kelerí og fleira.
En ef
þú minnist svo á meira
hún
mælir nei nei nei.
Ef
koss þú um þig kærir
með
kossum hún þig ærir.
En ef
bónorð fram þú færir
hún
fussar nei nei nei.
„Þéttir“
Mánaljóð
Máninn fullur fer um geiminn
fagrar langar nætur.
Er hann kannski að hæða heiminn
hrjáðan sér við fætur?
Fullur oft hann er
það er ekki fallegt, ónei,
það er ljótt
að flækjast hér, og flakka þar
á fylliríi’ um nætur.
Jón Óskar
Minning um
mann
Nú ætla ég að syngja ykkur lítið fallegt ljóð
um ljúfan dreng, sem fallinn er nú frá,
um dreng sem átti sorgir en ávallt samt þó stóð
sperrtur þó að sitthvað gengi á.
Í kofaskrifli bjó hann, sem lítinn veitti yl,
svo andvaka á nóttum oft hann lá.
Þá Portúgal hann teygaði, það gerði ekkert til,
það tókst með honum yl í sig að fá.
Viðlag:
Þið þekktuð þennan mann,
þið alloft sáuð hann,
drykkjuskap til frægðar sér hann vann.
Börnum
var hann góður, en sum þó hræddust hann,
hæddu hann og gerðu að honum gys.
Þau þekktu ei litlu greyin þennan mæta mann,
já, margt er það sem börnin fara á mis.
Þið
þekktuð............
Munið
þið að dæma ei eftir útlitinu menn,
en ýmsum yfir þessa hluti sést.
Því til er það að flagð er undir fögru skinni enn
en fegurðin að innan þykir best.
Þið
þekktuð.............
Nú ljóðið
er á enda um þennan sómasvein,
sem að þráði brennivín og sæ.
Hann liggur nú á kistubotni og lúin hvílir bein,
í kirkjugarði í Vestmannaeyjabæ.
Þið
þekktuð...........
Gylfi Ægisson
Nú er glatt í hverjum hól,
hátt nú allir kveði.
Hinstu nótt um heilög jól
höldum álfagleði.
Viðlag:
Fagurt er rökkrið
við ramman vætta
söng.
:/: Syngjum dátt og
dönsum
því nóttin er svo
löng. :/:
Kátir ljúflings kveðum lag,
kveðum Draumbót snjalla,
kveðum glaðir Gýgjarslag,
glatt er nú á hjalla.
Fagurt er rökkrið...........
Veit ég Faldafeykir er
fáránlegur slagur
og hann þreyta ætlum vér
áður en rennur dagur.
Fagurt er rökkrið............
Síðast reynum Rammaslag.
Rökkva látum betur.
Það hið feiknum fyllta lag
fjörgað dansinn getur.
Fagurt er rökkrið............
Sæmundur Eyjólfsson
Nú liggur vel á mér
Viðlag:
:/:Nú liggur vel á mér, nú liggur vel á mér.
Gott er að vera léttur í lund,
lofa skal hverja ánægjustund.:/:
Stína
var lítil stúlka í sveit,
stækkaði óðum blómleg og heit,
Hún fór að vinna, var margt að gera,
lærði að spinna, látum það vera.
Svo var hún úti sumar og haust,
svona var lífið stritendalaust.
Samt gat hún Stína söngvana sína
sungið
með hárri raust.
Gaman fannst
Stínu’ að glettast við pilt,
gaf hún þeim auga, var oftast stillt.
Svo sá hún Stjána, það vakti þrána,
hann kom á Grána út yfir ána.
Sæl var hún Stína saklaus og hraust,
svo fór hann burtu koldimmt um haust.
Samt gat hún Stína söngvana sína
sungið
með hárri raust.
Nú er
hún Stína gömul og grá,
getur þó skemmt sér dansleikjum á,
situr hún róleg horfir á hina
hreyfast í takt við dansmúsíkina.
Alltaf er Stína ánægð og hraust,
aldrei finnst henni neitt tilgangslaust.
Enn getur Stína söngvana sína
sungið með hárri
raust.
Númi
Þorbergsson
Ó borg, mín borg
(brot)
Ó borg, mín borg, ég lofa ljóst þín stræti,
þín lágu hús og allt sem fyrir ber.
Og þótt svo tárið oft minn vanga væti
er von mín einatt, einatt bundin þér.
Og
hversu sem að aðrir í þig narta,
þig, eðla borg, sem forðum prýddir mig.
Svo blítt, svo blítt sem barnsins unga hjarta
er brjóst mitt fullt af minningum um þig.
Um síð, um síð ég kem og krýp þér aumur
og kyssi jafnvel hörðu strætin þín.
Því af þér fæddist lífs míns ljósi draumur,
eitt lítið barn og það var ástin mín.
Vilhjálmur frá Skáholti
Ó, María, mig langar heim
Hann sigldi út um höfin blá í sautján ár
og sjómennsku kunni hann upp á hár.
Hann saknaði alla tíð stúlkunnar
og mynd hennar stöðugt í hjarta hann bar.
Viðlag:
Ó, María, mig langar heim,
ó, María, mig langar heim,
því heima vil ég helst vera
ó, María hjá þér.
Í
höfnum var hann hrókur mikils fagnaðar
hann heillaði þar allar stúlkurnar.
En aldrei hann meyjarnar augum leit,
það átti ekki við hann að rjúfa sín heit.
Svo
kom að því hann vildi halda heim á leið,
til hennar, sem sat þar og beið og beið.
Hann hætti til sjós tók sinn hatt og staf
og heimleiðis sigldi um ólgandi haf.
En
fleyið bar hann aldrei heim að fjarðarströnd.
Hann ferðast ei meira um ókunn lönd.
En María bíður og bíður enn,
hún bíður og vonar hann komi nú senn.
Ólafur Gaukur
Óðurinn um árans kjóann hann Jóhann
Ég eignaðist fádæma úrillan mann
og ætti því sjálfsagt að skilja við hann.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Hann heldur að guð hafi af gæsku við mig
mér gefið það hlutverk að að stjana við sig.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Og ég þarf að kveikja hans kvöldpípu í,
því kannske hann gæti sig ofreynt á því.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Og kjöt vill hann ólmur fá á sinn disk
en ef hann fær kjöt, já þá heimtar hann fisk.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Ég giftist um sumar í sólgulum kjól.
Hann seldi þann kjól fyrir viskí og rjól.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Hann tjáði mér ást sína af eldmóði fyrst,
en eilífð er síðan hann hefur mig kysst.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Hann sefur með æðarsæng ofan á sér,
en einlægt hann rænir samt teppinu af mér.
En ég elsk'ann Jóhann, árans kjóann,
jafnvel þó hann sé eins og hann er.
Jónas Árnason
Ofboðslega frægur
Hann er einn af þessum stóru,
sem í menntaskólann fóru
og sneru þaðan valinkunnir andans menn.
Ég sá hann endur fyrir löngu,
í miðri Keflavíkurgöngu,
hann þótti helst til róttækur og þykir enn.
Viðlag:
Já hann er, enginn venjulegur maður,
og hann býr, í næsta nágrenni við mig,
og hann er alveg ofboðslega frægur,
hann tók í höndina á mér, heilsaði mér
og sagði: „Komdu sæll og blessaður“
(ég fór gjörsamlega í hnút)
Hann sagði: „Komdu sæll og blessaður“
(ég hélt ég myndi fríka út)
Hann
hefur samið fullt af ljóðum,
alveg ofboðslega góðum,
sem fjalla aðallega um sálarlíf þíns innri manns.
Þau er ekki af þessum heimi,
þar sem skáldið er á sveimi
miðja vegu milli malbiksins og regnbogans.
Já
hann er enginn venjulegur maður...
Við
ræddum saman heima og geima,
ég hélt mig hlyti að vera að dreyma
(en ég var örugglega vakandi).
Mér fannst hann vera anzi bráður,
hann spurði hvort ég væri fjáður
og hvort ég væri allsgáður og akandi.
Já
hann er enginn venjulegur maður...
Stuðmenn
Pálína og saumamaskínan
Það var einu sinni kerling
og hún hét Pálína,
Pálína-na-na, Pála, Pála, Pálína
það eina sem hún átti var saumamaskína,
maskína-na-na, sauma, saumamaskína.
Og kerlingin var lofuð
og hann hét Jósafat,
Jósafat-fat-fat, Jósa, Jósa, Jósafat.
En hann var voða heimskur og hún var apparat,
apparat-rat-rat, appa, appa, apparat.
Hann átti gamlan kútter
og hann hét Gamli Lars,
Gamli Lars, Lars, Lars. Gamli, Gamli, Gamli Lars.
Hann erfði hann frá mútter og hún var voða skass,
voða skass, skass, skass, voða, voða, voða skass.
Svo hripaði hann línu
til hennar Pálínu,
Pálínu-nu-nu, Pálu, Pálu, Pálínu.
Og bauð henni út á Lars með sína saumamaskínu,
maskínu-nu-nu, sauma-saumamaskínu.
Svo sigldu þau í blússi
út á hið bláa haf,
bláa haf, haf, haf, bláa bláa haf.
Svo rákust þau á blindsker og allt ætlaði í kaf,
allt í kaf, kaf, kaf, allt í bóla, bóla kaf.
Og Jósafat hann æpti:
Við höfum okkur fest
höfum fest, fest, fest, höfum, höfum okkur fest.
Ég held ég verði að kasta minni balla, balla lest,
ballalest-lest-lest, balla, balla, ballalest.
Það fyrsta sem hann kastaði
var saumamaskína,
maskína-na-na, sauma, saumamaskína.
Á eftir fór í hafið hans kæra Pálína,
Pálína-na-na, Pála, Pála, Pálína.
Nú reikar hann um og syrgir
sína góðu kærustu,
kærustu-stu-stu, sína kæru kerlingu
sem situr niðri á hafsbotni og snýr saumamaskínu
maskínu-nu-nu, sauma, saumamaskínu.
Gunnar Ásgeirsson
og Sveinn Björnsson
Piparkökusöngur
Þegar piparkökur bakast
kökugerðarmaður tekur
fyrst af öllu steikarpottinn
og eitt kíló margarín.
Bræðið yfir eldi smjörið
er það næsta sem hann gjörir
er að hræra kóló sykurs
saman við það, heillin mín.
Þegar öllu þessu er lokið
takast átta eggjarauður
maður þær og kíló hveitis
hrærir og í potti vel.
Síðan á að setja í þetta
eina litla teskeið pipar
svo er þá að hnoða deigið
og breiða það svo út á fjöl.
Thorbjörn Egner –
Kristján frá Djúpalæk
Rósin
Undir háu hamrabelti
höfði drúpir lítil rós,
þráir lífsins vængja víddir,
vorsins yl og sólarljós.
Ég held ég skynji hug þinn allan,
hjartasláttinn rósin mín,
er kristallstærir daggardropar
drjúpa milt á blöðin þín.
Æsku minnar leiðir lágu
lengi vel um þennan stað.
Krjúpa niður, kyssa blómið,
hversu dýrðlegt fannst mér það.
Finna hjá þér ást og unað
yndislega rósin mín.
Eitt er það sem aldrei gleymist,
aldrei það er minning þín.
Guðmundur Halldórsson
Ó nema ég
Oft á
vorin haldin eru héraðsmót
í
hópum sækja þangað bæði sveinn og snót.
Og
allir skemmta sé á einhvern veg
ó nema
ég.
Þeir
eiga allir kærustur sem kyssa þá
og
klappa þeim í lautum svona til og frá.
Og
brosin frá þeim fá þeir unaðsleg
ó nema
ég.
Mér
alltaf illa gekk og aldrei neitt ég fékk
sem
öðrum veittist það er alveg satt.
Á
grasi iðar dans og oft í meyjarfans
ég
endilangur snöggt um þúfur datt.
En
héraðsmótin hætta reynist hverjum þeim
sem
hrífst af meyjarkinn og bláum augum tveim.
Þeir
ánetjast á einn og annan veg
hæ,
nema ég.
Jón Sigurðsson
Þú
reyndir allt, til þess að ræða við mig
Í
gegnum tíðina ég hlustaði ekki á þig
Ég
gekk áfram minn veg, niður til heljar hér um bil
Reyndu
aftur, ég bæði sé og veit og skil
Nú
hvert sem er, skal ég fylgja þér
Yfir
Esjuna til tunglsins, trúðu mér
Ég
gekk minn breiða veg, niður til heljar hér um bil
Reyndu
aftur, ég bæði sé og veit og skil
Magnús Eiríksson
Þetta ruslaskrímsli er svo óskaplega leiðinlegt
það eykur bara vandræði og basl.
Og því ættum við nú krakkar að farga því sem fyrst
og fara út á lóð að tína drasl.
:/: Já, því ruslaskrímslið, ruslaskrímslið skítugt er
og skemmir
náttúruna fyrir mér :/:
Meðan enginn kunni’ að búa til alla vega dót
var ekkert ruslaskrímsli hérna til.
Þá var náttúran svo óspillt og hvergi sorp og sót,
nú sóðaskapinn reka burt ég vil.
:/: Já, því ruslaskrímslið, ruslaskrímslið skítugt er
og skemmir
náttúruna fyrir mér :/:
Margrét Ólafsdóttir
Ræningjarnir leita
Hvar er húfan mín? Hvar er hempan mín?
Hvar er falska, gamla, fjögra gata flautan mín?
Hvar er úrið mitt? Hvar er þetta og hitt?
Hvar er bláa skyrtan, trefilinn og beltið mitt?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Sérðu þvottaskál? Sérðu þráð og nál?
Sérðu hnífinn, sérðu diskinn og mitt drykkjarmál?
Sérðu pottana og seglgarnsspottana?
Sérðu heftið sem ég las um hottintottana?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Sérðu töskuna? Sérðu flöskuna?
Sérðu eldinn, sérðu reykinn, sérðu öskuna?
Hvar er peysan blá? Hvar er pyngjan smá?
Hvar er flísin sem ég stakk í mín stórutá?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Hvar er hárgreiðan? Hvar er eldspýtan?
Hvar er Kasper, hvar er Jesper, hvar er Jónatan?
Þetta er ljótt að sjá, alltaf leita má.
Hvar er kertið sem við erfðum henni ömmu frá?
Ég er viss um að það var hér allt í gær.
Thorbjörn Egner – Kristján frá Djúpalæk
Ræningjavísur
Við læðumst hægt um laut og gil
og leyndar þræðum götur,
á hærusekki heldur einn
en hinir bera fötur.
Að ræna er best um blakka nótt,
í bænum sofa allir rótt.
Þó tökum við aldregi of eða van,
hvorki Kasper og Jesper né Jónatan.
Í bakarí við brjótumst inn
en bara lítið tökum,
tólf dvergsmá brauð, sex dropaglös
og dálítið af kökum.
Svo étur kannske Jónatan
af jólaköku bláendann.
Þó tökum við aldregi of eða van,
hvorki Kasper og Jesper né Jónatan.
Nú fyllt við höfum fötu og sekk
af fæðu, drykk og klæðum.
Og allt í lagi eins og ber,
en um það fátt við ræðum.
Og margt að annast mun í dag
en matargerð er okkar fag.,
þó störfum við aldregi of eða van,
hvorki Kasper né Jesper né Jónatan.
Thorbjörn Egner –
Kristján frá Djúpalæk
Sá ég spóa
Sá ég spóa suðu'r í flóa,
syngur lóa út í móa.
Bí, bí, bí, bí.
Vorið er komið víst á ný.
Sjómannavalsinn
Það gefur á bátinn við Grænland
og gustar um sigluna kalt,
en togarasjómanni tamast það er
að tala sem minnst um það allt.
En fugli, sem flýgur í austur,
er fylgt yfir hafið með þrá.
Og vestfirskur jökull, sem heilsar við Horn
í hilling með sólroðna brá,
segir velkominn heim, segir velkominn heim,
þau verma hin þögulu orð.
Sértu velkominn heim, yfir hafið og heim.
Þá er hlegið við störfin um borð.
En geigþungt er brimið við Grænland
og gista það kýs ekki neinn.
Hvern varðar um draum þess og vonir og þrár,
sem vakir þar hljóður og einn?
En handan við kólguna kalda
býr kona, sem fagnar í nótt
og raular við bláeygan, sofandi son,
og systur hans, þaggandi hljótt:
Sértu velkominn heim, sértu velkominn heim.
Að vestan er siglt gegnum ís.
Sértu velkominn heim, yfir hafið og heim.
Og Hornbjarg úr djúpinu rís.
Kristján frá Djúpalæk
Skýin
Við skýin felum ekki sólina af illgirni.
Við skýin erum bara að kíkja á leiki mannanna.
Við skýin sjáum ykkur hlaupa, úúúúps, í rokinu
klædd gulum, rauðum, grænum,
bláum regnkápum.
Eins og regnbogi meistarans,
regnbogi meistarans.
Við skýin erum bara grá, bara grá.
Á morgun kemur sólin,
hvar verðum við skýin þá?
Hvar þá, hvar þá, hvar þá, hvar þá,
hvar þá, hvar þá, hvar verðum við skýin þá?
Spilverk þjóðanna
Stál og hnífur
Þegar ég vaknaði um morguninn
er þú komst inn til mín.
Hörund þitt eins og silki
andlitið eins og postulín.
Við bryggjuna bátur vaggar hljótt,
í nótt mun ég deyja.
Mig dreymdi dauðinn segði komdu fljótt
það er svo margt sem ég ætla þér að segja.
Ef ég drukkna, drukkna í nótt,
ef þeir mig finna.
Þú getur komið og mig sótt
þá vil ég á það minna.
Stál og hnífur er merki mitt
merki farandverkamanna.
Þitt var mitt og mitt var þitt
meðan ég bjó á meðal manna.
Bubbi Morthens
Stebbi
Er Stebbi litli fæddist, var hann fagur á að sjá.
Það fundu allir þá, hvað fyrir honum lá.
Og þegar þessi litli kútur kalsaði og hló,
þá kallaði hún mamma: Stefán, ó!
Hvað getur hann Stebbi gert að því, þó hann sé sætur
og geri allar stelpur vitlausar í sér?
Hvað varðar hann um það, hvort heimasætan grætur
og horfi rauðum augum á ´ann hvar sem hann fer?
Hvað getur hann Stebbi gert að því, þó hann sé sætur
og geti stundum verið til í hopp og hí?
Og þó að kvenfólkið það gefi honum gætur,
hvað getur hann Stebbi, aumingja Stebbi gert að því?
Á
bjargi byggði hygginn maður hús. (3x)
Og þá
kom steypiregn.
Og þá
kom steypiregn og vatnið óx og óx. (3x)
Og
húsið á bjarginu stóð fast.
Á
sandi byggði heimskur maður hús. (3x)
Og þá
kom steypiregn.
Og þá
kom steypiregn og vatnið óx og óx. (3x)
Og
húsið á sandinum féll.
Sofðu
litla barnið mitt og láttu vel þig dreyma,
þá
líður hugur þinn um undraheima,
þar
gerast ýmsir hlutir sem er gaman að
og
gætu’ ei hér í heimi átt sér stað.
En
þegar höndin svefnsins hnígur á
nýr
heimur opnast, fagurt er að sjá.
Ólafur Gaukur Þórhallsson
Sumar
Nú er sumar, gleðjist gumar,
gaman er í dag;
brosir veröld víða,
veðurlagsins blíða
eykur yndishag.
Látum spretta spori létta,
spræka fáka nú;
eftir sitji engi,
örvar víf og drengi
sumarskemmtun sú.
Tíminn líður, tíminn býður
sælan sólskinsdag.
Yndi er úti á grundum,
yndi, heim þá skundum,
seint um sólarlag.
Steingrímur
Thorsteinsson
Suður um höfin
Suður
um höfin að sólgylltri strönd
sigli
ég fleyi mínu til að kanna ókunn lönd.
En
meðan ég lifi, ei bresta þau bönd,
sem
bundið mig hafa við suðræna strönd.
Hann
kom sem engill af himni til mín,
heillandi
eins og þegar sólin björt í heiði skín.
Og
yndisleg voru þau ævintýr mín
og
yndisleg voru hin freyðandi vín.
Þegar
dagur var kominn að kveldi,
þá var
kátt yfir börnum lands,
þá var
veisla hjá innfæddra eldi,
og
allir stigu villtan dans.
Suður
um höfin að sólgylltri strönd
svífur
minn hugur, þegar kólna fer um heimalönd.
Og
meðan ég lifi, ei bresta þau bönd,
sem
bundið mig hafa við suðræna strönd.
Skafti Sigþórsson
Sveinkadans
Þeir kalla mig Sveinka káta
og konurnar þora ekki’ að láta
dæturnar dansa við mig.
Og karlarnir áminna synina sína
og segja þeim ljótt um klækina mína,
vilja’ að þeir vari sig.
En komið þið hér, heyrið þið mér
ég er hreint ekki eins slæmur og látið er.
Já leiðumst nú öll langt út á völl
leikum og dönsum uns sól skín á fjöll.
Nú, nú, komið í fans fljótt engan stans
og syngjum nú Sveinkadans.
Mér er alveg sama hvað aðrir segja
ég elska lífið þeir mega deyja.
Mér er alveg sama hvað eftir fer
ég elska lífið og skemmti mér
með hverjum og hvar sem er.
Hæ hó, hæ hó, hæ hó.
Mér er
alveg sama og ekkert til ama,
hæ hó, hæ hó, hæ hó.
Ég er aldrei í ró, fæ aldrei nóg.
Hæ hó, hæ hó, hæ hó.
Gestur
Enn er
nóttin yfir bænum,
andar
golan hlýtt frá sænum.
Sólin
gulli slær á voga,
sýnist
allt af geislum loga.
Mýsnar
sér úr holum hraða,
hefja fuglar sönginn glaða.
Merkurdýrin
morgunn lofa
en
mennirnir sofa.
Nú er
lokið öllum erli,
enginn
maður hér á ferli.
Víst
þó mundi hræra hjarta
himnesk
sumarnóttin bjarta.
Morgunsólin
glóey gyllir,
gróðurangan
loftið fyllir.
Munablómin
morgunn lofa
en
mennirnir sofa.
Margrét Ólafsdóttir
Sumarnótt
Undir bláhimni blíðsumars nætur
barstu’ í arma mér rósfagra mey .
Þar sem döggin í grasinu grætur,
gárast tjörnin í suðrænum þey.
Eg var snortinn af yndisleik þínum,
ástarþráin er vonunum felld.
Þú er ljósblik á lífshimni mínum
þú ert ljóð mitt og stjarna í kveld.
Eg vil dansa við þig, meðan dunar
þetta draumblíða lag, sem eg ann,
meðan fjörið í æðunum funar
af fögnuði hjartans, er brann.
Að dansa dátt, það er gaman
uns dagur í austrinu rís,
Þá leiðumst við syngjandi saman
út í sumarsins paradís.
Magnús Kr. Gíslason
frá Vöglum
Undir dalanna sól
Undir Dalanna sól, við minn einfalda óð,
hef ég unað við kyrrláta för.
Undir Dalanna sól hef ég lifað mín ljóð,
ég hef leitað og fundið mín svör.
:,: Undir Dalanna sól hef ég gæfuna gist,
stundum grátið en oftar í fögnuði kysst.
Undir Dalanna sól á ég bú mitt og ból
og minn bikar, minn arinn, minn svefnstað og skjól. :,:
Hallgrímur Jónsson
frá Ljárskógum
Söngur villiandarinnar
Í vor kom ég sunnan með sólskin í hjarta,
hún seiddi mig dýrðin á landinu bjarta.
Ó, íslenska byggð, þú átt ein mína tryggð.
Ó, íslenska byggð, þú átt ein mína tryggð.
Ég byggði mér hreiður við bakkana lágu
og bjó þar með ungunum, fallegu, smáu
í friði og ást sem að aldreigi brást,
í friði og ást sem að aldreigi brást.
Og
bóndinn minn prúður á bakkanum undi.
Hann brosti við ungunum léttum á sundi.
Þeir léku sér dátt, og þeir döfnuðu brátt.
Þeir léku sér dátt, og þeir döfnuðu brátt.
En dag
nokkurn glumdi við gjallandi seiður,
Það glampaði eldur, ég flúði mitt hreiður.
Og bóndinn minn dó, þá var brostin mín ró.
Og bóndinn minn dó, þá var brostin mín ró.
Og annar minn vængur var brotinn og blóðið
með brennandi sársauka litaði flóðið.
Ég hrópaði hátt út í heiðloftið blátt:
Ég hrópaði hátt út í heiðloftið blátt:
„Ó flýið þið börn mín til framandi stranda,
með fögnuði leitið þið öruggra landa.“
Svo hvarf hún mér sýn ljúfust hamingjan mín.
Svo hvarf hún mér sýn ljúfust hamingjan mín.
Við íslensku vötnin er fegurð og friður
og fagnandi ríkir þar vornæturkliður.
Ef gefið þið grið, öllum fuglunum frið.
Ef gefið þið grið, öllum fuglunum frið.
Jakob V.
Hafstein
Sönn ást
Þó margt ég hafi séð,
og furðu mikið skeð
fyrir okkar fyrstu kynni,
tel ég ekki með
tíkalls virði af litlum ævintýrum hér og þar.
Freistingarnar biðu okkar
svo til allstaðar.
Hjartað segir til
og ástin kemst í spil.
Hvað skeði á milli okkar enn í dag ég ekki skil.
Eldur fór um æðar mér, og langar leiðir sást,
að ég hafði fundið
þessa einu sönnu ást.
Hugsar hver um sig, þú sagðir bless við mig.
Jafnvel sjálfur fjandinn hefði ekki stöðvað þig.
Eftir að þú fórst, þá hef ég reynt hvað er að þjást.
Var hún máske ímyndun þessi eina sanna ást.
Magnús
Eiríksson
Vegbúinn
Þú færð aldrei að gleyma
þegar ferðu á stjá
þú átt hvergi heima
nema veginum á.
Með angur í hjarta
og dirfskunnar móð
þú ferð þína eigin
ótroðnu slóð.
Vegbúi, sestu mér hjá
segðu mér sögur
já, segðu mér frá
þú áttir von nú er vonin farin á brott
flogin í veg.
Kristján Kristjánsson
Vem kan segla förutan vind
Vem kan segla förutan vind
vem kan ro utan årar
vem kan skiljas från vännen sin
förutan at fälla tårar
Jag kan segla förutan vind
jag kan ro utan årar
Men ej skiljas från vännen min
förutan att fälla tårar
Þjóðlag frá Álandseyjum
Vetrarnótt
Í örmum vetrarnætur
litli bærinn sefur rótt.
Unga barnið grætur,
en móðir þess það huggar skjótt.
Í baksýn fjöllin há,
snævaþaktir tindar rísa.
Fagur sjón að sjá
og norðurljósin allt upp lýsa.
Fögrum skrúða landið skrýðist
slíkum vetrarnóttum á.
Flækingsgrey eitt úti hírist,
vosbúðin hann kvelur þá.
Er birta fer af degi,
litli bærinn vaknar skjótt.
Hvíldar nýtur eigi
lengur þessa vetrarnótt.
Ágúst Atlason
Tondeleyó
Á
suðrænum sólskinsdegi
ég sá
þig, ó ástin mín, fyrst.
Þú
settist hjá mér í sandinn,
þá var
sungið og faðmað og kysst.
Þá var
drukkið, dansað og kysst.
Tondeleyó,
Tondeleyó.
Aldrei
gleymast mér augun þín svörtu,
og
aldrei slógu tvö glaðari hjörtu,
Tondeleyó,
Tondeleyó.
Hve
áhyggjulaus og alsæll
í
örmum þínum ég lá,
og oft
hef ég elskað síðan,
en
aldrei jafnheitt eins og þá.
Aldrei
jafn - eldheitt sem þá,
Tondeleyó,
Tondeleyó.
Ævilangt
hefði ég helst viljað sofa
við
hlið þér í dálitlum svertingjakofa,
Tondeleyó,
Tondeleyó.
Tómas Guðmundsson
Hún
var hýr og rjóð,
hafði
lagleg hljóð
sveif
með söng um bæinn
sumarlangan
daginn.
Hún
var hér og þar
á
hoppi allstaðar,
en
saumaskap og lestri
sinnti
hún ekki par.
Tóta
litla tindilfætt
tók
þann arf úr föðurætt
að
vilja lífsins njóta,
veslings
litla Tóta.
Ýmsum
gaf hún undir fót,
umvandanir
dugðu ei hót.
„Aðrar
eru ekki betri ef að er gætt,“
svarði
hún Tóta litla tindilfætt.
Mamma
Tótu var
mesta
ógnarskar
með
andlitið allt í hrukkum
og hún
gekk á krukkum.
Eitt
sinn upp hún stóð,
æpti:
„Dóttir góð
sæktu
mér að lesa
sögur
eða ljóð“
Tóta
litla tölti af stað
til að
kaupa Morgunblað.
„Seint
ert þú á labbi“
segir
Fjólupabbi.
„Ekkert
varðar þig um það,
ég
þarf að fá eitt Morgunblað.
Maður
getur alltaf á sig blómum bætt“,
svaraði
hún Tóta litla tindilfætt.
Gústav A. Jónasson
Þula
Tunglið, tunglið, taktu mig
og berðu mig upp til skýja.
Hugurinn ber mig hálfa leið
í heimana nýja.
Mun þar vera margt að sjá,
mörgu hefurðu sagt mér frá,
þegar þú leiðst um loftin blá
og leist til mín um rifinn skjá.
Komdu, litla Lipurtá, langi þig að heyra,
hvað mig dreymdi, hvað ég sá,
og kannske sitthvað fleira.
Ljáðu mér eyra.
Litla flónið, ljáðu mér snöggvast eyra:
Þar er siglt á silfurbát
með seglum þöndum,
rauðagull í rá og böndum,
rennir hann beint að ströndum,
rennir hann beint að björtum sólarströndum.
Theodora Thoroddsen
Vakna Dísa
Vakna
Dísa, vakna nú,
veltu
þér úr fleti.
Vakna
segi’ ég vakna þú,
vond
er þessi leti.
Björt
í suðri sólin skín,
sveifla
piltar ljáum.
Hátt
og ótt í eggjum hvín
er
þeir granda stráum.
Tjú,
tjú, tjú.................
Dísa
þetta draumaslór
dámar
mér nú ekki,
ljáin
orðin allt of stór,
ætti’
að nást í flekki.
Þegar
slíkur þurrkur er
þyrfti
fólk að vaka.
Fram
úr stelpa, flýttu þér,
farðu
strax að raka.
Raka,
raka, raka..........
Dísa
var að dansa’ í nótt,
Dísa
þarf að lúra,
Dísu
er svo dúrarótt,
Dísa
vill því kúra.
Átök
mörg og orðin reið,
ekkert
henni bifar.
Sólin
gengur sína leið,
sífellt
klukkan tifar.
Tikk,
tikk, tikk...............
Friðrik A. Friðriksson
Vaknaðu litli vinur minn
Vaknaðu
litli vinur minn,
vorið
er að gægjast inn.
Betri
gestur guðar vart,
gott
er það og hlýtt og bjart.
Vegir liggja til allra átta
Vegir
liggja til allra átta
enginn ræður för,
hugur leitar hjóðra nátta,
er hlógu orð á vör
og laufsins græna á garðsins trjám
og gleðiþyts í blænum.
Þá voru hjörtun heit og ör
og hamingja í okkar bænum.
Vegir
liggja til allra átta
á þeim verða skil
margra’ er þrautin þungra nátta
að þjást og finna til
og bíða þess að birti’ á ný
og bleikur morgunn rísi.
Nú strýkur blærinn stafn og þil,
stynjandi í garðsins hrísi.
Indriði G. Þorsteinsson
Veistu að ég á lítinn dreng
Veistu’
að ég á lítinn dreng sem labbar,
langt
í burtu’ og rekur margar kýr.
Hann
er alveg eins og pabbi forðum,
elskar
land og sjó og menn og dýr.
Jóhannes úr Kötlum.
Vertu til
Vertu
til er vorið kallar á þig,
vertu
til að leggja hönd á plóg.
Komdu
út því að sólskinið vill sjá þig
sveifla
haka, rækta nýjan skóg.
Tryggvi Þorsteinsson
Við
brimsorfna kletta bárurnar skvetta
hvítfextum
öldum á húmdökkum kvöldum
sjómanninn
laða og seiða.
Skipstjórar
kalla, skipanir gjalla,
vélarnar
emja, æpa og lemja.
á haf
skal nú haldið til veiða.
Vertu
sæl mey.
Ég kem
aftur er kvöldar á ný.
Gleym
þú þú mér ei,
þó að
báran sér bylti með gný.
Eigirðu
yl handa sjómanni er sjöstjarnan skín,
þá stendur
hann brosandi í stórsjó og byl
við
sinn stjórnvöl og hugsar til þín.
Loftur Guðmundsson
Vér göngum svo léttir
Vér
göngum svo léttir í lundu
því
lífgleðin brosir oss við.
Vér
lifum á líðandi stundu
við
lokkandi söngvanna klið.
Tra la
la............
Vér
göngum og syngjum hér saman,
því
söngurinn hann er vort mál.
Og nú
verður glaumur og gaman
nú
gleðjust hver einasta sál.
Tra la
la...........
Freysteinn Gunnarsson
Við fjallavötnin
Við fjallavötnin fagurblá
er friður, tign og ró;
í flötinn mæna fjöllin há
með fannir, klappir, skóg.
Þar líða álftir langt í geim
með ljúfum söngvaklið,
og lindir ótal ljóða glatt
í ljósrar nætur frið.
Hulda
Við gengum tvö
Við gengum tvö,
við gengum tvö í rökkurró.
Við leiddumst hljóð,
við leiddumst hljóð um húmgan skóg.
Þú varst yndi,
þú varst yndi' og ástin mín
og stundin áfeng,
stundin áfeng eins og vín.
Við hlýddum tvö,
við hlýddum tvö í húmi ein,
er blærinn kvað,
er blærinn kvað við blöð og grein.
Ég var nóttin,
ég var nóttin þögla þín
og þú varst eina,
þú varst eina stjarnan mín.
Á meðan norðurljósin leiftra
um bláan himininn,
þá sit ég einn og þrái kveðjukossinn þinn.
Valdimar Hólm Hallstað
Við Reykjavíkurtjörn
Við Reykjavíkurtjörn
á rölti eftir dansleik
ég stúlku leit, og nú ég veit
að þá fór lífið á stjá.
Þá
sælu sumarnótt
sungu regnvot stræti
um hamingjuna sem þar var
rétt innan seilingar.
Í bárujárnshús við Bergþórugötuna
bar ég okkar skrifpúlt, stól og rúm.
Gleði og trú, bjartsýni æsku og von
borgarbarna vegarnesti var.
Ennþá niðu'r að tjörn
ég einatt reika á kvöldin.
Og margt ég sá, sem minnti á
það allt sem lifði ég þá.
Þá sælu sumarnótt
sungu regnvot stræti
um hamingjuna sem þar var
rétt innan seilingar.
Og bárujárnshús við Bergþórugötuna
bíða þess að lifna eitt og eitt
af gleði og trú, bjartsýni æsku og von
barna sem að hefja lífið þar.
Davíð Oddsson
Við skulum ekki gráta
Við
skulum ekki gráta
og
ekki tala ljótt,
því
Guð og góðu englarnir
þeir
vaka dag og nótt.
Við
skulum lesa bænirnar,
þá
sofum við svo rótt
því
Guð og allir englarnir
þeir
vaka dag og nótt.
Höf. ókunnur
Villa
Bráðum
fyllir vindurinn voð,
Villa
komdu með,
Villa
komdu með.
Fáum
við ei blásandi byr
þá er
best að sitja kyrr.
Siglum
yfir sjóina bláa,
siglum
yfir heimshöfin sjö.
Komdu
Villa, kútterinn bíður,
klukkan
hún er langt gengin tvö, ohoj.
Friðrik Guðni Þórleifsson
Viltu mæta mér
kæra
Viltu
mæta mér kæra'
út við
ströndina í kvöld,
meðan
kvöldhúmið ríkir í byggð,
þar
sem að elskendur mæst hafa’
um
ómuna öld
og að
eilífu bundist þar tryggð.
Þar
hlusta skulum við
á
hafsins djúpa nið.
Þar
hjörtu okkar mætast
í þöglum
næturfrið.
Viltu
mæta mér kæra'
út við
ströndina í kvöld
meðan
kvöldhúmið ríkir í byggð.
Höf. ókunnur
Viltu með mér vaka
Viltu með mér vaka í nótt,
vaka á meðan húmið hljótt
leggst um lönd og sæ,
lifnar fjör í bæ,
viltu með mér vaka í nótt?
Vina mín kær,
vonglaða mær,
ætíð ann ég þér, ást þína veittu mér
aðeins þessa einu nótt.
Valborg Bentsdóttir
Vor í Vaglaskógi
Kvöldið er okkar og vor um Vaglaskóg,
við skulum tjalda í grænum berjamó.
Leiddu mig vinur í lundinn frá í gær,
lindin þar niðar og birkihríslan grær.
Leikur í ljósum lokkum og angandi rósum,
leikur í ljósum lokkum hinn fagnandi blær.
Dagperlur glitra, um dalinn færist ró,
draumar þess rætast sem gistir Vaglaskóg.
Kveldrauðu skini á krækilyngið slær.
Kyrrðin er friðandi, mild og angurvær.
Leikur í ljósum lokkum og angandi rósum,
leikur í ljósum lokkum hinn þaggandi blær.
Kristján frá Djúpalæk
Vorkvöld í Reykjavík
Svífur yfir Esjunni sólroðið ský,
sindra vesturgluggar, sem brenni í húsunum.
Viðmjúk strýkur vangana vorgolan hlý,
vaknar ástarþráin í brjóstum á ný.
Kysst á miðju stræti er kona ung og heit,
keyra rúntinn piltar, sem eru í stelpuleit,
Akrafjall og Skarðsheiði eins og fjólubláir draumar.
Ekkert er fegurra en vorkvöld í Reykjavík.
Tjörnin
liggur kyrrsæl í kvöldsólarglóð,
kríurnar
þótt nöldri og bjástri í hólmanum.
Hjúfra
sig á bekkjunum halir og fljóð,
hlustar
skáldið Jónas á þrastanna ljóð.
Dulin
bjarkarlimi á dúnsins mjúku sæng
dottar
andamóðir með höfuð undir væng.
Akrafjall
og Skarðsheiði eins og fjólubláir draumar.
Ekkert er fegurra en vorkvöld í Reykjavík.
Hljótt er kringum Ingólf og tæmt þar hvert tár
tryggir hvíla rónar hjá galtómum bokkunum.
Svefninn er þeim hóglega siginn á brár,
sunnanblær fer mildur um vanga og hár.
Ilmur er úr grasi og angan moldu frá,
aftansólin purpura roðar vestursjá.
Akrafjall og Skarðsheiði eins og fjólubláir draumar.
Ekkert er fegurra en vorkvöld í Reykjavík.
Sigurður Þórarinsson
Vindum,
vindum, vefjum band,
vefjum
fallegt húfuband.
Fyrir
Gunnu höfuð hneigja,
fyrir
Gunnu hné sín beygja.
Svo
skal Gunna snúa sér.
Steingrímur Arason:
„Hundrað léttir leikir“
Völuvísa
Eitt verð ég að segja þér áður en ég dey,
enda skaltu börnum þínum kenna fræðin mín,
sögðu mér það álfarnir í Suðurey,
sögðu mér það dvergarnir í Norðurey,
sögðu mér það gullinmura’ og gleym-mér-ei,
og gleymdu því ei,
að hefnist þeim er svíkur sína huldumey,
honum verður erfiður dauðinn.
Guðmundur
Böðvarsson
Yfir hlíðum
Yfir
hlíðum aftanblíða hvílir.
Sefur
í víðirunni rótt
rjúpan
kvíðalaust og hljótt.
Ennþá
vakir ein og kvakar lóa.
Sú hin
staka sæta raust
sér að
baki felur haust.
Bíddu
lóa, berjamóar anga.
Fyrst
er snjó í fjöllin ber
frjáls
yfir sjóinn lyftu þér.
Daggir falla, dagsól alla kveður,